tag:blogger.com,1999:blog-32757180113212446112012-01-17T05:54:57.207+04:00desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.comBlogger1491100tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-76839035329103034592012-01-06T17:07:00.001+04:002012-01-06T17:09:34.139+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေတာင္တိုင္း ယွက္၍၊ ၀န္းကာေ၀ွ႔သည္၊</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေတာင္ေငြ ႔ ေ၀ေ၀၊ အေထြေထြႏွင့္၊</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေလလည္းေရာေရာ၊မိုးမပါပဲ၊ သံ၀ါေျဖာက္ေျဖာက္၊</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဆီးႏွင္း ေပါက္လည္း၊ မိုးေလာက္ျပင္းထန္၊သြန္းခ်ျပန္ေသာ္၊</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေနစၾကာလည္း၊ ေရာင္၀ါမထြန္း၊ ခ်မ္းရွာလြန္း၍၊ တည့္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">မြန္းခ်ိန္ေန၊ ေရာက္လြယ္ေစဟု၊ </span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေစ့ေရ လွည့္လည္၊ တ လ်က္မည္သည္။ ။ </span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေနျခည္ျဖာမွ ေႏြးေသာေၾကာင့္။ ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;">လက္၀ဲသုႏၵရ အမတ္ႀကီးရဲ႕&nbsp; မဲဇာေတာင္ေျခရတု ထဲကလိုပဲ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းရဲ႕အေအးဆံုးၿမိဳ႔ျဖစ္တဲ႔ မငံုတို႔ ပင္ေလာင္းၿမိဳ႔ရဲ႕ေဆာင္းကေတာ့ ခို္က္ခိုက္တုန္ရက္တယ္။မနက္ဆို ျမဴေတြအံု႕ဆိုင္း၊ ေန႔ခင္းဘက္ဆို ေနေရာင္မပီ၊ ညခင္းေတာင္ ေစာေစာေမွာင္လို႔ညနက္လာေလ ဆီႏွင္းက်ေလမို႔ မီးဖိုေဘးက မခြာရက္သလို ဂြမ္းေစာင္ကို အထပ္ထပ္ျခံဳလို႔ ဒီေဆာင္းရယ္အေအးပိုအားရက္တယ္လို႔ ညည္းခ်င္းမိေတာ့တယ္ေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;">ဒါေလးကို အမတ္ႀကီးရဲ႕ ရတုကိုမွီၿပီး ေရးလိုက္ခ်င္တာက - </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေတာင္ခိုးေ၀သီလို႔&nbsp; ခ်မ္းေအးစံမွီသည္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ျမဴႏွင္းေ၀ေ၀&nbsp;ေတာင္ယာခင္းမွ မီးခိုးေတြႏွင့္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေဆာင္းေလျမဴလို႔ မိုးရိပ္ပါဆင္လိုက္တာ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ေနမင္းပင္ ေရာင္၀ါညွိဳးလို႔ ခ်မ္းရွာေလၿပီ။</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ညခ်မ္းေမွာင္ခ်ိန္ လင္းေပ်ာက္သည္ႏွင့္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">ဆီႏွင္းေျဖာက္ေျဖာက္ တေပါက္ေပါက္ရယ္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">မီးဖိုေဘးမွာ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေထြးလို႔</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">သို႔တည္းမွသာ….</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="font-size: small;">စိမ္႔ခ်မ္းရယ္ေျပ</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7683903532910303459?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-85948650329104795622012-01-01T10:22:00.000+04:002012-01-01T10:22:24.533+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument></xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles></xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]><style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style><![endif]--><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">မဂၤလာသတင္းေတြ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>ေ၀ဒနာရင္နင့္မ်ားအတူ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">ဒိြဟေတြနဲ႔ပါ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">ႏွုတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားတယ္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">ေဟာ……</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">ေရာက္လာျပန္ျပီ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">မိတ္ေဆြ….</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">အသင္လာရင္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #3d85c6; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: 16pt;">အၾကင္နာလက္သာ ကမ္းလွည္႕ပါ။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8594865032910479562?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-11003320515180996702011-12-26T11:36:00.000+04:002011-12-26T11:39:37.345+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 16pt;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"> </span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">ဒီဇင္ဘာ(၂၆)ရက္ေန႔ “ ကႏၱာရမိုးစက္မ်ား ”&nbsp; ဆိုၿပီးမေတာက္တေခါက္ စာတိုေပစေလးမ်ား၊ ရုတ္တရက္ေပါက္ထြက္လာတဲ႔ ကဗ်ာမ်ား၊ ဖတ္မိသမွ်၊ေတြ႔မိသမွ်၊ လြဲခဲ႔တာေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္ဖို႔ စေမြးဖြားလိုက္ခဲ႔တာ။ အဲေန႔ကကႏၱာရမွာ မိုးေတြရြာေနတယ္။ </span></span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp; မိုးခ်ံဳးသံေတြ၊ လ်ပ္စီးလွ်က္တာေတြကိုေၾကာက္တတ္တဲ႔ မငံုတစ္ေယာက္အတြက္ ရံုးမွာကတည္းက&nbsp; ေၾကာက္လန္႔ၿပီးခန္းဆီးေတြကို ဆြဲပိတ္တာကို သူေဌးမလုပ္သူက ကႏၱာရမွာရြာမိုး တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါႏွစ္ခါသာ ရြာတာဆိုၿပီး သူတို႔က မိုးအံု႔ေလးျဖစ္ေနတာ ရြာေနတာ လ်ပ္သီးလွ်က္ေနတာကိုထိုင္ၾကည္႔ေနၾကပါေတာ့တယ္။ မငံုက ေႀကာက္ေတာ့ နံရံအကြယ္ေလးမွာေက်ာေပးထိုင္ေနေတာ့တာပဲ။ အဲလိုနဲ႔ ရံုးကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ အျပင္မထြက္ျဖစ္ေတာ့ပဲအခန္းေအာင္းၿပီးေနရင္းကေန “ တေရးႏိုးေသာ္ အႀကံေပၚ ”&nbsp; ဆိုသလို စာေရးခ်င္စိတ္ပိုးေလးက အရင္ကရွိေပမဲ႔ငါမျဖစ္ပါဘူး။ မေရးတတ္ပါဘူးနဲ႔. အခုေတာ့ အႀကံေပၚတုန္းလးဆိုျပီး အိမ္ေဆာက္ပလိုက္တာ။အိမ္ေလးကိုလဲ မွတ္မွတ္ရရ အမ်ားႀကီးမစဥ္းစားပဲ ေခါင္းထဲထြက္လာတဲ႔ နာမည္ေလးကိုသေဘာက်သြားတာ။ စစခ်င္းတာ့ အိမ္ေလးက တင္ထားတဲ႔ပိုစ္႔ကလြဲ ဘာမွမရွိတာ။တပတ္ေလာက္ၾကာမွ ေမာင္ငယ္ ကိုရဲ နဲ႔ အိုက္ခိေလာက္တို႔က သိသြားၿပီး သူတို႔ကဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးရဲ႕ ရွိသင့္တဲ႔အဂၤါရပ္ေတြရွိေအာင္ ျပန္ေဆာက္ေပးလိုက္တာေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #741b47; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒီအိမ္ေလးထဲမွာေ၀မွ်ထားတဲ႔စာတိုေပစေတြ၊ ေပါက္ကြဲသံစဥ္ေတြကို ႀကိဳက္လို႔ဆိုျပီးယူသံုးထားတာမ်ားကို မွတ္မွတ္ရရ အသိေပးၿပီးမွ ယူသံုးထားလို႔ ေက်းဇဴးတင္ပါတယ္။ အခုဆိုဒီဘေလာဂ္ေလးကို စာေတြေရးလိုက္၊ ဖုန္တက္ေလာက္ေအာင္ ပစ္ထားမိလိုက္ျဖစ္ေနေပမဲ႔မငံုခ်စ္တဲ႔ ဒီအိမ္ေလးကိုေတာ့ အၿမဲတံခါးဖြင့္ထားဦးမွာပဲ။ အခ်ိန္ရရင္ ရသလိုစာေတြဆက္ေရးေနဦးမွာပါ။ တခါတေလ အိမ္ရွင္ မငံု မရွိလို႔ ေႏြးေထြးႀကိဳဆိုမဲ႔သူမရွိဘူးမထင္နဲ႔ေနာ့။ အိမ္ေလးက အၿမဲတံခါးဖြင့္ထားတယ္။ </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1100332051518099670?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-71511328822698527502011-12-16T15:32:00.001+04:002011-12-16T15:33:57.616+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp; <span style="font-size: small;">“ကတိသစၥာတည္ေသာအခါ၀ယ္ ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ေဆးဖက္၀င္သည္။”မွန္ကန္တဲ႔ သစၥာဆိုျခင္းေၾကာင့္ ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ေတာင္ ေဆးဖက္၀င္သတဲ႔။ သစၥာတရားေၾကာင့္အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳး အက်ပ္အတည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကေန လြတ္ေျမာက္လာတဲ႔ သာဓကေတြ အမ်ားၾကီးရွိသားလား။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရာမမင္း က သီတာေဒ၀ီရဲ႕ ဒႆဂီရိမင္း ထံမွာရက္အနည္းၾကာ ေခၚေဆာင္ထားျခင္း ခံရတာကို ခ်စ္ေပမဲ႔ စိတ္ကသို႔၏ေလာ သို႔၏ေလာနဲ႔ ထင္ျမင္ေနတာကိုသိသြားတဲ႔ သီတာေဒ၀ီက သူ႔ရဲ႕ ရာမမင္းအေပၚထားတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ သစၥာတရားကို သက္ေသျပဖို႔သစၥာထားလို႔ မီးပံုေပၚဆင္းသက္လိုက္တာ မီးမေလာင္တဲ႔အျပင္ ၾကာပြင့္ေပၚမွာ ရပ္တည္ေနတာကိုျမင္ေတာ့မွ ရာမမင္း ယံုၾကည္ခံခဲ႔ရတာကိုး။ ဒါက သီတာေဒ၀ီ ..ရာမမင္းေပၚထားတဲ႔ သူ႕ရဲ႕သစၥာ.....</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀မွာ သူတပါးအထင္အျမင္လြဲခံရတာေတြကေရွးေရွးဘ၀တုန္းက အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ဆိုတာ သိထားပါတယ္။ ခံရတာမ်ားလာေတာ့လဲ အခက္အခဲေတြအက်ပ္အတည္းေတြကို စစ္မွန္တဲ႔ေမတာတရား၊ ေကာင္းတဲ႔စိတ္ထားနဲ႔ ေမတာပို႔ျခင္း ၊ မွန္ကန္ေသာ သစၥာတို႔ျဖင့္္ေျပေပ်ာက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ၀႗္္ေၾကြးမေၾကေသးေတာ့လဲ ဆပ္ေပးရဦးမေပါ။ “ ၀႗္္မွာအၿမဲ ငရဲမွာအပ”ဆိုတဲ႔စကားရွိသားပဲ။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; သစၥာရွိတယ္လို႔ခံစားရတယ္။ သစၥာေဖာက္ျခင္းခံရတယ္။အဲလို ခံစားမွုအမ်ိဳးမ်ိဳးမွ သစၥာဆိုတဲ႔ မွန္ကန္တဲ႔စိတ္ထားေကာင္းမြန္ျမတ္စြာနဲ႔ သစၥာဆိုမွု႔ကိုမငံုသိပ္သေဘာက်တယ္။ ယံုၾကည္တယ္။ လုပ္တတ္တယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Zawgyi-One; font-size: small;">&nbsp;မငံု မွန္ကန္တဲ႔သစၥာ ဆိုလိုက္တဲ႔အခါ သစၥာရဲ႕ မွန္ကန္မွဳ႔ေၾကာင့္ အခက္အခဲ&nbsp; ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပလည္သြားဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းကေန ဒီအသက္အရြယ္အထိအခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းႀကံဳရတိုင္း ၊ အထင္အျမင္လြဲခံရတိုင္း မငံုအတြက္ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္တဲ႔ဘုရားနဲ႔ ဒီသစၥာကို တိုင္တည္တတ္ခဲ႔ပါတယ္။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7151132882269852750?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-85138398228117682132011-12-10T13:21:00.000+04:002011-12-10T13:21:26.252+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; ေခါင္းစဥ္နဲ႔ဆိုင္မဆိုင္ေတာ့ မသိဘူး။ လတ္တေလာ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ႔ အျဖစ္ေလးကို သတိရမိလို႕။ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ အဖူးေျမာ္ခံခိုက္မွာ မငံုတစ္ေယာက္လဲ ရန္ကုန္ ေရာက္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာ စံပယ္ရက္ ေနာက္ဆံုးေန႔ (၇)ရက္ေန႔ ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ တစ္ခါ ထပ္သြားျဖစ္တုန္းက ႀကံဳရတာေလးေပါ့။ </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; လံုၿခံဳေရးအတြက္ အဆင့္ဆင့္စစ္ေဆးခံၿပီး ၀င္လာပါၿပီ။ လိုဏ္ဂူမ၀င္ခင္ ဖိနပ္အပ္တဲ႔ေနရာေလာက္မွာ စတာပါပဲ။ အားလံုးက ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲႏွုန္းနဲ႔ တန္းစီေနတာကို ေက်ာ္တက္တာတို႔၊ ၾကားျဖတ္တာတို႔ကို မ်က္ႏွာခပ္ေျပာင္ေျပာင္ပဲ လုပ္ေနၾကတယ္။ ဘယ္သူမဆို ျမန္ျမန္ဖူးခ်င္ၾက၊ လိုဏ္ဂူထဲကို&nbsp; ေရာက္ခ်င္ၾကတဲ႔သူခ်ည္းခ်ည္းပါပဲ။ အားလံုးက ျမတ္စြယ္ေတာ္ကို ဖူးခ်င္လို႔ အကုန္လံုး သည္းခံၿပီး ေနပူေအာက္မွာ၊ လူတန္းရွည္ႀကီးကို စီရပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ ကိုယ္႔အလွည္႔ေရာက္မွာပါပဲ။ ဒါမဲ႔ ဘာလို႔&nbsp; ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႔ အတင္းကိုတိုးေ၀ွ႕ ေက်ာ္တက္ၾကားျဖတ္ၾကတယ္မသိ။ အင္မတန္မွ စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကုသိုလ္မရခင္ စိတ္ညစ္လို႔ အကုသိုလ္အရင္ရပါတယ္။</span></span></div><div style="color: #4c1130; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">`&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေနာက္ လိုဏ္ဂူထဲ၀င္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္စီ တန္းစီရျပန္တယ္။ မငံုက ဒီဘက္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားနဲ႔ သီလရွင္မ်ား ေဘးက လူပုဂၢိဳလ္အတန္းမွာ စီတယ္။ တျဖည္းျဖည္းန႔ဲ၀င္သြားလိုက္တာ။ စိတ္ထဲမွာလဲ ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ရြတ္ေနမိတယ္။ အဲအခ်ိန္မွာ ေနာက္ေက်ာကို ေဆာင့္တြန္းလိုက္လို႔ လူက ေရွ႕က အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ကို တိုးမိလို႔ ကိုယ္႔မွာ “ ကန္ေတာ့ ကန္ေတာ့ ” ဆိုျပီး ေတာင္းပန္ျပီး ေနာက္ကို လွည္႔ၾကည္႔ေတာ့ ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ..</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">`&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အဲမွာ အဲေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က တေယာက္စီလဲစီတန္းတာမဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္ကို မရမက စီေနတယ္။ အဲေနာက္က အမႀကီးတေယာက္က “ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ နင္တို႔က” လို႔ဆိုလိုက္သံၾကားလိုက္ရတယ္။ “ ေဘးအတန္းက ေက်ာ္လာတာေလ” တဲ႔. .</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပီးေတာ့ တဆက္တည္း တဘက္အတန္းမွာရွိေနတဲ႔ သူတို႔အေဖာ္ကို “ ဟဲ႔ ဒီဘက္တန္းကိုလာ ဒီကိုလာ ဒီမွာက စြယ္ေတာ္နဲပိုနီးတယ္ ” တဲ႔။ </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သူအစဥ္အလိုက္အတိုင္း စီတန္းသြားရင္လဲ ကိုယ္႔အလွည္႔က်လာမွာပါ။ ဘာလုိ႔ အတင္းကို တိုးေ၀ွ႔ေနတာၾကီးကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစပါတယ္။ မေျပာခ်င္လို႔သာ ကုသိုလ္စိတ္နဲ႔မို႔သာ သည္းခံေနၾကတာ မငံုေတာင္ မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္မိတဲ႔အထိိ စိတ္ညစ္သြားရပါတယ္။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ျမတ္စြယ္ေတာ္အစစ္မို႔ ဖူးခ်င္တာ အနီးကပ္ဖူးခ်င္တာ သိေပမဲ႔ ဒီလိုၾကီး စည္းမဲ႔ကမ္းမဲ႔နဲ႔ လူႀကီးမွန္းမသိ ဘာမွန္းမသိ ကိုယ္႔ဖို႔သာၾကည္႔ၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္တိုးေ၀ွ႕ ေနၾကတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ အားလံုးက အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ စြယ္ေတာ္အစစ္မို႔ ျမတ္စြာဘုရားကို တကယ္ဖူးေျမာ္ရသလို ျဖစ္ၾကတဲ႔စိတ္နဲ႔မို႔ ၾကည္ညိဳၾကလြန္း လို႔&nbsp; ေနပူခံေစာင့္ ဆိုင္းျ ပီး မွ ရာက္လာၾကတဲ႔သူခ်ည္းပါ။ </span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေ၇ွးေရွးတုန္းက ဘုရားအဆူေပါင္းမ်ားစြာ ပြင့္ေတာ္မူခဲ႔ၿပီးျပီ။ ကိုယ္ေတြမွာ အခုခ်ိန္ထိ မကၽြတ္ႏိုင္ေသး။ ဒီသံသရာထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ေနရတုန္း။ ဘယ္ဘုရားမွ ကယ္မရလို႔ အခုထိ က်န္ေနခဲ႔ရေသးတယ္။ အခု သာသနာနဲ႔ႀကံဳခိုက္၊ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ စြယ္ေတာ္အစစ္ကို ဖူးခြင့္ရခိုက္ေလး ကုသိုလ္ေလး လိုခ်င္လို႔ သံသရာလြတ္ရာေလး ဆုေတာင္းခ်င္လို႔လာတာပါ။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေရွ႔ကို အရင္ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ အနီးဆံုးေနရာကေန ဖူးခ်င္ေဇာနဲ႔ သူမ်ားတကာအေပၚ ကိုယ္႔အတြက္ဆိုတဲ႔ အတၱထားၿပီးမွ ရလာမဲ႔ ကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ေတာ့ မလုပ္ေကာင္းပါဘူး။ ကုသိုလ္ယူတာခ်င္းတူတူ သံသရာမွာထပ္ၾကာသြားႏိုင္တယ္ေနာ္။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အင္းးးးးးးးလူဆိုေတာ့ ေျပာရခက္သားလား။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ ပုထုဇဥ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးေအာက္မွာကိုး။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #4c1130; line-height: 200%; text-align: justify; text-indent: 0.5in;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္းခံ…………သည္းခံ</span></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span style="color: black; font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="font-size: x-small;"><span style="color: #4c1130;"></span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8513839822811768213?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-90259055446808697542011-12-05T10:51:00.001+04:002011-12-05T10:54:32.441+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းသိရဲ႕လား………</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းမို႔လို႔ ငါေပးခဲ႔တယ္……..</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ျဖဴစင္တဲ႔ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ သံေဃာဇဥ္ကို</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းေၾကာင့္မို႔ မက္ခဲ႔မိတယ္…..</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">လွပတဲ႔ညစဥ္အိပ္မက္ေလးကို</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းနဲ႔မို႔လို႔ ဖန္ဆင္းခ်င္တယ္…</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႔ဥယ်ာဥ္ငယ္ကို</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ႔လဲ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းသိလိုက္ရဲ႕လား………</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းမို႔လို႔ ေျပာထြက္ရက္တယ္္ …….</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ငါ့ရဲ႕အျပစ္ကင္းတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းကို</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းမို႔လို႔ နင္းေျခရက္တယ္ ……..</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ငါ့ရဲ႕မင္းအေပၚမထားခဲ႔တဲ႔ မာနတရားကို</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းျမင္ႏိုင္ခဲ႔ရဲ႕လား….</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ငါ မင္းအေပၚထားခဲ႔တဲ႔</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းသတိရရင္ၿပီးတာပဲ…..</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;လိုအပ္ခ်ိန္ ငါရွိခဲ႔ရင္ ေတာ္ျပီေပါ့လို႔</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ႔လဲ</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">မင္းထင္ေနခဲ႔တယ္မလား….</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ခ်ဳပ္ကိုင္ခဲ႔တယ္။</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ပိုင္စိုးခဲ႔တယ္။</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ခ်စ္သူ………….</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ငါ မင္းထင္သလိုျဖစ္ခဲ႔သလား</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ဒါဆိုရင္ ေက်နပ္စြာနဲ႔</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ေတာင္းပန္လိုက္တယ္။</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ဒါဟာ…..မင္းအတြက္</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;">ငါ့အခ်စ္က အမွတ္သဥာဏ္မရွိလို႔႔ပဲ။</span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-9025905544680869754?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-20763408191197947072011-11-26T10:53:00.000+04:002011-11-26T10:53:14.150+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uJfi7w5RHwA/TtCJTWa1CMI/AAAAAAAAALQ/BpM8_esJioE/s1600/shanflag.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-uJfi7w5RHwA/TtCJTWa1CMI/AAAAAAAAALQ/BpM8_esJioE/s1600/shanflag.png" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: center; text-indent: 0.5in;"><span style="color: red; font-size: 16pt; line-height: 200%;">Myy,Suung Pi Mai Tai – 2106!! </span><span style="font-size: 16pt; line-height: 200%;">&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">ရွမ္းရုိးရာ ကုိယ္ပုိင္ျပကၡဒိန္တြက္ကိန္းမ်ားအရေတာ့ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူးရက္ဟာ ႏွစ္စဥ္ နတ္ေတာ္လဆန္း ၁ ရက္ေန႔ ပုံမွန္က်ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ရွမ္းျပကၡဒိန္အရ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ားဟာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုိ စတင္ေရတြက္တဲ့ေနရာမွာ တန္ခူးလမွာ စတင္ၿပီး မေရတြက္ပါဘူး။ နတ္ေတာ္လမွာ အၿမဲစတင္ ေရတြက္ပါတယ္။ ရွမ္းဘာသာနဲ႔ဆုိရင္ နတ္ေတာ္လဟာ “လိန္စိန္”(ပထမဦးဆုံးလ)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ရွမ္းရုိးရာ ျပကၡဒိန္ကိန္းခန္းအရ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕အစကုိ ျမန္မာလုိ နတ္ေတာ္လမွာ စတင္ေရတြက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။</span><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><br />အခုေရာက္ဆဲ့ ရွမ္းႏွစ္သစ္အရကေတာ့ ၂၁၀၆ ခုႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက မသိလုိ႔ ေမးၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရွမ္းခုႏွစ္သကၠရာဇ္က ျမန္မာေကာဇာသကၠရာဇ္ထက္ ပုိမ်ားေနတာလဲ-ဆုိၿပီး ေမးၾကတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေျဖရရင္ေတာ့ ျမန္မာသကၠရာဇ္ကုိ ျမန္မာဘုရင္မ်ားက ရာဇ၀င္သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သုံးႀကိမ္သုံးခါ သကၠရာဇ္ေတြ ၿဖိဳခဲ့ၾကတယ္။ ရွမ္းသကၠရာဇ္ကေတာ့ စတင္ေရတြက္သည္မွစၿပီး ဘယ္ဘုရင္ ဘယ္ေစာ္ဘြား ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားကမွ မၿဖိဳခဲ့လုိ႔ အခုလုိ အေရအတြက္အားျဖင့္ ပုိမ်ားေနတာျဖစ္ပါတယ္။</span><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;"><br />ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရွမ္းသကၠရာဇ္ဟာ သာသနာေတာ္သကၠရာဇ္က အရင္းခံခဲ့လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းမ်ား မုိင္းေမာျပည္ေထာင္(ယခု တရုတ္ႏုိင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္)ေခတ္မွာ စ၀္ခြန္ေဟာင္လုိ႔ ဘြဲ႕ေတာ္တြင္ခဲ့တဲ့ ရွမ္းရဟန္းေတာ္တစ္ပါးဟာ ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါမ်ားနဲ႔အတူ အိႏၵိယ သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ ပိဋိကတ္သုံးပုံက်မ္းမ်ား သြားေရာက္ေလ့လာ ပင့္ေဆာင္ခဲ့တယ္လုိ႔ သမုိင္းမ်ားက ဆုိပါတယ္။ စ၀္ခြန္ေဟာင္နဲ႔သာသနာျပဳအဖြဲ႕မ်ား ေနရင္းမုိင္းေမာျပည္ေထာင္သုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္လာေသာ ခုႏွစ္မွာ သာသနာသကၠရာဇ္ ၄၅၀ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ စ၀္ခြန္ေဟာင္နဲ႔အဖြဲ႕သားမ်ား ပိဋကတ္သုံးပုံက်မ္းျမတ္မ်ားပင့္ေဆာင္လာေသာခုႏွစ္ကုိ အထြဋ္အျမတ္ခုႏွစ္အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး မုိင္းေမာဘုရင္နဲ႔ သာသနာေတာ္ကုိ ၾကည္ညုိေလးစားသူမ်ားက သာသနာသကၠရာဇ္ ၄၅၀ မွာ ရွမ္းသကၠရာဇ္ကုိ စတင္ေရတြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သည္ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၄၅၀ သည္ ရွမ္းမ်ားရဲ႕သကၠရာဇ္အစျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွမ္းသကၠရာဇ္ကုိ သိခ်င္ရင္ ေရာက္ဆဲသာသနာသကၠရာဇ္ကုိတည္ ၄၅၀ ႏုတ္လုိက္ရင္ အဲဒါ ရွမ္းသကၠရာဇ္ပါပဲ။</span><span style="color: #993366; font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify; text-indent: .5in; text-justify: inter-ideograph;"><span style="color: red; font-size: 16pt; line-height: 200%;"><br /></span><span style="font-size: 16pt; line-height: 200%;"></span></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-2076340819119794707?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-39107550295252095582011-11-24T12:33:00.000+04:002011-11-24T12:34:51.978+04:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: justify; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One"> ၆နာရီမထိုးေသးေပမဲ႔ ေဆာင္းရာသီိမို႔ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနျပီေလ။ ေဆာင္းပံုရိပ္ ဆီးႏွင္းေတြကလဲ တဖြဲဖြဲက်လို႔လာေနသလို အေအးကလဲ ပိုပိုကဲလာေနေလရဲ႕။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: justify; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One">အဲေန႔က ဆီႏွင္းေတြျဖဴစင္ေဖြးသလို ၀ါဂြမ္းသဖြယ္ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴတဲ႔ နီတာရဲေလး ေလာကအလယ္ကို ေရာက္လာလိုက္တာ စေနသမီးရယ္မို႔ စိတ္ကလဲႀကီးလိုက္တာ အငိုကိုမတိတ္ေတာ့ဘူး။ အင္မတန္ဂ်ီက်မဲ႔ကေလး၊ စိတ္ႀကီးလိုက္တဲ႔ကေလးရယ္လို႔ မွတ္ခ်က္သံၾကား အသံေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ ငိုသံမစဲတဲ႔ ကေလးေလး…..</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: justify; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One">လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေတာ့လဲ တေတာက္ေတာက္နဲ႔ ထိန္းမႏိုင္ေအာင္ ေလွ်ာက္သြား၊ ေတြ႔သမွ် အကုန္ဆြဲရယ္နဲ႔ စိတ္မထင္လွ်င္မထင္သလို အသံၿပဲႀကီးနဲ႔ အာေခါင္ျခစ္ေအာ္လုိက္တတ္ေသးတဲ႔ ကေလးေလး………</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: justify; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One">အသက္ေလးရလာျပန္ေတာ့ နားလည္မလိုလိုနဲ႔ ေပကပ္ကပ္၊ ပါ၀ါထူထူမ်က္မွန္ႀကီးတပ္ရေတာ့ တတ္မတက္ငိုပလိုက္တာ ဘယ္လိုေျပာေျပာ မျမင္တာကို အတင္းႀကီး မရမက မ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳတ္ႀကည္႔လို႔ မ်က္မွန္တပ္ခိုင္းဖို႔အေရး မိဘေဆြမ်ိဳးတင္မကဘူး ဆရာ/ ဆရာမ လက္ေျမွာက္ခဲ႔ရတဲ႔ ကေလးေလး…..</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: justify; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One">အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီေပကပ္ကပ္နဲ႔ ကေလးေလး……….</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: center; color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-family:Zawgyi-One">Happy Birthday မငံု !!!!!!!!!!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in; line-height: 150%; text-align: justify; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One">( ဒီေန႔က်မွပဲ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္နဲ႔ ႏွာရည္ေတြကလဲ တရွံဳ႕ရွံဳ႕ရယ္ေပါ့။ )</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-3910755029525209558?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-55959324897461184732011-11-17T13:10:00.002+04:002011-11-17T13:22:01.332+04:00<span style="color:#660000;">ခ်စ္သူေရ..<br />ၾကည္လင္ေနတဲ႔ မင့္မ်က္၀န္းနက္အိမ္ရဲ႕အရိပ္ၾကား<br />ငါ့ကိုျမတ္ႏိုးတဲ႕ အၾကင္နာရိပ္ေတြ လႊမ္းေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">ခ်စ္သူေရ...<br />ပိရိတင္းေနတဲ႔ မငိ့ႏွုတ္ခမ္းပါးလႊာၾကား<br />ငါ့ကိုလြမ္းတဲ႔ အလြမ္းေတြ ဖြဲ႕သီေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">ခ်စ္သူေရ...</span><br /><span style="color:#660000;">တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ခုန္ေနတဲ႔ မင္းရင္ခုန္စည္းခ်က္ၾကား<br />ငါ့ကိုခ်စ္တဲ႔အခ်စ္ေတြ ယိမ္းႏြဲ႔ေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">ဒီကပြဲေလးမွာ ငါကေတာ့ တိမ္လႊာစီးျပီး လြင့္ေမ်ာေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ 17 ” </span>ရက္ေန႔စြဲေရာက္တိုင္း ကပြဲေလး ေရာင္စဥ္ျဖာလို႔<br />ၾကယ္ေရာင္ေတြေအာက္မွာ ပိုအသက္၀င္ေနတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5595932489746118473?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-43177198070956141882011-11-15T14:38:00.002+04:002011-11-15T14:52:43.776+04:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 0, 0); font-family: arial, verdana, sans-serif; font-size: 12px; background-color: rgb(255, 255, 245); ">တစိမ္႔စိမ္႔ေလး ၾကည္႔ေနတယ္</span></div><span style="font-family: arial, verdana, sans-serif; font-size: 12px; text-align: -webkit-center; background-color: rgb(255, 255, 245); color: rgb(102, 0, 0); "><div style="text-align: center;">ပါးျပင္ထက္က သနပ္ခါးကို၊</div><div style="text-align: center;">ႏွစ္ႏွစ္ကာကာေလး ျပံဳးေနတယ္</div><div style="text-align: center;">ျမတ္ႏိုးမွဳ႔ေတြနဲ႔ ၊</div><div style="text-align: center;"><span>ေဟာ...</span><span>သူအနားတိုးလာတယ္</span></div></span><span style="font-family: arial, verdana, sans-serif; font-size: 12px; text-align: -webkit-center; background-color: rgb(255, 255, 245); color: rgb(102, 0, 0); "><div style="text-align: center;">တရွွိဳက္မက္မက္နမ္းသြားေလရဲ႕။</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4317719807095614188?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-63643260002205667142011-11-12T10:42:00.003+04:002011-11-12T11:03:21.304+04:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);" align="center"><span style=" line-height:150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:16.0pt;" >ဤေန႔ ဤရက္ ဤခ်ိန္မွစ</span></p><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> </span><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);" align="center"><span style=" line-height:150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:16.0pt;" >ေန႔ရက္မ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ပါလို႔</span></p><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> </span><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);" align="center"><span style=" line-height:150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:16.0pt;" >သက္ထက္ဆံုးတိုင္ သစၥာမိုးေျမ</span></p><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> </span><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);" align="center"><span style=" line-height:150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:16.0pt;" >ခ်စ္ျခင္းတည္လို႔</span></p><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> </span><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:16.0pt;" >ေရႊလက္ခိုင္ခိုင္ၿမဲေစတည္း။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);" align="center"><span style=" line-height:150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:16.0pt;" ><br /></span></p><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> </span><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><span style="color: rgb(51, 0, 0);"> </span><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 0.5in; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="line-height:150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:14.0pt;" >ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးထားတာေတာ့ တႏွစ္ေက်ာ္သြားျပီ။ မငံုရဲ႕အစ္မ မဂၤလာပြဲမွာ လက္ဖြဲ႔ဖို႔ေရးထားတာေလ။ အခုဆို ၀ါကၽြတ္လို႔ မဂၤလာေဆာင္ၾကမဲ႔သူေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး လက္ဖြဲ႔လိုက္ပါတယ္။</span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height:150%;mso-layout-grid-align:none; text-autospace:none"><span style="font-family:Arial;"> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-6364326000220566714?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-12638808360947330442011-10-24T16:35:00.002+04:002011-10-24T16:37:52.082+04:00<div style="text-align: center; color: rgb(51, 0, 0);">အစရွိသလို အဆံုးမဲ႔မဟုတ္တဲ႔ မ်ဥ္းတေၾကာင္း<br />ယံုၾကည္လို႔ဆြဲခဲ႔တယ္။<br />တစ္ေျဖာင့္တည္းမ်ဥ္းဆိုေပမဲ႔<br />ေျဖာင့္တန္းလိုက္ ေကာက္ေကြ႔လိုက္နဲ႔<br />ၾကာလာေလေလ ရွာမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့တဲ႔<br />ငါ့အနားသတ္ ဘယ္မလဲ.........?<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1263880836094733044?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-6256705453922386642011-10-13T13:28:00.002+04:002011-10-13T13:41:27.471+04:00<span style="color: rgb(51, 0, 0);"></span><blockquote><ul><li><span style="color: rgb(51, 0, 0);">ေငြေတြကုန္သြားေပမဲ႔ ေရႊေလးေတာ့က်န္ရစ္ေစ...</span></li><li><span style="color: rgb(51, 0, 0);">အခ်ိန္ေတြကုန္သြားေပမဲ႔ အသိေလးတစ္ခုေတာ့က်န္ရစ္ေစ...</span></li><li><span style="color: rgb(51, 0, 0);">အခ်စ္ေတြကုန္သြားေပမဲ႔ ခင္မင္မွုေလးေတာ့က်န္ရစ္ေစ...</span></li><li><span style="color: rgb(51, 0, 0);">အသက္ကုန္သြားေပမဲ႔ နာမည္ေလးေတာ့က်န္ရစ္ေစ...</span></li></ul><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ မၾကာေသးမီက အမွတ္မထင္ဖတ္လိုက္ရတဲ႔ စာသားပါ။ ႀကိဳက္လို႔မွ်ေ၀လိုက္တယ္ေနာ။</span><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-625670545392238664?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-10301977195864175802011-06-21T16:40:00.000+04:002011-06-21T16:42:10.451+04:00အေဖက ေျပာတယ္ “ သမီး ၊ ၾကက္သားကာလသားခ်က္ထဲကို ပင္စိမ္းရြက္ေလးခတ္လိုက္ေနာ္ ”တဲ႔ ။ မီးဖိုေပၚက ႏြားႏို႔အိုးဆူလာေတာ့ ပင္စိမ္းရြက္ေလးခတ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေၾသာ္…….စိတ္နဲ႔ကိုယ္ရယ္ မကပ္ပါလားေနာ္။။။။။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1030197719586417580?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-3767606032375163432011-05-15T12:40:00.000+04:002011-05-15T12:42:17.053+04:00<div align="justify">ေခါင္းထဲမွာ……လားေပါင္းမ်ားစြာ ရွဳပ္ေထြးေနတယ္။ယေန႔ေခတ္ႀကီးကေတာ့ ၾကာလာေလေလ လား..ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔။ ၾကားဖူးနား၀ရွိခဲ႔သလို၊ ေတြ႔ႀကံဳဖူးခဲ႔တာလဲရွိတယ္။ “မိန္ရာဟင္းေကာင္း ၊ ခင္ရာေဆြမ်ိဳး ” အဲလိုစကားပံုေတြလိုေပါ့။ မိဘေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ သူမရွိ ကိုယ္ကူညီ၊ သူက ကိုယ္႔ကိုကူညီလိုက္နဲ႔ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ေနထိုင္ခဲ႔ၾကတယ္။ အဲလိုပဲ တစ္ေယာက္တည္း အေ၀းတစ္ေနရာမွာဆိုလဲ ကိုယ္နဲ႔ခင္မင္ရင္းႏွီးသူေတြ၊ တေျမတည္းအတူေနေတြ ၊ အိမ္နဲ႔ေ၀းေနတူခ်င္း ေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းသဖြယ္ အခ်င္းခ်င္း ေဖးမကူညီၾကလို႔ အားရွိခဲ႔ၾကမွာပဲ။ အဲဒါက အရင္တုန္းကေပါ့။ အခုေခတ္ကာလမွာ မရွိဘူးလို႔မေျပာပါဘူး။ ရွိေတာ့ရွိတယ္ရွားသြားပါၿပီ။<br />အခုခ်ိန္ခါမွာေတာ့ “ ေဆြမ်ိဳးလား၊ ေရႊမ်ိဳးလား ” မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းလား၊ အေပၚယံလား ဆိုၿပီး မ်ားျပားလာၾကပါၿပီ။ စိတ္ရွိေပမဲ႔ မကူညီႏိုင္ မေဖးမႏိုင္ၾကေတာ့လို႔ ကူညီခ်င္ေပမဲ႔ မကူညီႏိုင္ေတာ့ပဲ အားေပးစကားမ်ား အႀကံဥာဏ္ေပး ေျပာႏိုင္၊ အားေပးႏိုင္ၾက သလိုေတြပဲရွိတယ္။ ကိုယ္ေတာင္အႏိုင္ႏိုင္ သူ႔ကိုဘယ္လိုသြားကူညီမလဲဆိုတာ ျဖစ္ကုန္ၾကသလို၊ ဘာေတြမွန္းမသိဘူး။ အလကားေနရင္း အမွဳတြဲထဲပါေနဦးမယ္။ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္မွ ဒါမွမဟုတ္ အကူအညီလာေတာင္းရင္ သူ႔အရင္ ကိုယ္ၿငီးျပလိုက္မယ္ ဆိုတာေတြလဲမ်ားလာပါၿပီ။ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္တာေတြ မ်ားလာပါၿပီ။ အဲလိုေတြလုပ္ၿပီး ကိုယ္အဆင္မေျပတဲ႔ခါ သူ႔ဆီ အကူအညီရလိုရျငား သြားေတာင္းခ်ိန္ အကူအညီမေပးလိုက္လို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ မကူႏိုင္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မရလာခဲ႔ရင္ စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ၿပီး ကိုယ္မကူညီလိုက္တဲ႔အခါကို သတိမရေတာ့ပဲ စိတ္ဆိုးကုန္ၾကျပန္ေရာ။ အဲထဲမွာ ကိုယ္လဲ tပါအ၀င္ျဖစ္ေနျပီလား ဆိုၿပီး….လား…ေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြးမိေနတဲ႔အထဲက ဒီ “ ……လား ” အေတြးေလးကို ပိုစ္႔မတင္တာၾကာၿပီ ျဖစ္လို႔ ေရးခ် လုိက္ရပါတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-376760603237516343?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-81589214323658067652011-03-18T21:38:00.001+04:002011-03-18T21:44:34.336+04:00<div align="justify"> ကႏၱာရေျမမွေမာင္ႏွမေတြက ေမးေနၾကျပီ။ မငံုေပ်ာက္ေနတယ္။ စာမေရးဘူးလားတဲ႔။ မငံု ဖိတ္စာေတြနဲ႔ အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနပါတယ္ဆိုတာ ေျပာၾကားခ်င္ပါတယ္။ မငံုတို႔ ၿမိဳ႔ေလးက ပအို၀္႔ေဒသျဖစ္ေလေတာ့ သူတို႔ထံုးစံကိုက ဖိတ္စာေတြ ေထာင္ခ်ီလုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႔ေပၚမွာလို ေလးငါးရာမဟုတ္ပဲ အနည္းဆံုး ႏွစ္ေထာင္ေလာက္လုပ္ျပီး ထမင္းဟင္းေကၽြး ဧည္႔ခံတတ္ၾကတယ္ေလ။ အခုလို မဂၤလာေဆာင္ရာသီမွာ ပိုပင္ပန္းတာက ဖိတ္စာလာအပ္ၾကတဲ႔ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးမ်ားေၾကာင့္ပါ။ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕၊ သန္ဘက္ခါလို မဂၤလာေဆာင္မွာ ဒီေန႔လိုေန႔လည္ပိုင္း ဒါမွမဟုတ္ ညေနပိုင္းမွ မဂၤလာဖိတ္စာလာေရာက္အပ္ႏွံၾကတာပါပဲ။ အခ်ိန္ကလဲကပ္ေနျပီ။ ဖိတ္စာအရအတြက္ကလဲမ်ားနဲ႔ မငံုတေယာက္ ေဒါင္ခ်ားကိုစိုင္းေနပါေတာ့တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပအို၀္႔စာနဲ႔ ေရးသားၾကပါတယ္။ ဖိတ္စာကို အေရာင္ေတာက္ေတာက္ေလးေတ ြၾကိဳက္တတ္ၾကၿပီး သတို႔သားမွ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္လာေရာက္ အပ္ႏွံရင္ ေစ်းအနည္းဆံုးကိုမွ ေရြးအပ္တတ္ၾကေပမဲ႔ သတို႔သမီးေခၚလာမိတဲ႔သူကေတာ့ ဖိတ္စာခပိုကုန္ဖို႔ ျပင္ထားၾကပါ။<br />အခ်ိန္နည္းနည္းနဲ႔ ဖိတ္စာအေရအတြက္မ်ားမ်ားလုပ္ေပးရမဲ႔သူကို အားမနားတမ္းထပ္မံဆိုၾကတာက. ေစ်းစကားမဟုတ္ပဲ နာရီပိုင္းနဲ႔အျပီး လိုခ်င္ၾကတာပါ။ ရက္စက္ခ်က္ကေျပာမေနနဲ႔။ မနည္းရွင္းျပေတာင္းပန္ရပါတယ္။ တရက္ေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးပါလို႔။ အလ်င္လိုေနရင္ေတာ့ တခ်ိဳ႔တ၀က္ကို ဘယ္အခ်ိန္လာယူပါဆိုျပီး ရွင္းျပရပါတယ္။ ဖိတ္စာလုပ္တာ လြယ္တာမွတ္လို႔.. ဖိတ္စာတေစာင္ျဖစ္ဖို႔အေရး အနည္းဆံုး ခုႏွစ္ခါေလာက္လုပ္မွ ဖိတ္စာတစ္ေစာင္ရတာပါ။ ဒီႏွစ္မွာျဖင့္ မငံုတို႔ေဒသမွာ ပိုမဂၤလာေဆာင္ၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သံုးႏွစ္တစ္ၾကိမ္ ဆံုေတြ႔ၾကတဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔နန္းဦးျပင္ ၾကယ္ေလးေတြေၾကာင့္ပါ။ ဒီခ်စ္သူႏွစ္ဦးဆံုဆည္းတဲ႔ႏွစ္ျဖစ္လို႔ မဂၤလာေဆာင္လိုက္ၾကတာ ရြာမွာ အပ်ိဳလူပ်ိဳေတာင္က်န္ေသးရဲ႔လားမသိဘူးလို႔ေျပာရသလို မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာလာဖိတ္က်လြန္းလို႔ို ေခါင္းအံုးအိပ္လို႔ေတာင္ရေနျပီလို႔ ဆိုေနၾကပါၿပီ။<br />တမ်ိဳးရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီထဲကတစ္ခ်ိဳ႕ေဒသကဆိုရင္ျဖင့္ ဖိတ္စာလာအပ္ရင္း တမ်ိဳးစိတ္ညစ္ရတာက သတို႔သား၊သတို႔သမီးနာမည္ကို မနည္းရွာယူရတာပါပဲ။ ရွိသမွ်အမ်ိဳးအေဆြနာမည္ထဲ႔ထားလိုက္တာ ျပန္ျဖဳတ္ခိုင္းယူရရွိတယ္။<br />ဒီႏွစ္ မငံုတို႔ၿမိဳ႕မွာ စုေပါင္းရွင္ျပဳပြဲေလးကလဲ ရွိလိုက္ေသးတယ္။ ရွင္ေလာင္းအပါးေရ ၃၅၀ေက်ာ္တယ္ေလ။ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ ၄ရက္ေတာင္ က်င္းပမွာပါ။ ၿမိဳ႔ေလးရဲ႕စုေပါင္းရွင္ျပဳပြဲေလးကို ေလးႏွစ္တစ္ႀကိမ္ က်င္းပတာမို႔ အင္မတန္စည္ကားဦးမယ္ေလ။<br />ကဲ…မငံုတစ္ေယာက္ ဖိတ္စာၾကား ေခါင္းျမွပ္ေနေပမဲ႔ ပိုစ္႔ေလးတစ္ပုဒ္ကို အေျပးတင္သြားတယ္ေနာ့။<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8158921432365806765?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-82134452926130395952010-12-31T10:01:00.002+04:002010-12-31T10:07:10.852+04:00<div align="center"><span style="color:#330000;"><em>ၿပီးဆံုးခဲ႔ၿပီးၿပီဆိုေပမဲ႔ မေန႔တစ္ေန႔ကအတိုင္းပဲ<br />ဆံုးရွံဳးခဲ႔ၿပီးၿပီးဆိုေပမဲ႔ ပိုင္ဆိုင္ေနေသးသလိုပဲ<br />အားပါးတရလဲ လြတ္လပ္စြာ အတူရယ္ေမာခဲ႔ရသလို<br />ရွိဳက္ႀကီးတငင္လဲ ေျဖမဆည္ႏိုင္ေအာင္ ငိုေႀကြးခဲ႔ေသးတယ္<br />တခါတရံမွာေတာ့လဲ နာၾကင္လြန္းလို႔<br />တိတ္တဆိတ္လဲ က်ိတ္မ်က္ရည္က်ခဲ႔ရေသးတယ္ေလ<br />အခုခ်ိန္မွာ ျမင္ေတြးၾကည္႔ေတာ့<br />အရိပ္ဆိုေပမဲ႔ ထင္းေနပါေသးတယ္ </em></span></div><div align="center"><span style="color:#330000;"><em>ကံၾကမၼာရယ္ ေနာင္ခါမ်ားမွာေတာ့<br />ေဆာင္ၾကဥ္းခြင့္ျပဳပါ<br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသာ ……………<br />အရိပ္သစ္ဆီသို႕……………………..</em></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8213445292613039595?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-59157189948177047022010-12-27T19:26:00.001+04:002010-12-27T19:37:11.344+04:00<div align="justify">လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ၀ါသနာက ပါလာၿပီးသားပါ။ တခ်ိဳ႕ကသိႏိုင္ေပမဲ႔ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ မသိသာေနဘူးေလ။ဓားေသြးေက်ာက္ေပၚ တင္ေသြးမွ ဓားေတြပိုထက္ျမက္လာသလို ဗီဇ၀ါသနာအရင္းခံထားသူေတြဟာ သူ၀ါသနာပါရာမွာ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရရင္ ပိုၿပီး အရည္အေသြးေပၚလြင္ေနမွာမလြဲ။<br />ကိုယ္႔အေတြးက စကတည္းက ေရြးခ်ယ္မွဳ႕မွွားသြားရင္ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ျဖစ္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာက ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္ ။ ကို္ယ္႔ေရြးခ်ယ္မွဳ႕ထက္ သူတပါးစကားနားေထာင္ၿပီး ေရြးခ်ယ္လိုက္တာက အင္ဂ်င္နီယာ။ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္းပါပဲ။ အခုေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာလဲမျဖစ္၊ စီမံခန္႔ခြဲသူလဲမပီ္၊ အိပ္မက္ထဲက ေရွ႕ေနဆိုတာ ေ၀းလို႔.. ေရြးခ်ယ္မွဳ႕မွာ ေတြေ၀ခဲဲ႔လို႔ ေယာင္ျခာျခာလည္ေနေတာ့ အားမလို အားမရျခင္းမ်ားနဲ႔သာပါပဲ။<br />အမွန္တကယ္က လူတိုင္းမွာ အိပ္မက္ဆိုတာ ရွိေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အေျခအေန အခြင့္အလမ္းေပၚ မူတည္ၿပီး အိပ္မက္ကို ေဘးဖယ္ၿပီး ျဖစ္သင့္တာကို ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ၿပီးမွေတာ့ ဘာလို႔ၿပီးေျမာက္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္ခဲ႔တာလဲ။ လူတိုင္း ဒီလိုေတြေ၀ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ျဖစ္တည္ေနတဲ႔အေပၚ တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ႔သူေတြ မ်ားျပားလွတဲ႔ၾကားထဲ ဘာလို႔ ကိုယ္ကေတာ့ စကတည္းကေန ခုခ်ိန္ထိ ေတြေ၀ေနတာလဲ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5915718994817704702?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-26676285729705717582010-12-25T19:16:00.001+04:002010-12-25T19:27:22.469+04:00<p align="justify"> ဒီဇင္ဘာ(၂၆)ရက္ဆိုရင္ ကႏ ၱာရမိုးစက္မ်ား ႏွစ္ႏွစ္ျပည္႔ၿပီ။ ဒီႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ လာေရာက္ဖတ္ရွဴၿပီး အႀကံေပးခဲ႔ၾက၊ ခင္မင္ေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒူဘိုင္းကႏ ၱာရေျမကေန ထြက္ခြာလာၿပီးေနာက္ပိုင္း ပိုစ္႔ေတြကို မတင္ျဖစ္ေနဘူး။ စစခ်င္းကေတာ့ မေက်ာ္ခြတတ္ေနဘူးေလ။ အရုပ္ေလးကို အကူအညီေတာင္းလိုက္၊ မအနမ္းကို အပူကပ္လိုက္၊ ဟိုလူေမး၊ ဒီီလူေမးနဲ႔ ရျပန္ေတာ့လဲ ေကာနက္ရွင္ကလည္း ေကာင္းတခ်က္ မေကာင္းတခ်က္ဆိုေတာ့ ပိုစ္႔တင္ခ်င္ေပမဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔သလို ရတဲ႔အခါေလး ပိုစ္႔ေျပးတင္ထားလို႔ ၃ပုဒ္ေလာက္ေတာ့တင္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br /><br /> Cboxမွာ လာေရာက္ေမးျမန္းေနၾကတဲ႔ မငံု ဘယ္ေရာက္ေနလဲဆိုလို႔…အခု မငံုတေယာက္ ရွမ္းျပည္မွာပါ။ မိဘစီးပြားေရးကိုပဲ ကူညီရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ေနပါတယ္။ မိုးစက္အိမ္ လာေရာက္ ဆုေတာင္းေပးသလိုေပါ့ "ေရာက္ရာေနရာေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါေစ" ဆိုတဲ႔ဆုနဲ႕ ျပည္႔ေနပါတယ္။ အားလံုးကိုလဲ သတိရၿပီး ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေတြကို လည္ပတ္ျပီး စာေတြဖတ္ခ်င္ေပမဲ႔ သံုးတဲ႔proxy ေၾကာင့္တဲ႔ ျမန္မာေဖာင့္က မျမင္ရေတာ့ (ေကာမန္႔ေတာင္ ကူးၿပီးအျပင္မွာ ျပန္ျပန္ဖတ္ေနရပါတယ္ ) ဘယ္လိုမွမတတ္ႏိုင္ေနျပန္ဘူးေလ။ နားလည္ေပးၾကပါေနာ့။<br /><br /> ႏွစ္ႏွစ္တာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ အားေပးခဲၾကတဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ ပိုစ္႔အသစ္ေတြမတင္ျဖစ္ေနတဲ႔ အိမ္ေလးကို လာေရာက္ေပးၾကလို႔ ေက်းဇဴးတင္ပါတယ္လို႔ပဲ ဒုတိယႏွစ္ပတ္လည္ အမွတ္တ၇အျဖစ္ ထပ္ဆင့္ေျပာပါရေစ။ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို ပိုစ္႔ေတြတင္ျဖစ္ေနမွာမို႔ အားလံုးပဲ ဆက္အားေပးၾကပါဦးလို႔….</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-2667628572970571758?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-17982530595506001422010-11-29T18:11:00.001+04:002010-11-29T18:41:15.640+04:00<div align="center"><span style="color:#000066;">ညွိဳ႕မွိဳင္းမွိဳင္းေတာင္တန္းေတြမွာ<br />ၿမဴခိုးေတြဆိုင္းေနတာက<br />စာတပုဒ္ျဖစ္တည္ဖို႔လား…<br /><br />အရိုုင္းေနၾကာပန္းေရႊ၀ါေတြ<br />ေဆာင္းေလၾကားမွာ ယိမ္းႏႊဲ႔ေနတာက<br />ကဗ်ာတပုဒ္စပ္ဆိုဖို႔လား…</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;"><br /> ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့……</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;"><br />ကဗ်ာလဲ မမွီရပါဘူး။<br />စာလဲမပီသပါဘူး။<br />ဒါေပမဲ႔………<br />လြမ္းေနတာေတာ့အခ်ိန္တိုင္းပါပဲ။<br /><br />ေန႔ရက္ခ်ိန္ၾကားေရြ႔ဆိုင္းကာသြားတိုင္း<br />လက္ခ်ိဳးေရတြက္ထားတယ္<br />ခ်စ္သူ………<br />မင္းျပန္လာရက္ေလးကိုေပါ့။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1798253059550600142?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-69955593836621167392010-11-15T18:00:00.003+04:002010-11-15T18:38:49.911+04:00<div align="justify"> <span style="color:#330000;">ေဆာင္းရိပ္ကိုခိုဖို႔ ခ်ိန္တန္ေလေတာ့ ေတာင္ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ ၿမိဳ႔ငယ္ေလးမွာ ၿမဴခိုးေတြ ဆိုင္းေနလိုက္တာမ်ား ဘယ္ၾကည္႔ၾကည္႔ အျဖဴေရာင္သန္းေနတယ္။ ခ်မ္းေအးတုန္လို႔ျခံဳေစာင္ထဲက မခြာခ်င္ေနဘူးေလ။ ေနထြက္ခ်ိန္တန္ေပမဲ႔ ေတာင္နံရံေတြမွာ ျမဴမွဳံံဆိုင္းဆဲေလ။ႏို၀င္ဘာလ ေဆာင္းရိပ္၀င္စမို႔ထင္ပ ပန္းေရာင္သန္းတဲ႔ ခ်ယ္ရီပန္းမ်ား မပြင့္လန္းေသးပဲပြင့္အာသန္ရန္ ရည္ေမွ်ာ္ဆဲမို႔ ခ်ယ္ရီပင္မ်ား ရြက္ႏုနီစိမ္းေလးေတြ ထင္းေနၿပီေလ။ ခ်ယ္ရီမျမင္ရတာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီမို႔ ဒီတစ္ေဆာင္းရဲ႕ ခ်ယ္ရီပန္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လင့္ေနပါရဲ႕လို႔ ျမန္ျမန္ပြင့္ေစခ်င္ေနျပီေလ။ ေန႔လည္ခင္းေပမဲ႔ အေႏြးထည္ကိုယ္စီနဲ႔...ေနမင္းေရာင္က ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့သာရယ္မို႔ အေအးဓာတ္ကို မစိုးမိုးႏိုင္ဘူးေလ။ ညေနခင္းမ်ားေရာက္ရင္ မီးဖိုနံေဘးမွာေပမဲ႔ အခ်မ္းမေျပႏိုင္ဘူး။ ညဥ္႔နက္ေလ ခ်မ္းစိမ္႔ေလမို႔ "ခ်မ္းလိုက္တာ ခ်မ္းလိုက္တာ"နဲ႔ ျငီးကာ ျငီးကာေနရေတာ့တယ္။ ႏွင္းမွံဳေဖြးေဖြးေတြကလဲ ညဥ္႔နက္ေလ က်ေရာက္လိုက္တာမ်ား ၾကယ္ေရာင္မလင္းတဲ႔ညကို ၾကယ္ျဖဴေလးေတြကိုယ္စားႀကဲပက္ေနတာလားလို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ရဲ႔။ ဒါေတာင္ ေဆာင္းရိပ္ခိုစေနာ္္။ ဒါေၾကာင့္ရယ္မို႔ရွမ္းျပည္ (ေတာင္ပိုင္း)မွာ အေအးဆံုးၿမိဳ႔ရယ္လို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-6995559383662116739?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-10699002741307638222010-08-28T16:09:00.002+04:002010-08-28T16:15:39.766+04:00<div style="text-align: center; color: rgb(51, 0, 51);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">အျဖဴထည္</span><br /></span><br /><br />စံပယ္ ဇြန္ငယ္ ျမတ္ေလးႏြယ္မွ<br />အဆင္းကျဖဴ ရနံ ့ကက်ဴ<br />ျငိမ္းေအးေစရန္ သင္ေပးဆပ္သည္<br />အျဖဴထည္ပင္တည္း။<br /><br />နွလံုးသားျဖဴျဖဴ ေရာင္စဥ္ကင္းမဲ့<br />ျပစ္မ်ိဳးမွဲ ့မထင္ ရယ္ရႊင္ျခင္းျဖင့္<br />ကေလးငယ္ေလး သင္ေပးဆပ္သည္<br />အျဖဴထည္ပင္တည္း။<br /><br />အျဖဴေရာင္လႊမ္း ျငိမ္းခ်မ္းရာလမ္း<br />ေမ်ွာ္လင့္ရင္းနဲ့ ေတာင့္တလွသည္<br />နွလံုးသားငယ္ ေပးဆပ္နိုင္စြမ္း<br />အျဖဴထည္ပင္တည္း။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1069900274130763822?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-62603254134826316252010-04-09T11:40:00.004+04:002010-04-10T01:01:42.887+04:00<div align="justify"><span style="color:#660000;">မငံုတစ္ေယာက္ ကႏၲာရေျမမွ အမိျမန္မာျပည္သို႔ ဧျပီလ ၁၁ရက္ေန႔ ည ၈နာရီ စကၤာပူအဲလိုင္းနဲ႔ အျပီးျပန္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီကႏ ၱာရ မွာ ရြာခဲ႕တဲ႔ က်ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ မိုးစက္မ်ားကေတာ့ ဆက္လက္ ရြာသြန္းေနပါဦးမယ္။ စာအေရးႀကဲသြားေပမဲ႔ ဆက္လက္ျပီး ေရးဦးမွာ ျဖစ္လို႔ အားေပးၾကဦးေနာ္။<br /><br />ဒီရွမ္းသၾကၤန္သီခ်င္းေလးနဲ႔ အားလံုးကို ႏွုတ္ဆက္ခဲ႔တယ္ေနာ္။ ျမန္မာႏွစ္သစ္အခါသမယမွာ အားလံုးပဲ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာၾကပါေစ။ ေအာင္ျမင္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစေနာ့။</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-40e1587a2dc1b61a" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v8.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D40e1587a2dc1b61a%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4012BA9731C0AD3215747A96B167F79CF9A9353C.4204D05D34E096D357E4112D0A2BBCB7382270AD%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D40e1587a2dc1b61a%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DU6iS6Vv--59SimD_hll5P11XwsI&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v8.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D40e1587a2dc1b61a%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4012BA9731C0AD3215747A96B167F79CF9A9353C.4204D05D34E096D357E4112D0A2BBCB7382270AD%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D40e1587a2dc1b61a%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DU6iS6Vv--59SimD_hll5P11XwsI&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-6260325413482631625?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-47659347118785738742010-03-24T22:39:00.008+04:002010-03-25T00:07:03.619+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ဆိုတဲ႔ ဒီစကားစုေလးက လူတိုင္းနဲ႔မကင္းကြာလွပါဘူး။ လူရယ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ သက္ရွိတိုင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတာပါ။ ဒါကိုမွားတယ္လို႔ ယူဆမယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။ သက္ရွိမွန္သမွ် ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိတတ္ /ရွိၾကပါတယ္။ မိမိ တတ္ႏိုင္သမွ်ေလးနဲ႔ ရႏိုင္သေလာက္ေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကတာပါ။ ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကို အဆံုးစြန္အထိ ၊ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဖက္တြယ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ ရရွိခ်ိန္မွာေတာ့ ခံစားလိုက္ရတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕က ႏွိဳင္းဆလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ေမွ်ာ္လင္ခ်က္မဲ႔သြားရင္ အရုပ္ၾကိဳးပ်က္ပဲဆိုတာ …..</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">ကမၻာေပၚမွာ အစာေရစာအတြက္ ၊ ေနရာထိုင္ခင္းအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ခဲယဥ္းစြာ အသက္ရွင္ေနၾကသူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာတဲ႔အခါ ရရွိလိုက္တဲ႔ ၀မ္းနည္းမွဳ႔ေတြက အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးစြာနဲ႔ ေနထိုင္ေနၾကသူမ်ားနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ဘာဆိုဘာမွ မဟုတ္ေတာ့တာ ေတြးမိတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္လိုက္လို႔ မျဖစ္လာတဲ႔အခါ သိပ္ျပီး ၀မ္းမနည္းၾကပါနဲ႔။ ကၽြန္မတို႔ထက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေနတဲ႔သူေတြရဲ႕ သူတို႔ ရရွိသြားတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕ကို ေ၀မွ်ၾကမယ္။ မရရွိလိုက္ၾကတဲ႔သူမ်ားရဲ႕ ၀မ္းနည္းမွဳ႕ကိုလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကရေအာင္လား။ လူတိုင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မမဲ႔ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကံပါသေလာက္ပဲေပါ့။ ကံကိုခ်ည္း ပံုခ်ေနတာမဟုတ္ေပမဲ႔ ကံတရားဆိုတာကလဲ ရွိေသးတယ္ေလ။ ေရွးေရွးဘ၀က ျပဳလုပ္ခဲ႔တဲ႔ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္လဲ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာတာေတြ အခ်ိန္မတန္ေသးတာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ သူတပါး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတြက္ ကိုယ္႔ဘက္က ျဖည္႔ဆည္းေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ေပးလိုက္ပါ။ ကူညီလိုက္ပါ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ကိုရဲက ပိုစ္႔ေလးတစ္ပုဒ္မွာ ဒီလိုေလးေရးခဲ႔တယ္။</span><span style="color: #660000;"><span style="background-color: blue; color: #eeeeee;">“လူေတြကို သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ေနတာထက္ ပိုေပးလိုက္ပါ။ ေပးတဲ႔အခါမွာလဲ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴရွိေနပါေစ “ </span>တဲ႔။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><span style="background-color: #f3f3f3; color: black;"></span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: #660000;">တဆက္တည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကားဖူးတဲ႔ ဂရိပံုျပင္ေလးကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီပံုျပင္ေလးကို</span><a href="http://answers.yahoo.com/question/index?qid=20061202230743AAzYnq6"><span style="color: #0b5394;">ဒီေနရာ</span></a><span style="color: #660000;">မွာ ဖတ္ရူ႕ျပီး တတ္သေလာက္ေလး ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္။Titanလို႔ေခၚတဲ႔ နတ္သားက တိရစၦာန္ေတြကို ေကာင္းမြန္တဲ႔ အသိစိတ္ေပးဖို႔ တာ၀န္ယူရတယ္။ Prometheusဆိုတဲ႔ နတ္သားက ဒီလိုေတြးတယ္ေလ။ လူဆိုတာ တိရစ ၦာန္ထက္ ပိုျပီးအသိဥာဏ္ျမင့္တယ္လို႔ေတြးတယ္။ ဒီေတာ့ လူေတြက တိရစ ၦာန္မလုပ္ႏိုင္တာကို ပိုလုပ္ႏိုင္ရမယ္လို႔ ေတြးမိျပီး မီးဘယ္လို အသံုးျပဳရတယ္ဆိုတာကို လူေတြကို သင္ၾကားေပးဖို႔ Zeusနတ္မင္းၾကီးဆီကေန ခိုးယူျပီး လူေတြကို ေပးအပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ နတ္မင္းၾကီးက သိရွိသြားေတာ့ အဲဒီ Prometheusနတ္သားကို အျပစ္ဒဏ္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အသဲႏွလံုးကို လင္းယုန္အစာအျဖစ္ ေန႔တိုင္းေကၽြးပါတယ္။ သူက အတိုင္းမတိ သက္ရွည္တဲ႔နတ္ျဖစ္လို႔ သူ႔အသဲႏွလံုးက ေန႔တိုင္းျပန္လည္ ၾကီးထြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ နာက်င္မွဳ႕ကိုေတာ့ ေန႔တိုင္းခံစားရတာေပါ့။ Zeusနတ္မင္းၾကီးက လူေတြအေပၚ ဒီလိုယူဆခ်က္ထားပါတယ္။ လူေတြက အျမဲေကာင္းမြန္မေနသင့္ဘူးေပါ့။ အဆင္ေျပေျပ မေနသင့္ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြကိုလဲ ဒဏ္ခတ္ဖို႔ သူ႔သားသမီးေတြနဲ႔တိုင္ပင္ျပီး လုပ္ေဆာင္ပါေတာ့တယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">အဲဒီပံုျပင္ထဲမွာ အစဦးကာလမွာ ကမ ၻာေလာကမွာ ေယာက်ာ္းမ်ားသာ ရွိျပီး မိန္းမသားမရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ နတ္မင္းၾကီးရဲ႕ သားသမီးေတြက ျပည္႔စံုတဲ႔မိန္းမတစ္ဦး ဖန္ဆင္းျပီး ကမ ၻာေလာကဆီသို႔ ပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမိန္းမပ်ိဳေလးကို ပန္ဒိုရာ (ပန္ဒိုရာဆိုတာ လက္ေဆာင္လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္)လို႔ အမည္ေခၚျပီး သူ႔ကို နတ္မင္းၾကီးက လူ႔ေလာကသို႔ မပို႔ခင္ ေသတၱာတစ္လံုးေပးလိုက္ပါသတဲ႔။ ျပီးေတာ့ ဒီေသတၱာကို မဖြင့္ၾကည္႔ဖို႔ ၊ ဖြင့္မိရင္ ေသတၱာထဲက အရာေတြ အားလံုးထြက္လာျပီး ေနာက္ဆံုး သင္နဲ႔အတူ ေလာကမွာရွိတဲ႔သူေတြ အားလံုး ရွင္သန္ျခင္း ဆိတ္သုန္းသြားမယ္လို႔ မွာၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီဖန္ဆင္းထားတဲ႔ မိန္းမ နဲ႔ လူေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္တို႔ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သားသမီးမ်ားစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ၾကပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ အဲဒီမိန္းမက နတ္မင္းၾကီးေပးလိုက္တဲ႔ ေသတၱာေလးကို သတိရသြားျပီး ဖြင့္ၾကည္႔ခ်င္လာပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဖြင့္ၾကည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕ေတြနဲ႔ ျပည္႔၀ေနတဲ႔ ေလာကၾကီးဆီသို႔ ၀မ္းနည္းျခင္း ၊ စိတ္ေသာကပူပန္ျခင္း ၊ ဒုကၡေတြ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ စတဲ႔အရာ ကံဆိုးမွဳ႔ေတြ မေကာင္းတာခ်ည္း တစ္ခုျပီးတစ္ခုထြက္လာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုး ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ အဲဒီေသတၱာေလးကို ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေသတၱာေလးထဲမွာ အရာေလးတစ္ခု က်န္ရစ္ခဲ႔ပါေသးတယ္။ အဲဒါေလးကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေလးပါတဲ႔႔။ ဒီေသတၱာေလးထဲမွာ က်န္ေနတဲ႔ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေလးနဲ႔ လူေတြအခုခ်ိန္ထိ ေနထိုင္ေနၾကတာေပါ့။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4765934711878573874?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-70325252362241641722010-03-17T00:01:00.004+04:002010-03-17T00:12:11.466+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">ကၽြန္မတစ္ေယာက္ စာမေရး ပိုစ္႔မတင္တာ တစ္လေတာင္ ရွိသြားျပီ။ ဒီေန႔ကေတာ့ အမွတ္တရပိုစ္႔ေလးတင္ေနက် ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရေန႔စြဲေလးျဖစ္တဲ႔အတုိင္း ပိုစ္႔တစ္ပုဒ္ကို ရေအာင္ တင္မယ္ဆိုျပီး စာေရးဖို႔ ၾကိဳးစားခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ထဲမွာရွိေနတာက အခုခ်ိန္မွာ စိတ္ရွဳပ္ေနလ္ို႔ ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ေက်းဇူးတင္စကားေျပာမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားတာေလး ရွိေနေတာ့ ဒီတစ္လ ကၽြန္မရဲ႕ အမွတ္တရပိုစ္႔ေလးနဲ႔ အားေပးၾကတဲ႔ သူတိုင္းကို ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ ခ်စ္သူတေယာက္နားလည္ေပးမွာပါေနာ့။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">ကၽြန္မ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ႔ ကုမၸဏီက ဒီလကုန္ရင္ ပိတ္ေတာ့မယ္ေလ။ ၀န္ထမ္းေတြကိုေတာ့ Termination လုပ္ျပီးသြားျပီ။ ကၽြန္မပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘယ္သူ႔မွ မရွိတဲ႔ ရံုးကို ဒီလကုန္အထိ သြားရမွာ ျဖစ္ျပီး customers ေတြရဲ႕ Complantsဆိုတာေတြကို ေျဖရွင္းေနရဆဲေပါ့။ သူေဌးေတြကေတာ့ အလုပ္အသစ္ရွာဖို႔ အခြင့္အေရးေပးတယ္ဆိုျပီး ျပီးခဲ႔တဲ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီလ၀က္ကတည္းက ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြရွာပါေတာ့တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ အလုပ္တစ္ခုကို သည္းၾကီးမည္းၾကီး လိုက္လံရွာေဖြေနၾကတဲ႔ လူေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ ကၽြန္မ Second Interview အဆင့္ထိ ပါလိုက္ ၊ အင္တာဗ်ဴးေတာ့ ေအာင္ပါရဲ႕ လစာလဲ ေကာင္းပါရဲ႕ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ သိကၡာမရွိဘူးလို႔ ယူဆရလို႔ မလုပ္ျဖစ္တာေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလည္လိုက္ေနပါေတာ့တယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္လာလုပ္တယ္ ဆိုေပမဲ႔ မိန္းကေလးဆိုေတာ့ ကိုယ္႔အတြက္ အႏ ၱာရယ္ကင္းတဲ႔အလုပ္ကို တအားေ၇ြးပါတယ္။ ဂ်ီးမ်ားတယ္ပဲ ေျပာေျပာ ၊ ကၽြန္မစကားေျပာၾကည္႕လိုက္ခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲက မသိုးမသန္႔နဲ႔ ထင့္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီအလုပ္ကို မလုပ္ပါဘူး။ မိသားစုက ဒီလကုန္ရင္ ကုမၸဏီပိတ္မယ္ဆိုတာ သိတာနဲ႔ ျပန္လာေစခ်င္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကလဲ မရဘူး။ ရွာဦးမယ္ဆိုျပီး ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္တင္းျပီး ရွာေနရတာ အဆင္မေျပေနပါဘူး။ အဆင္မေျပခ်င္ရင္ ဆက္တိုက္ဆိုသလိုေပါ့ ။ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ဆက္တိုက္ကို ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">ကၽြန္မကို အခုရက္ပိုင္းအတြင္း အမ်ားၾကီး အကူအညီေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ ဒူဘိုင္းရွိ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား ၊ သူငယ္ခ်င္းအသိမ်ားအားလံုးကလဲ အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒူဘိုင္းဘေလာ့ဂါေတြ ဘယ္ေလာက္ အကူအညီေကာင္းသလဲဆိုရင္ ျပည္နယ္ႏွစ္ခုေလာက္ ျဖတ္ျပီးသြားရတဲ႔ အင္တာဗ်ဴးကို အေဖာ္လိုက္ေပးၾကျပီး အိမ္အေရာက္ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တာ ေနာက္ေန႔ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ႔အထိပါပဲ။ ေက်းဇူးပါ ကိုပီတာ နဲ႔ သမီးပ်ိဳေရ…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">အဘူဒါဘီျမိဳ႕ေတာ္မွာ အင္တာဗ်ဴးေျဖဖို႔ သြားေတာ့လဲ ဟိုမွာညအိပ္မွ အဆင္ေျပမွာမို႔ ေနေရးစားေရး အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ေပးတဲ႔ မႏွင္းနဲ႔ ဂရုစိုက္ေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ မျဖဴ တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ၊ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းခရီးမွာ မပ်င္းရေအာင္ ဖုန္းဆက္ျပီး စကားေျပာေပးတဲ႔ ညီမငယ္ ေဇာ္ ၊ ျပီးေတာ့ အသိေအးဂ်င့္နဲ႔ ဆက္တိုက္ အကူအညီေပး ၊ လိုအပ္တာေျပာေပးတဲ႔ ကိုျဖိဳး(လင္းၾကယ္ျဖဴ)၊စိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ အားေပးၾကတဲ႔ ဒူဘိုင္းေရႊေရာင္စဥ္မဂၢဇင္းမွ ကိုမိုးေဇာ္လြင္နဲ႔ ကိုေက်ာ္သာယာျမင့္၊ ေနာက္ အမ ေဒါက္တာစုလွိဳင္၀င္း၊ အလုပ္အသစ္ရွာေနရ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာကို သိျပိး အားေပးၾက ၊ အလုပ္၀ိုင္းရွာေပးမယ္ဆိုျပီး ေျပာၾကတဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ ၊ ေရတမာ ၊ ကိုဖိုးစိန္ ၊ မၾကီးကီ ၊ ကိုရဲ ၊ ခြန္ဖ ၊ မၾကီးေကာင္းကင္ျပာ ၊ ကိုျမစ္က်ိဳးအင္း နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ပိုစ္႔အသစ္မရွိေပမဲ႔ လာလည္ေပးၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးေနာ္။ စာေတြ ဆက္ေရးေနဦးမွာပါ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မ စိတ္တအားရွဳပ္ေနတဲ႔ ဒီကာလမွာ တစ္ခ်က္မွ မျငီးပဲ အားေပးခဲ႔တဲ႔ စိတ္ပူေပးေနရတဲ႔ ခ်စ္သူ ကိုစိုင္းေနာ္ခမ္းေပါ့။ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ရွဳပ္လာရင္ ေဒါသေတြထြက္လာရင္ ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔ ေအာ္လိုက္မိရင္ သူ႔မွာ ဘာမွမဆိုင္ပဲ မဲျပီး ေအာ္ခံထိလိုက္ေသးတယ္။ ငိုလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႔ စိတ္ဆိုးစိတ္တိုျမန္ေနတဲ႔ ကၽြန္မကို မိသားစုနဲ႔အတူရွိေနရင္ သူစိတ္ခ်တယ္။ မိသားစုနဲ႔ အနား ျပန္ေနခိုင္းလိုက္ျပန္ရင္ ခ်စ္သူျဖစ္တဲ႔ေန႔ကစျပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ေကာက္ေကာက္ ၊ ရန္ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ရက္မွ မခြဲဖူးေသးဘူးတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခဏတာ ခြဲေနၾကရမယ္။ မနက္မိုးလင္းလို႔ အလုပ္သြားဖို႔ ႏိုးတယ္။ ေန႔လည္မွာ အားရင္ အားသလို အေဖာ္လုပ္ေပးတယ္။ ရံုးကျပန္ေရာက္လာလို႔ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ဒိုင္ခံနားေထာင္ေပးတယ္။ ညအိပ္ခါနီးတိုင္း “ပိယိင္း မ်က္ကပ္မွန္ခၽြတ္ဦးေနာ္&nbsp;"ဆိုျပီး တညမပ်က္ အသိေပးေျပာတာေတြကို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏွစ္ႏွစ္တာေလာက္ ရၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္စိတ္ညစ္ေနရတယ္ဆိုတာ သူအသိဆံုး ျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္မအေမနဲ႔ သူ စကားေျပာတိုင္း အေမ႔စိတ္ပူတာသိရရင္ သူက ပိုဆိုးတယ္။ ပိုျပန္ေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မအေမ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူတယ္ဆိုတာ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနေရာ။ အခုလက္ရွိအေနအရဆိုရင္ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကၽြန္မရဲ႕ မတ္လ ၁၅ရက္ေန႔မွ အလုပ္မရရင္ ထပ္မရွာေတာ့ဘူး။ အိမ္ျပန္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာေတြေၾကာင့္ မၾကာခင္ အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္။ တကယ္လို႔ အိမ္ျပန္သြားရင္ ေႏြးေထြးတဲ႔ အိမ္အရိပ္ေအာက္မွာ ႏွစ္ဘက္မိသားစုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမဲ႔အခ်ိန္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္းဆိုတာ ေတြးမိလိုက္ေတာ့လဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္တယ္။ ခြဲရမယ္ဆိုတဲ႔အေတြးအသိနဲ႔တင္ ႏွစ္ေယာက္သား ငိုခဲ႔ရတဲ႔ဒီရက္ေတြ၊ ကၽြန္မကို စိတ္ပူျပီး စိတ္ပင္ပန္းခဲ႔တာေတြ အတြက္ ေမာင့္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ေမာင္ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">“အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္သူသည္ က်ရွံဳးသြားရင္ေတာင္ ၀မ္းမနည္းဘူး”ဆိုတဲ႔ ကၽြန္မလက္ကိုင္စာသားအတိုင္း အေကာင္းဆံုးလုပ္ခဲ႔ျပီးျပီ။ ျဖစ္မလာတာကို ေတြးျပီး ၀မ္းမနည္းေတာ့ဘူး။ ေရွ႔ဆက္ လုပ္စရာရွိ္တာကို အေကာင္းဆံုးဆက္လုပ္သြားဖို႔ အားေမြးရဦးမယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7032525236224164172?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-68426402196306933362010-02-17T00:06:00.000+04:002010-02-17T00:06:21.821+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">တစ္ေန႔ေသာ ၁ရ ရက္ေန႔႔မွာ ေလွငယ္တစ္စီးနဲ႔ ု လူႏွစ္ဦး ခရီးတစ္ခုကို အတူတူသြားရန္ စိတ္တူကိုယ္တူ ထြက္လာၾကတယ္။ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ေလွာ္ခတ္သူက ခတ္လိုက္ ၊ မီးအိမ္ေလးႏွင့္ လမ္းျပသူက ျပလိုက္နဲ႔ေပါ့။ လမ္းခရီးမွာ ျငိမ္သက္ျငိမ္႔ေညာင္းတဲ႔ ေရျပင္အထိအေတြ႔ကိုလဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခံစားၾကတယ္။ သာယာၾကည္လင္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ေရျပင္ျငိမ္ျငိမ္ေလးေပၚ တူညီစြာ ေလွာ္ခတ္ခဲ႔ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လွိဳင္းၾကပ္ခြပ္ငယ္ေလးေတြ က်ီစယ္တာကို ခံရတယ္။ ေလွကေလး လူးလြန္႔သြားေပမဲ႔ ခရီးသည္ႏွစ္ဦး ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံက်ေတာ့လဲ မာယာၾကြယ္တဲ႔ သေဘာတရားေတြကို ေၾကာက္ရြံ႔မိေတာ့လဲ တစ္ဦးကို တစ္ဦးေဖးမကူျပီး ခရီးဆန္႔ခဲ႔တယ္။ ေလွကေလးကို ၾကံ႕ခိုင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးလိုက္ၾကတဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ မိဘညီအကိုမ်ားနဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြအားလံုးကလဲ ခရီးစဥ္သာယာဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;">&nbsp;ဒီလိုနဲ႔ ေလွကေလး တစ္ေန႔မွာ မုန္တိုင္းၾကီး က်ေရာက္လို႔ ေလွေမွာက္မဲ႔အေနအထား ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္။ ေမွာင္မည္ေနးတဲ႔ ေရျပင္အလယ္ မုန္တိုင္းထန္လို႔ ေလွငယ္ေလး မတိမ္းခင္မွာ ခရီးသည္ႏွစ္ဦး သတိအျပည္နဲ႔နဲ႔ မီးအိမ္ျပသူက ေနရာမွန္ျပသကဲ႔သလို ေလွာ္ခတ္သူကလဲ ၾကိဳးစားျပီး ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔လို႔ လွိဳင္းၾကီးေလွေအာက္ေရာက္ကာ အျမင့္ဆံုးေနရာမွ ျပန္အက်မွာေတ့ တည္ျငိမ္ေနဆဲ ေရျပင္အထိကို ခံစားသြားၾကရလို႔ ႏွစ္ဦးသား ရင္ေမာစြာ ဒီကံေကာင္းျခင္းကို ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။ မုန္တိုင္းထန္ပေစ ေလၾကမ္းတိုက္ပေစ ။ ေလွငယ္ေလးမေမွာက္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ ဒီခရီးသည္ႏွစ္ဦး ဆက္လက္ျပီး အရင္လိုပဲ ေတးတေၾကာ္ေၾကာ္ ၊ ေဘးဘယာကင္းစြာနဲ႔ လိုရာခရီးကို ေလွာ္ခတ္ေနဆဲပါ။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-6842640219630693336?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-54418202006514409012010-02-05T01:41:00.003+04:002010-02-05T02:36:43.544+04:00<div align="center"><span style="color:#660000;">တစိမ္႔စိမ္႔ေလး ၾကည္႔ေနတယ္<br />ပါးျပင္ထက္က သနပ္ခါးကို၊<br />ႏွစ္ႏွစ္ကာကာေလး ျပံဳးေနတယ္<br />ျမတ္ႏိုးမွဳ႔ေတြနဲ႔ ၊<br />ေဟာ...</span><span style="color:#660000;">သူအနားတိုးလာတယ္<br />တရွွိဳက္မက္မက္နမ္းသြားေလရဲ႕။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5441820200651440901?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-78109636903166594832010-01-28T01:00:00.000+04:002010-01-28T01:00:00.135+04:00<div align="center"><span style="color:#000066;">ေဆာင္းရိပ္ခိုသည္႔ ဇန္န၀ါရီ မနက္ခင္း</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">ခ်ယ္ရီေ၀ခ်ိန္ လင္းေရာင္သင္းခိုက္</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">ကမ ၻာေျမသို႔ သတို႔သားငယ္</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">ေျခခ်၀င္ခဲ႔.....</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#000066;"><span style="color:#990000;">" စိုင္းေနာ္ခမ္း "</span>ဟု ေခၚတြင္ေလသည္႔</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">သတို႔ငယ္ေလး စေနမာန္ထင္း</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">သူ႔ရုပ္သြင္၌ တည္ျငိမ္ျခင္းျဖင့္</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">စိတ္ႏွလံုးရင္း ႏူးညံ႔လွသည္</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">ေမြးရာပါတည္း.....</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#000066;">သမားဇာနည္ ၾကင္နာျခင္းျဖင့္</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">ဂရုဏာထား ျဖဴစင္အားႏွင့္</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">လူသားဇီ၀ ကယ္တင္ပ႔လို႔</span></div><div align="center"><span style="color:#000066;">အက်ိဳးျပဳလူသားျဖစ္ပါေစ။။။။</span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#660000;">ဒီေန႔ ဇန္န၀ါရီ (၂၈)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ႔ ခ်စ္ရတဲ႔ ေမာင္ရဲ႕ ေမြးေန႔ေလးမွစ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာနဲ႔ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႔ေတြ ၊ ေအာင္ျမင္မွဳ႔ေတြကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ပါေစ။ ေမာင့္လက္နဲ႔ထိတိုင္း ေဆးဖက္၀င္လို႔ အသက္ကယ္တင္ ယံုၾကည္အားကိုးရတဲ႔ ဆရာ၀န္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစ။။ ေမာင္ခ်စ္တဲ႔ ပိယိင္းလက္ကို ခိုင္ၿမဲစြာတြဲလို႔ ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရေအာင္လား။ </span></div><div align="left"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7810963690316659483?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-39125223773702208192010-01-21T17:26:00.003+04:002010-01-21T17:35:08.937+04:00<div align="justify"><span style="color:#660000;"><span style="color:#000099;">ကၽြန္မရဲ႔ပိုစ္႔ေဟာင္းေလး တပုဒ္ပါ။ အခုတေလာ ကြန္ပ်ဴတာ ဗိုင္းရပ္အကိုက္ခံထိလို႔ ၊ ရံုးမွာ ကိုးရိုးကားယားျဖစ္ေနတာေတြေၾကာင္႔ နဲ႔ အင္တာနက္မရတာနဲ႔တာေတြေကာ ေပါင္းျပီး ဘေလာ့ဂ္တကာအိမ္ေတြေတာင္ ေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ပိုက္ဆံေခ်းလိုက္တာ (အမွန္က ေျပာင္ဓားျပတိုက္ခံရတာပါ) ျပန္ေပးမယ္ ဒီေန႔ ဟိုေန႔နဲ႔ အခုဆို အေတာ္ၾကာလို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အသံုးစရိတ္ျပတ္လပ္ေနတာေတာင္ သိရက္နဲ႔ ျပန္မေပးပဲ ( ေတာင္းရတဲ႔သူေတာင္ ရွက္လာပါတယ္။) ေနေနတာ ခံရေတာ့ စိတ္ထဲအေတာ္ ကတိကေအာက္ ျဖစ္မိပါတယ္။ စိတ္လဲအေတာ္ပ်က္မိသြားတယ္။ ကိုယ္ကူညီလိုက္တာကို အလြဲသံုးစားလုပ္တာေလာက္ မုန္းတာ မရွိဘူး။ အရင့္အရင္ကလဲ ေခ်းလိုက္တိုင္း တခါမွ ျပန္မရတတ္တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ပိုက္ဆံေခ်းေပးတတ္မွဳ႔ကလဲ မလြယ္လွဘူး။ ဒီေတာ့ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြးမိရင္းက အရင္တုန္းက ေရးခဲ႔တဲ႔ ပိုစ္႔ေလးကို ျပန္ေ၀မွ်လိုက္တယ္။ (ဆားခ်က္တယ္ေပါ့ေနာ့ :)) )<br /></span><br />ကၽြန္မမွာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ႔ အက်င့္ တစ္ခုရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လိုအပ္တာရွိရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ လာအကူအညီေတာင္းရင္ ေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ အဲ..ပိုက္ဆံေခ်းလိုက္တိုင္း အဆံုးပဲ။ အခုေတာ့ သင္ခန္းစာ ေကာင္းေကာင္းယူၿပီး ေခ်းေတာ့ဘူးေနာ္။ အဲဒါေလးကို ေၿပာၿပတာ။ :P<br /><br />ကၽြန္မ အသိအမ်ိဳးသမီးက ေပးလိုက္တဲ႔ သင္ခန္းစာေလးပါပဲ။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးက လူမ်ိဳးလဲ မတူပါဘူး။ ရံုးက Building တစ္ခုထဲမွာ တူတူဆိုေတာ့ ေနတာကလဲ တစ္ၿမိဳ႔နယ္ထဲဆိုေတာ့ ကားေစာင့္ရင္း သူက စကားလာလာေၿပာေတာ့ ရင္းႏွီးသြားတာ။ စိတ္သေဘာထားလဲ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မကို ေတာ္ေတာ္ေလး ခင္ပါတယ္။ Bus လာလို႔ မ္န္းကေလးတစ္ေယာက္ပဲ လိုက္လို႔ ရမယ္ ဆိုရင္ မလိုက္ပဲ ကၽြန္မနဲ႔ တူတူေစာင့္ေပးတယ္။ ကၽြန္မက ရံုး၀တ္စံုကို အက်ီၤအၿဖဴပဲ ၀တ္တာမ်ားတယ္။ တစ္ေန႔ သူက တစ္ၿခား အလုပ္ေလ်ွာက္ထားတာ အင္တာဗ်ဴး သြားစရာရွိတယ္. အက်ီအၿဖဴေရာင္ ၀တ္သြားရမွာမို႔ သူ႔ကို ငွားပါတဲ႔။ ( ငွားပါလားလို႔ ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။)။ ကၽြန္မ ကလဲ ရပါတယ္လို႔ ေၿပာၿပီးသား။ အဲ..ကၽြန္မတစ္ခုခု မလုပ္ခင္ မိသားစုကို ေၿပာၿပေနက်ေလ။ ထံုးစံအတိုင္း အေဒၚပဲရွိေနေတာ့ သူ႔ကို ေၿပာၿပလိုက္တယ္။ ေနာက္ အတူေန ညီအမလို ၿဖစ္ေနတဲ႔ ၿမန္မာမ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲ သိတာေပါ့။ သူတို႔က အဓိပၸာယ္မရွိဘူးတဲ႔။ မေပးရဘူးတဲ႔။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ အခ်င္းခ်င္း မဟုတ္ပဲ ဘာမွ ေပးစရာမလိုဘူးတဲ႔။ ကၽြန္မလဲ " အင္းအင္း" ေပါ့။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးးက ညသန္းေခါင္ ၂နာရီ္ၾကီး မက္ဆ႔လဲပို႔လာတယ္။ မနက္ရံုးမသြားခင္ထိ miss call ကိုးခါလဲ ေပးထားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သနားသြားတယ္။<br /><br />' အင္း..ငါမယူသြားရင္ သူ၀တ္စရာမရွိရင္ ဒုကၡ" ဆိုၿပီး ဘယ္သူ႕မွမေၿပာပဲ ယူသြားလိုက္တယ္။ ေပးတာေတာင္ အိမ္အထိ သြားေပးတာဗ်။ အဲဒီေန႔က အိပ္ရာထ ေနာက္က်တာနဲ႔ ရံုးကို taxi နဲ႔သြားမလို႔ ကားေစာင့္ေနတုန္း သူကဖုန္းဆကိလာတယ္။ အက်ီၤပါမပါ သိခ်င္လို႔ ။ သူလဲမသြားရေသးဘူးတဲ႔ လာေခၚပါဆိုလို႔ လမ္းၾကံဳေနတာပဲဆိုၿပီး သြားေတာင္ေခၚလိုက္ေသးတယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းက မၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ သူက အေရးတစ္ၾကီးလိုလို႔ ပိုက္ဆံ ၅၀၀ ေခ်းပါလို႔ ေၿပာလာၿပန္တယ္။ ၅၀၀ ဆိုေတာ့ အမ်ားၾကီးေလ။ အဲဒါက်ေတာ့ အေဒၚ့ကို ေၿပာၿပေတာ့ လံုး၀မေပးရဘူးလို႔ ေၿပာတယ္။ သူက ရံုးခန္းအထိ လာၿပီးယူေတာ့ ေတာ္ေတာ္လိုေနမွာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ အားလဲနာတာနဲ႔ ၂၀၀ေတာ့ ေပးလိုက္မိတယ္။ သူက ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေန သူလခထုတ္တာနဲ႔ ေပးမယ္လို႔ ေၿပာသြားပါတယ္။ တစ္ပတ္ၾကာတဲ႔ အထိ ၿပန္မရဘူး။ အိမ္ကလဲ သိကုန္ၿပီ။ ဆူခံထိတာေပါ့။ ေရစက္သာခ်လိုက္ေတာ့လို႔ ေၿပာၾကေတာ့တာပါပဲ။ သူလာေတာင္းလို႔ ေပးတာပါလို႔ ေၿပာတာကို မရဘူး။ ကိုယ္႔ ဗီရိုထဲက အက်ီၤ ၊ ကိုယ္႔အိတ္ထဲက ေငြက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မေပးပဲ ထြက္သြားမလားတဲ႔။ ေတာင္းဖို႔ ေၿပာၾကေပမဲ႔ ကၽြန္မက ကိုယ္ပိုက္ဆံ ကိုယ္ၿပန္ေတာင္းရမွာကို အားနာတာနဲ႔ မေၿပာဘူး။ သြားေတာင္းရင္ သူရွက္သြားမွာပဲလို႔ ေတြးမိတာလဲပါတယ္။ ဆက္ေစာင့္လိုက္တာ တစ္လသာ ၾကာသြားတယ္ ၿပန္မရဘူး။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးကလဲ ကၽြန္မကို ေတြ႔ရင္ တဲ႔တဲ႔ေတြ႔ေနရင္ေတာင္ ရေအာင္ေရွာင္သြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ " ငါလဲ ဘာမွမေတာင္းရပဲ ဒီလို လုပ္လုပ္သြားေတာ့ မခံခ်ိၿဖစ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ " ။<br /><br />အခုခ်ိန္ထိပါပဲ ဘာတစ္ခုမွ ၿပန္မရတာ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို အခုခ်ိန္ထိ ေရွာင္ေနဆဲ။ ေတြးမိသြားတယ္။ ေခ်းငွားၿခင္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ႔ သူေတြကို ရန္သူေတာင္ၿဖစ္ေစ။ အခင္အမင္ပ်က္ေစတတ္တယ္ေနာ္လို႔ေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မလဲ ဒီသင္ခန္းစာကို ယူၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေပးေတာ့ပါဘူး။ ရင္းႏွီးမွဳ႔ ပ်က္တာမေကာင္းဘူးေနာ္။ စိတ္ထဲ သနားလာရင္ေတာင္ ၿပန္ၿပန္တင္းထားတတ္ေနၿပီ။ အမွန္ဆို သူပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မကလဲ လိုက္ေတာင္းေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ထားတတ္ရင္ ကုသိုလ္ေတာင္ ၿဖစ္ေသးတာပဲေနာ္။ အခုေတာ့ အခင္အမင္ပ်က္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။<br /><br />ေၿပာခ်င္တာက ေငြေၾကာင့္ ရင္းႏွီးမွဳ႔ပ်က္တတ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ဘယ္အရာမဆို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေၿပာၿပ အကူအညီေတာင္းရင္၊ အခက္အခဲေလး ေၿပာၿပရင္ ဘာမွမၿဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ကၽြန္မ ထင္မွတ္ပါတယ္။ လူတိုင္းကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလို ၿပန္ေပးဖို႔ အခက္အခဲ ရွိေနသူေတြက ဘာမွမေၿပာေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပဲ ရင္းႏွးီမွဳ႔ ပ်က္သြားတတ္တာေလးကို ေၿပာပါတယ္။<br /><br />ကဲ ..ပိုက္ဆံေခ်းၿခင္း သည္းခံပါ။။။။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"><br />ထံုးစံအတိုင္း ၿဖစ္ၿပီးသြားမွ ကၽြန္မ ေၿပာေလ႔ရွိတဲ႔ စကားေလးကေတာ့ " မွတ္သြားတာပါပဲ။။ " ၿပီးေတာ့ တကယ္တမ္းက် မမွတ္ေသးပါဘူး။ ေပးခ်င္ေနတုန္းပဲ။:P </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-3912522377370220819?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-71977966562801369362010-01-17T00:01:00.003+04:002010-01-17T00:47:53.540+04:00<div align="center"><span style="color:#000066;">The smile on your lips makes my heart skip a beat,<br />When you love at me the way you do.<br />I lose myself in love.<br />Every moment with you is like a walk on the clouds.<br />Your thoughts make me float in a fantasy world,<br />My dreams have become reality…<br />My life has become complete…<br />I have become yours....<br />Now... Forever! I Love You. </span></div><span style="color:#000066;"></span><div align="justify"><br /><br /><span style="color:#660000;">ကဗ်ာေလးကို Googleမွ ရွာေဖြေတြ့ရွိခဲ့ျပီးေတာ့ နွစ္သက္မိလို့ အမွတ္တရပိုစ့္ေလးအျဖစ္ ေ၀မ်ွလိုက္တယ္ေနာ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပါတ္လံုး ဗိုင္းရပ္စ္တိုက္ခိုက္မွုေၾကာင့္ WiFi system ထိခိုက္ျပီး connect လုပ္လို့မရခဲ့ဘူး။ အခု connect လုပ္လို့ရသြားတဲ့အခ်ိန္မွာက်ေတာ့လည္း ျမန္မာစာေဖာင့္ေတြ့ကို ျမင္ရျပီးေတာ့ type လို့မရေနဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ပိုစ့္အသစ္ေတြကို မတင္နိုင္ခဲ့ဘူးေလ။အခု ၁၇ ရက္ေန့ အမွတ္တရပိုစ့္ေလးကို ခ်စ္သူစိုင္းေနာ္ခမ္း အကူအညီနဲ့ တင္လိုက္တာပါ။ အိပ္ေလးကို အလည္လာၾကတဲ့ ေမာင္နွမေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7197796656280136936?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-56559542310481643592010-01-04T12:12:00.005+04:002010-01-04T13:43:16.789+04:00<span style="color:#000099;">ႏုိင္ငံၿခားေရာက္ အလုပ္သမားဘ၀၊၊ ၅နာရီထ အိမ္သာေရခ်ဴိးခန္းလု မ်က္ႏွာသစ္ ferry ကားေပၚလုတက္ ၁နာရီကားစီး အလုပ္လုပ္။ ညေန ၆နာရီ ferryကားေပၚလုတက္ ၁နာရီကားစီး အေဆာင္ေရာက္ ကားေပၚေၿပးဆင္း အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္းလု<br /></span><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;">ကၽြန္မ အေဒၚရဲ႕ gtalk custom message မွာ တင္ထားတဲ႔ ဒီစာသားေလးေၾကာင့္ ကၽြန္မက ေမးေတာ့ အေဒၚက သူ တမနက္ခင္းမွာ ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို သနားလို႔ ေရးထားတာတဲံ႔။ ကၽြန္မနဲ႔အေဒၚတို႔ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ဒီထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔အျမင္ေလးေတြကို ခံစားျပီး ေရးခ်င္လာတာနဲ႔ သူတို႔ဘ၀ဆိုျပီး ေရးသားလိုက္တယ္။ ဒီပိုစ္႔ေလးက ကၽြန္မတေယာက္တည္းရဲ႔ အျမင္သက္သက္ပါ။<br /><br />တျခားႏိုင္ငံမွာေတာ့ ကၽြန္မ မသိဘူးေလ။ ကၽြန္မေရာက္ရွိေနတဲ႔ ဒီဒူဘိုင္းမွာ ေတြ႔ရတဲ႔ အလုပ္သမားဘ၀ကို ျမင္ရတာကေတာ့ မသက္သာလွပါဘူး။ ဒူဘိုင္းဆိုတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေတာင္မရွိေသးပါဘူး။ တိုးတက္မွဳ႔ႏွုန္းလ်င္ျမန္စြာနဲ႔ တရွိန္ထိုး တက္လာျပီး တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားၾကီး တည္ေဆာက္ေနဆဲပါ။ ေနာက္အႏွစ္ငယ္ၾကာရင္ ဒူဘိုင္းကို ခရီးသြားလုပ္ငန္းကို အဓိကထားျပီး လုပ္ေဆာင္မဲ႔ အစီအစဥ္ရွိေတာ့ ဆန္းျပားလွပတဲ႔ တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေဆာင္ရြက္ေနတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သမားေတြ အင္မတန္မွ မ်ားလွတဲ႔ ဒီဒူဘိုင္းေရာက္ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ ေနထိုင္ေခၽြတာပံုေလးကို ၾကည္႔ရတာ စိတ္မသက္သာလွဘူး။<br /><br />ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္သမားေတြကို ေနထိုင္ေရးနဲ႔ ပို႔ေဆာင္ေရးအျပီးအစီး လစာကို ဒဟမ္း 600 ခန္႔ေပးပါတယ္။ ဒါက ေအာက္ေျခအလုပ္သမားလစာကို ေျပာတာပါ။ 1ေဒၚလာမွာ 3.65 ဒဟမ္းဆိုေတာ့ သူတို႔လစာက တစ္လမွာ ေနစရိတ္ လမ္းခရီးစရိတ္အျပီးကို 165ေဒၚလာခန္႔ပဲရၾကတယ္။ ကၽြန္မေတြ႔ရသေလာက္က အလုပ္သမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပါကစၥတန္ နဲ႔ အိႏၵိယ လူမ်ိဳးေတြမ်ားပါတယ္။<br /><br />ဟုတ္ျပီ။ ကုမၸဏီက အလုပ္သမားေတြအတြက္ စီစဥ္ေပးတဲ႔ အခန္းဆိုတာကို labour camp လို႔ ေခၚတယ္။ အလုပ္သမားတန္းလ်ားေပါ့။ ကၽြန္မလုပ္ေနတဲ႔ ကုမၸဏီက real estate ျဖစ္ျပီး အဓိက labour camp ကို လုပ္တာျဖစ္လို႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ယွဥ္ျပီးေရးသားပါ့မယ္။<br /><br />labour camp ဆိုတဲ႔ သေဘာတရားက ပံုမွန္အားျဖင့္ G + 2 ေတာ့ အနည္းဆံုးရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီ G+ 2 တိုက္ေလးထဲမွာ အခန္းေပါင္း ရာခ်ီရင္ေတာ့ ဒီ camp ေလးက ၾကီးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ camp ငယ္ေလးေတြကေတာ့ အခန္း ၃၀ ၊ ၄၀ ပတ္၀န္းက်င္ေတြလဲရွိပါတယ္။ အခန္းတခန္းရဲ႔ အက်ယ္ကေတာ့ ႏွစ္ထပ္ကုတင္ ၃လံုးစာအက်ယ္ (124Sq.ft)ပါပဲ။ အက်ယ္ဆံုးက ႏွစ္ထပ္ကုတင္ ၄လံုးေပါ့။ ကုတင္ ထဲ႔အျပီးမွာေတာ့ ေျခခ်စရာမရွိပါဘူး။ ဒီလို အခန္းက်ဥ္းေလးမွာ ဒီေနာက္ပိုင္း camp အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ central AC ေတြ ျဖစ္လာပါျပီ။ အပူရွိန္ၾကီးလွတဲ႔ ဒူဘိုင္းလို ေနရာမွာ AC က အရမ္းအေရးပါတဲ႔ အရာတခုပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ႔ ဒီႏိုင္ငံဥပေဒအရ တခန္းမွာ လူ၆ဦးပဲ ေနထိုင္ခြင့္ရတယ္ဆိုေပမဲ႔ မ်ားေသားအျဖင့္ ေတြ႔ရတာက တခန္းကို ၈ေယာက္ေလာက္ေနၾကတယ္။ ဒါက အခန္းကိုငွားထားတဲ႔ companyဘက္က စရိတ္ကုိ သက္သာေအာက္ လုပ္သလို real estate company ဘက္ကလဲံ အကယ္လို႔ municipality လာစစ္လို႔ fine တပ္ရင္ ငွားတဲ႔companyကို ျပန္ေတာင္းႏိုင္တာဆိုေတာ့ သိပ္မေျပာၾကပါဘူး။ မသိသလိုေနၾကပါတယ္။ municipality ကလဲ အျမဲ လာစစ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ gas cylinder လာစစ္တာပါ။ စံခ်ိန္စံညႊန္းနဲ႔ မမွီဆိုျပီး လဲခိုင္း၊ စစ္ေတာ့စစ္တယ္။ အေပၚယံေပါ့။ </span></div><span style="color:#660000;"><div align="justify"><br />ေနာက္ ထမင္းစားခန္း နဲ႔ မီးဖိုခန္းအေၾကာင္း အရင္ေျပာခ်င္တယ္။ မီးဖိုခန္းနဲ႔ ထမင္္းစားခန္းဆိုကေတာ့ hall type ပါပဲ။ ဒီထဲမွာ လူေပါင္းရာခ်ီျပီး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ camp တခု၊ အခု ကၽြန္မလက္ရွိငွားလိုက္တဲ႔ G+2camp ကိုပဲ အဓိကထားျပီး ေျပာရရင္ အခန္းေပါင္း ၁၂၂ ခန္းရွိတယ္။ မီးဖိုခန္းနဲ႔ ထမင္းစားခန္း ၂ခန္းပါတယ္။ ဒါေတာင္ camp ၾကီးတယ္ေနာ္။ အဲဒီ camp ထဲမွာ company ေပါင္း ၂၀ေက်ာ္က ငွားထားတယ္။ ဆိုေတာ့ တခန္းမွာ လူ ၆ေယာက္ပဲထား. camp တခုလံုး လူေပါင္းခုႏွစ္ရာေက်ာ္ ရွိသြားျပီ။ ဒီခုႏွစ္ရာေက်ာ္ ဒီမီးဖိုးခန္း ဒီထမင္းစားခန္းမွာ မဆံုဘူးဆိုရင္ အနည္းဆံုး ၃၀၀ေလာက္က ဆံုေနမွာပဲလို႔ ယူဆပါတယ္။<br /><br />ျပီးေတာ့ အိမ္တအိမ္မွာ အေရးပါးဆံုးေနရာက အိမ္သာ ေရခ်ိဳးခန္း။ အိမ္သာေတြ တည္ေဆာက္ပံုကေတာ့ တန္းစီျပီးေဆာက္ထားပါတယ္။ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါပဲ။ အိမ္သာခန္းေတြ တန္းစီးျပီးေတာ့ wash room က်ေတာ့ေကာ တန္းစီးေနတာပဲ။ အဲဒီ အခန္းေတြရဲ႔ ေဘာင္ကို ေဆာက္ထားရာမွာ မျမင့္ေတာ့ အထဲက ေရခ်ိဳးရင္ ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္လိုက္ရင္ ေရေတြက အျပင္ကို စီးထြက္လာေရာ။ ကဲ..လူတေယာက္ႏွစ္ေယာက္လဲမဟုတ္။ လူရာခ်ီေနေတာ့ တေယာက္စရိုက္တမ်ိဳးနဲ႔ တေယာက္က ဘယ္ေလာက္ ဂရုစိုက္ျပီး လုပ္ကိုင္ေပမဲ႔ တေယာက္က ဂရုမစိုက္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မေတြးၾကည္႔တာနဲ႔တင္ စိတ္မသက္သာလွဘူး။<br /><br />တခ်ိဳ႔ campဆို သိပ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ sewerageလို႔ေခၚတဲ႔ ေရညစ္ေတြ စီးထြက္လာေတာ့ ေကာ္ရစ္ဒါတေလွ်ာက္ ေရေတြအိုင္ေန လွ်ံေနတာပဲ။ အနံဘယ္ေလာက္ဆိုးလိမ္႔မလဲ။ အမိွဳက္ကန္ကိုလဲ အျမဲ လာေရာက္ျပီး သိမ္းဖို႔ မေျပာႏိုင္ရင္ ဒီအမွိဳက္နံ႔ကလဲ နံပါဦးမယ္။ တခါတရံ႔ real estate ဘက္မွ ေရမီးဖိုး ေပးေဆာင္ရန္လစ္ဟင္းသြားပါကလဲ ေရမီးအျဖတ္ခံရေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ပူေလာင္စြာနဲ႔ ေမွာင္ေမွာင္မွာ အိ္ပ္ရမယ္။ ေရမလာလို႔ အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္း ဘယ္လိုသံုးမလဲ။ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ camp အရကိုက အိပ္ခန္း ၃ခန္းကို အိမ္သာ ေရခ်ိဳးခန္း ၁လံုး အခ်ိဳး ဆိုေတာ့ လူ ၁၈ေယာက္မွာ အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္း တခန္းပဲရမယ္။ ဒါက camp ၾကီးလို႔ ဒီေလာက္ေပးႏိုင္တာ။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">မ်ားေသားအားျဖင့္ camp ေတြကို ကၽြန္မျမင္ရသေလာက္က တည္ေဆာက္ရာမွာ သံုးထားတဲ႔ ပစၥည္းေတြက အရည္အေသြး မေကာင္းတာမ်ားတယ္။ ေတာ္ၾကာေန တံခါးပ်က္ျပန္ျပီ ၊ ေတာ္ၾကာေန ေရပိုက္ေခါင္းက်ိဳးျပန္ျပီနဲ႔ စသည္ျဖင့္ ခဏခဏ ၾကားရပါတယ္။<br /></div><div align="justify">ဆိုေတာ့ ေတြးသာၾကည္႔လိုက္ၾကပါေတာ့..<br /><br />မနက္ ၅နာရီဆို ေဆာက္လုပ္ေရးခြင္သို႔ သြားဖို႔ ထရျပီ။ တခ်ိဳ႔ companyက siteနဲ႔ ေပးထားတဲ႔ accommodation တအားေ၀းရင္ ဒီထက္ေစာေစာထရပါတယ္။ မနက္က ၅နာရီဆို ထျပီ။ အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္း ဦးရာလူစနစ္နဲ႔ ေျပးျပီး ကိစၥရွင္းၾကရတယ္။ တရုန္းရုန္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနရခက္လိုက္မလဲေနာ္။<br /><br />site သြားဖို႔ ေရာက္ေတာ့ ၾကိဳပို႔ယာဥ္ေပၚ အလုအယက္တက္ၾကရျပန္ျပီ။ တေနကုန္ပင္ပန္းမွာေတြ ျပီးေတာ့ မနက္ေစာေစာထျပီး ေရခ်ိဳခန္း အ္ိမ္သာလုေနရတာနဲ႔တင္မျပီးေသးဘူး။ ကားေပၚမွာ ေနရာေကာင္းေကာင္းေလးရမွ သက္ေတာင့္သက္သာေလး ထုိင္ခြင့္ရဖို႔ ေျပးရျပန္တယ္။ အတန္းလိုက္ ၅ေယာက္ တစ္တန္းႏွုန္းနဲ႔ လုပ္ထားတဲ႔ေနရာဆိုေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေဘးနားေလး ထိုင္ရရင္ပဲ သူတို႔အဖို႔ သက္သာတယ္ေလ။ ကားပံုစံကိုလဲ ကၽြန္မျမင္ဖူးတယ္။ ေလေအးစက္မတပ္ထားပဲ ပန္ကာငယ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးတပ္ထားတယ္။တစ္နာရီေလာက္ ကားစီးျပီး site ေရာက္တာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾက။ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ေလးမွာ အျမန္စားေသာက္ျပီး က်န္တဲ႔အခ်ိန္ေလးမွာ လဲေလ်ာင္းအနားယူရတယ္။ ေနာက္ အလုပ္ဆက္လုပ္။ ည ၆နာရီမွာ ကားလာၾကိဳေတာ့ အလုအယက္ျပန္တက္၊ ေနတဲ႔ေနရာလဲေရာက္ေရာ အေျပးအလႊားဆင္းေျပးျပီး အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္း လု။ ကဲ.တေန႕တာ သူတို႔ဘ၀ ဘယ္ေလာက္သနားစရာေကာင္းလိုက္သလဲ။<br /><br />စားေသာက္တာၾကေတာ့ တခ်ိဳ႔ companyကေတာ့ သူတို႔အလုပ္သမားေတြကို ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးပါတယ္။ စားစရိတ္ပါျငိမ္းတာေပါ့။ ဒါကလဲ companyၾကီးေလာက္ပဲ လုပ္တာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ စားစရိတ္ကို ကိုယ္႔လစာထဲကပဲစားရေတာ့ သူတို႔မို႔လို႔ပဲ စားႏိုင္ၾက စားတတ္ၾကပါေပတယ္။ အမွန္က စားႏိုင္လို႔ စားတတ္ၾကလို႔ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ သူတို႔အတြက္ saving saving ဆိုတာက ပိုအေရးၾကီးတယ္ေလ။ အင္မတန္မွ ျခစ္ကုတ္ျပီးစားေသာက္ၾကတယ္။ သူတို႔အတြက္ တက်ပ္ တျပားဆိုတာကလဲ အင္မတန္အေရးပါတယ္ေလ။<br /><br />ေသာၾကာတရက္ေလး ပိတ္ရက္ရတယ္။ ပိတ္ရက္ေလး ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ။ ဒီေတာ့ ပန္းျခံဆိုတာကလဲ ပိုက္ဆံေပး၀င္ရတာ ၊ ဒီေတာ့ ပိုက္ဆံမေပးရတဲ႔ လမ္းေဘးက ျမက္ခင္းေတြမွာ ၊ ကုန္းေလးေတြမွာ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားပါ ထိုင္ၾက စုေပါင္းစကားေျပာၾကနဲ႔ ေသာၾကာေန႔ဆို အင္မတန္မွ စည္ကားပါတယ္။<br /><br />လုပ္ငန္းခြင္ အျမန္ျပီးဖို႔လိုတယ္ အိုဗာတိုင္ဆင္း ဆိုရင္သြားေရာ။ ေသာၾကာေန႔လိုေတာင္ ေန႔တ၀က္ဆင္းရတဲ႔ site ေတြရွိပါတယ္။ ေန႔ဆိုင္းသမားလဲ ဒီဒုကၡ ၊ ညဆိုင္းသမားလဲ ဒီဒုကၡ ဘယ္လိုေျပာေျပာ မလြယ္လွပါဘူး။<br /><br />အခုလို စီးပြားေရးက်ခ်ိန္ လူေလ်ာ့တယ္။ ရွိတဲ႔လူအင္အားနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုျပီး ေလ်ာ့ေတာ့ ျပန္ၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။ complaintတက္ခြင့္ရွိလို႔လဲ။ အလုပ္သမားအတြက္ ဆိုေပမဲ႔ အလုပ္ရွင္ကို ဦးစားေပးထားတဲ႔ ဥပေဒအရ ဘာလုပ္ႏိုင္မွာလဲ???<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5655954231048164359?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-27924405067677527602010-01-01T01:00:00.000+04:002010-01-01T01:00:03.270+04:00<div align="justify"><span style="color:#660000;"><span style="color:#006600;">"၂၀၀၉"</span>ေတာ့ က်န္ခဲ႔ျပီ။ တစ္ႏွစ္တာလံုး လံုခ်ာလည္လိုက္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္လိုက္ ၊ ၀မ္းနည္းလိုက္ ၊ ေပါက္ကြဲလိုက္ ၊ အသာေလး ေရစီးေမ်ာလိုက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရျပီးျပီ။ အက်ိဳးရွိခဲ႔သလို ၊ အက်ိဳးမရွိပဲ ကုန္ဆံုးခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြလည္း ျဖစ္ခဲ႔တယ္ေလ။ "<span style="color:#006600;">၂၀၀၉</span>"မွာ အားလံုးအတြက္ အထူးသျဖင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူမ်ား အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတယ္ေနာ္။ ကိုယ္ရပ္တည္ေနတဲ႔ ေနရာေလးမွာ တည္ၿမဲၿပီး ရပ္တည္ေနႏိုင္တာကိုက ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုခဲ႔ရမွာပါ။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">ကဲ အခုေတာ့ "<span style="color:#006600;">၂၀၁၀"</span>ႏွစ္သစ္ေလးကို ေရာက္လာျပီ။ ႏွစ္သစ္မွာေတာ့ အတိတ္က ျဖစ္ခဲ႔တာကို နမူနာယူျပီး အနာဂတ္အတြက္ ၾကိဳးစားဖို႔ ပၸစၥဳပၸန္မွာ အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္ၾကရေအာင္လားေနာ္။ ဘေလာ့ဂ္ေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး "<span style="color:#006600;">၂၀၁၀"</span>မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေအာင္ျမင္မွဳ႕ေတြ ဆြတ္ခူးႏိုင္ပါေစေနာ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-2792440506767752760?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-74705466576912293532009-12-26T01:00:00.000+04:002009-12-26T01:00:00.586+04:00<div align="justify"><span style="color:#660000;">ဒီေန႔ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ရက္ေန႔ဆိုရင္ ကႏ ၱာရမွာ မိုးစက္ေလးေတြ ရြာသြန္းေနတာ တစ္ႏွစ္ျပည္႔ျပီ။ ဒီတစ္ႏွစ္တာအတြင္းမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စာဖတ္သူတို႔အတြက္ မိုးရြာသြန္းေပးႏိုင္ခဲ႔သလဲ???<br /><br />အစက ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိခဲ႔ပါဘူး။ ဂ်ဴး၀တၱဳေတြကို ဖတ္ရတာ ၾကိဳက္လို႔ </span><span style="color:#000099;">မေမ</span><span style="color:#660000;">ရဲ႕ဆိုဒ္ေလးမွာ သြားေဒါင္းျပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ မသိခဲ႔ပါဘူး။ ေနာက္</span><span style="color:#000066;">မႏိုင္းႏိုင္းစေန</span><span style="color:#660000;">ရဲ႕ ဘေလာဂ္အိမ္ေလးမွ စာေတြကို အေဒၚကေနျပီး Forward လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒီမွာ စာဖတ္ရတာ ၀ါသနာပါတဲ႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ စာေတြဖတ္ရင္းကေန ကိုယ္တိုင္ ေရးခ်င္လာခဲ႔တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဘယ္လိုေရးရမယ္မွန္း သိေတာင္ မသိခဲ႔ပါဘူး။ ေမာင္အရင္းလို ျဖစ္ေနတဲ႔ </span><span style="color:#330099;">ကိုရဲ</span><span style="color:#660000;">မွ သူ႔ရဲ႕ တစ္မိုးေအာက္ ကမ ၻာငယ္ဆိုတဲ႔ ႏိုင္ဆုိဒ္ေလးမွာ ေရးဖို႔ အၾကံေပးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလး ေဆာက္ခ်င္တာနဲ႔ သိလဲမသိပဲ ဘယ္သူ႔မွ မတိုင္ပင္ပဲ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ဒီ blogspot မွာ စေရးေတာ့တယ္။ ပထမဆံုးတပုဒ္ေရးျပီးတာနဲ႔ တန္းတင္ျပီး ကိုရဲကို link ေပးလိုက္ေတာ့ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္းမို႔ ညွာညွာတာတာ ေျပာရွာပါတယ္။ နင့္အိမ္ကလဲ အိမ္နဲ႔မတူဘူး။ အိမ္ဆိုတာ ဘာေတြရွိရတယ္။ ဘယ္လိုအဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ျပည္႔စံုရတယ္ဆိုတာ နင္မသိဘူးတဲ႕။ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသံကို နားဆင္ရင္း ဒီကႏ ၱာရမိုးစက္မ်ား အိမ္ကို လက္သမားအျဖစ္ငွားျပီး တည္ေဆာက္ခိုင္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ ကိုရဲ ၊ အိုက္ခိေလာက္တို႕ကလဲ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္ေလးကို ဒီကႏ ၱာရမိုးစက္ေလးနဲ႔အတူ တူတူေဆာက္ခဲ႔ၾကတယ္။ အလုပ္အရွဳပ္ဆံုးက ကိုရဲျဖစ္ျပီး မအိပ္ခဲ႔ရပါဘူး။ သူ႔ဆိုဒ္ေျပးလိုက္ ၊ အိုက္ခိေလာက္ဆိုဒ္ေျပးလိုက္ ၊ ကႏ ၱာရမွာ မိုးရြာလိုက္နဲ႔ တေယာက္တည္း ပ်ားတစ္ေကာင္လို အလုပ္ရွဳပ္ေနခ်ိန္ က်န္ေက်းဇူးရွင္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အိပ္ေကာင္းျခင္းနဲ႔ အိပ္ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />ကဲ အိမ္ေလးေတာ့ ျပီးသြားျပီ။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာပဲ ေရးေနတယ္။ ကိုယ္႔အိမ္ကို ဘယ္သူ႔မွလဲ မလာဘူး။ ေအာ္ေနလြန္းလို႔သာ နားျငီးမခံႏိုင္လို႔ လာေပးၾကတဲ႔</span> <span style="color:#330099;">ကိုရဲ ၊ အိုက္ခိေလာက္ ၊ ကိုၾကီးေနလင္း ၊ မ်ိဳး ၊ လင္းလင္း ၊ စိမ္းလဲ႕ ၊ ရဲတိုက္ ၊ ေအာင္ဦး နဲ႔ ကၽြန္မအေဒၚနဲ႔ေမာင္၀မ္းကြဲ ဘလက္ </span><span style="color:#660000;">တို႔ကို အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စေရးစမွာေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ မသိတဲ႔ ေရးခ်င္တာ ေလွ်ာက္ေရးေန စာလံုးေပါင္းမမွန္ ၊ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မ ဘယ္လိုခ်ရမယ္ မသိ ၊ စာပိုဒ္ ဘယ္လိုခြဲရမယ္ မသိပဲ ေရးေနတာကို ေန႔တိုင္းနီးပါး လာအားေပးရင္း ၊ ျပဳျပင္ေပးၾကတယ္။ တစ္ဥိးတည္း ဒိုင္ခံ စီေဘာက္မွာ ေအာ္သူဆိုလို႔ အိုက္ခိေလာက္ပဲ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ဆက္မေရးေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။<br /><br />သူမ်ားအိမ္ေတြ စာသြားဖတ္ရင္း ကိုယ္႔ဘေလာ့ဂ္လင့္ေလး ခ်န္ထားခဲ႔ ၊ ေျပာျပခဲ႔တာေတြ မရွိခဲ႔ေတာ့ ကိုယ္ဂ်ီတိုက္လြန္းလို႔သာ ၊ ကိုယ္႔ကို ခင္လြန္းလို႔သာ ေရာက္လာၾကေပးၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအျပင္ တျခား စာဖတ္သူ အားေပးသူကို ေမွ်ာ္ေနမိတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ပိုစ္႔ေပါင္း ကိုးပုဒ္ေရးးအျပီးမွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္ လက္ေတာ့ေလး ကလိလြန္ျပီး ပ်က္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေလးမွာေပါ့…<br /><br />ကိုယ္႔ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးကို တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၀င္ၾကည္႔ရတာ အေမာျဖစ္ေနတဲ႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အျပင္က နက္ကေဖးေလးကေန ဖြင့္လိုက္ေတာ့ welcome ဆိုျပီး စီေဘာက္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က လာအားေပးထားတာကို ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ ဘယ္လို၀မ္းသာသြားမွန္းမသိဘူး။ ဒါေပမဲ႔ နက္ကေဖးကမို႔ ျမန္မာစာေဖာင့္ကို မျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ေမ်ာက္မီးခဲကိုင္မိေနပါေတာ့။ ၾကည္႕ခ်င္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႔။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနမွ လက္ေတာ့လဲ ျပန္ရေရာ အဲဒီ ပထမဆံုး ကၽြန္မရဲ႔ အားေပးသူကို အေျပးေက်းဇူးတင္စကားဆိုရပါတယ္။ ကၽြန္မက ဦးခ်စ္ေဖလို႔ ေခၚတဲ႔ </span><span style="color:#000066;">ကို၀င္းေဇာ္ ( welcome) </span><span style="color:#660000;">ကို အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီကႏ ၱာရေလးရဲ႔ ပထမဆံုးေသာ မိုးစက္ပြင့္ပါ။ အမ်ားၾကီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္။<br /><br />အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မ ပိုအားရွိလာခဲ႔ရတယ္။ ကၽြန္မကို ၀ိုင္း၀န္းျပီး ေျပာေပးၾက ၊ ျပင္ေပးၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ရ၇ွိလာပါေတာ့တယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္သားေတြ စုေပါင္းျပီး ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ ပက္သက္တဲ႔ ေဒသဆိုင္ရာ ရိုးရာေတြ ၊ ကဗ်ာေတြ ေနာက္ လူမွဳ႕ေရး ကိစၥ ေတြပါလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ဆိုဒ္ေလးတစ္ခုလုပ္ၾကမယ္ဆိုျပီး တိုင္ပင္ၾကေတာ့ ကၽြန္မကို အခၽြန္နဲ႔အျမဲမဖို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ႔ အိုက္ခိေလာက္မွ မငံုကိုပါ ထဲ႔ေရးခိုင္းရင္ မေကာင္းဘူးလားတဲ႔။ ဒီလိုနဲ</span>႔ <span style="color:#330099;">ေတာင္ေပၚသား ၊ ကိုၾကယ္စင္မင္း ၊ စေနသား ၊ ကိုအေနမင္း ၊ မၾကီးက</span>ိ<span style="color:#660000;">တို႔ကိုပါ သိကၽြမ္းခဲ႔ရျပီး သူတို႔ေတြရဲ႔ အားေပးမွဳ႕ကိုလဲ ရရွိခဲ႔တယ္။ ေက်းဇဴးတင္ပါတယ္ ေမာ(၀ိ)ေမာင္ႏွမမ်ားတို႔ရယ္.<br /><br />ဒီလိုနဲ႔စာေတြကို ခ်ီတက္ေရးသားရင္း</span> <span style="color:#000066;">ကိုဖုိးစိန</span>္ <span style="color:#660000;">က ကိုရဲ ၊ အိုက္ခိေလာက္တို႔နဲ႔ေပါင္းျပီး လာလာအားေပး ၊ ေပ်ာ္ေပးလို႔ အခုဆိုရင္ ေမာင္ႏွမေတြလို ခင္မင္ေနရပါတယ္။ ကၽြန္မအိမ္က ၾကက္ေပါက္ေလးကို အျမဲလာေတာင္းရင္း ခင္မင္သြားတဲ႔</span> <span style="color:#000066;">ေရတမာ </span><span style="color:#660000;">၊ အဲေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မအိမ္ေလးကို အျမဲလာအားေပးတဲ</span>႔ <span style="color:#330099;">ကိုသုေျႏ</span>ၵ<span style="color:#660000;">ပါပဲ။ အစက သုေျႏၵဆိုေတာ့ မိန္းကေလးမွတ္ျပီး ညီမေလးေတြ ဘာေတြ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ အားနာဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ကိုသုေျႏၵလိုပဲ မိန္းကေလးမွတ္ျပီး အေခၚမွားလိုက္သူကေတာ</span>့ <span style="color:#000066;">သက္တန္႔ခ်ိ</span>ဳပါ။ ေတာင္းပန္ရင္း ေက်းဇူးတင္စကားဆိုပါတယ္။<br /><br /><span style="color:#000066;">ကိုေနးတစ္ ၊ ဦးရွင္ၾကီး ၊ ဂ်ပန္ေကာင္ေလး ၊ အဆိပ္ခြက္ ၊ ကိုႏြယ္ရိုး</span> <span style="color:#660000;">( ေမာ(၀္)ရွမ္းေျမမွာလဲ အျမဲ နယ္သားေတြကို လာအားေပးတယ္ေလ ) ၊</span><span style="color:#000066;"> ခ်ီခန္႔ (ငပ်င္းေလး) </span><span style="color:#660000;">စတဲ႔ နယ္သားေတြနဲ႔ရဲ႔ အားေပးမွဳ႔ကိုလဲ ရရွိခဲ႔တယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#000066;">ကိုဘိုဘို( မိုးကုတ္သား) ၊ ကိုမင္းအိမ္ျဖဴ ၊ ကိုမိုးေသာက္ ၊ ကိုေနညိဳရင့္ ၊ ကိုေနေဒးသစ္ ။လဂြန္းအိမ္ ၊ ခမ္းကီး ၊ ကိုျပည္စံု၊ ကိုျမစ္က်ိဳးအင္း ၊ ငခ်မ္းေတာင္ ၊ ကိုမိုးစက္ (စိမ္႔စမ္းေရ) ၊ TnT ၊ ကိုယုယ ၊ တလႏြန္ ၊ ေရႊျပည္ဦး ၊ ရီႏိုမာန္ ၊ ကိုသီဟသစ္ ၊ ကေလာသား ၊ ဧရာ၀တီသား ၊ ေဂ်ဂ်ဴပိုင္ ၊ မေနာသား </span><span style="color:#660000;">တို႔ရဲ႕ လာေရာက္ အားေပးမွဳ႕ ခင္မင္မွဳ႔တို႕အတြက္ အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ </span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#660000;">ကဗ်ာေတြ ေရးၾကတဲ</span>႔ <span style="color:#000066;">ကိုဗညားရွိန္ ၊ အရုပ္ေလး ၊ ေႏြဆူးလကၤာ ၊ မိုးစက္အိမ္ ၊ ၊ ကိုေဇာင္း ၊ ေနမင္းသံစဥ္</span> <span style="color:#660000;">တို႔ရဲ႔ အျမဲလာေရာက္အားေပးမွဳ႕ေတြကို ေက်းဇူးတင္လ်က္ပါ။<br /><br />ထူးထူးျခားျခားကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ နက္ကေဖးမွာ ဘေလာ့ဂ္လည္ရင္း ေရာက္ရွိသြားတာကေတာ</span>့ <span style="color:#000066;">ဦးလူေထြး</span><span style="color:#660000;">ရဲ႕အိမ္ပါပဲ။ ဦးလူေထြးက သတိေပးစကားဆိုထားပါတယ္။ သူ႔ပိုစ္႔ကို စာသင္ခန္း ၊ အလုပ္ေတြမွာ ဖတ္ရင္ အက်ယ္ၾကီး မရယ္မိဖို႔ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဆိုင္ရွင္ရဲ႕ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္အၾကည္႔နဲ႔ ဘာေတြ သေဘာက်ျ႔ပီး ရယ္ေနမွန္းမသိလို႔ လိုက္ၾကည္႔ေနၾကတဲ႔ ကုလားေတြၾကား အက်ယ္ၾကီး ရယ္ခဲ႔မိတယ္ ဦးလူေထြးေရ။</span><span style="color:#660000;"><br /><br />ညီအမေတြျဖစ္တဲ႔ </span><span style="color:#000066;">မၾကီးေရာင္ျပန္ ၊ မၾကီးေကာင္းကင္ျပာ ၊ မခင္ဦးေမ ၊ ၾကယ္ျပာ ၊ မက္မက္ ၊ မိုးခါး ၊ ျခင္ ၊ မနမ္း ၊ ေမေလး ၊ စိတ္၏ေျဖရာ ၊ မသီတာ ၊ Waing ၊ ဇူးဇူး ၊ ေမဇင္ ၊ ျမဴးသွ်ရီ ၊ အမရာ</span><span style="color:#660000;">တို႔ရဲ႕ အားေပးမွဳ႔ ၊ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ႔တာေတြကို တအား ေက်းဇူးလဲတင္တယ္။ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္တယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#000066;">ေက်ာပိုးအိတ္ ၊ ေႏြမိုးတိမ္ ၊ lonely၊ စိုင္းစိုင္း ၊ ဏီကင္(န္)း ၊ သဒၵါလွိဳင္း ၊ ဒဏၭာရီေလး ၊ သားပ်ိ</span><span style="color:#660000;">ဳတို႔ရဲ႕ လာေရာက္အားေပးမွဳ႔ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္စကားဆိုခ်င္တယ္။<br /><br />ေနာက္ ကၽြန္မရဲ႕ ဒေဒြးေဘာ္ဒါေတြပါ။ တစ္ခါတစ္ခါစုမိရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အခ်ိန္မွန္ေအာင္ ေရာက္မလာၾက ၊ လူစုျပန္ခြဲဖို႔ ၾကာတတ္ ၊ စားေသာက္တဲ႔ေနရာမွာ ဗိုလ္မထားၾက (ရွင္းရတဲ႔သူအလွည္႔က်တိုင္း </span><span style="color:#660000;">မ်က္လံုးျပဴးပါတယ္ )တဲ႔ </span><span style="color:#000066;">ေဇာ္ ၊ မႏွင္း ၊ သမီးပ်ိဳ ၊ အိန္ဂ်ယ္၊ ကိုခ်မ္း နဲ႔ ဇနီး မျဖဴ ကိုပီတာ ၊ ကိုဗ်က္ဇနဲ႔ ဇနီး မေမသူ ၊ ေမာင္ေ၀ယံ ၊ ကိုျဖိဳး (လင္းၾကယ္ျဖဴ) ၊ ကိုဟန္</span> <span style="color:#660000;">ေနာက္ ေရႊေရာင္စဥ္မဂၢဇင္းမွာ ေရးဖို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ႔တဲ႔ ဒူဘိုင္းျမန္မာအဖြဲမွ အယ္ဒီတာၾကီးေတြျဖစ္တဲ႔ </span><span style="color:#000066;">ကိုမိုးေဇာ္လြင္ ၊ ကိုေက်ာ္သာယာျမင့္ </span><span style="color:#660000;">တို႔ကို အမ်ားၾကီး ေက်းဇဴးတင္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ ေပ်ာ္ရတယ္။<br /><br />အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မ ဒီပိုစ္႔အပါအ၀င္ ၁၁ရ ပုဒ္ေရးျပီးသြားျပီ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ စဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္တမ္းဆို ကၽြန္မစာမေရးတတ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မကို ခင္မင္လို႔ တဂ္တာမွန္သမွ်ကိုလဲ ေရးတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မအသိတေယာက္ေတာင္ ေျပာသြားပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလးက တဂ္ပိုစ္႔ေရးတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္အိမ္လားတဲ႔။ အဲဒါေလးကို ဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ညစ္ျပီး (အမွန္ဆို ဘာမွလဲ မဟုတ္ပဲ) ဘေလာ့ဂ္ေလးကို တပတ္ေလာက္ ပိတ္လိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ စာဖတ္ရ ၊ စာေရးရတာကို ေပ်ာ္တဲ႔ ၾကိဳက္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ျပန္ဖြင့္ခဲ႔တယ္။ </span><span style="color:#000066;">မၾကီးကီနဲ႔ ကိုစိုင္းေနာ္ခမ္း</span><span style="color:#660000;">တို႔ကလဲ ဒါေလးအေျပာခံရတာနဲ႔တင္ ဘေလာ့ဂ္ပိတ္မပိတ္ပစ္ဖို႔ အားေပးပါတယ္။ တျခား ခင္မင္ရာေတြကလဲ ေမလ္းနဲ႔ပို႔ျပီး ဘေလာ့ဂ္ျပန္ဖြင့္ဖို႔ ေျပာခဲ႔ၾကတယ္။ အဲအတြက္လဲ အားတက္ရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။<br /><br />ျပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္လည္တဲ႔ အခ်ိန္ကို သပ္သပ္ေပးျပီးကို လည္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မအားလဲ ခိုးလည္ေနတတ္ပါျပီ။ အဲလို သြားေရာက္ဖတ္ရာမွာ ေျခရာေလး ခ်န္ခဲ႔တာရွိသလို ၊ တခါတေလ ေျခရာေလးမထားခဲ႔မိပါဘူး။ အဲလို ေကာမန္႔ေပးးခဲ႔ရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ စီေဘာက္မွာ ႏွုတ္ဆက္ခဲ႔ရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ တစံုတခု အမွားအယြင္းမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ ေတာင္းပန္တယ္ေနာ္။ အခုခ်ိန္ထိ လာေရာက္အားေပးၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၊ ကၽြန္မ ေမာင္ႏွမေတြ နဲ႔အတူ ဘေလာ့ဂ္ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီနာမည္စာရင္းထဲမွာ ေမ႔က်န္ခဲ႔သူရွိရင္လဲ ခြင့္လႊတ္ေနာ္။ တျခား ေျခရာေလး မခ်န္ခဲ႔ ၊ စာလာဖတ္ၾကတဲ႔ စာဖတ္သူေတြကိုလဲ "မငံု " အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးၾကလို႔ အမ်ားေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />လာမဲ႔ႏွစ္ေတြမွာ ၾကိဳးစားျပီးေရးပါဦးမယ္။ ကႏ ၱာရမိုး ဆက္လက္ရြာသြန္းခ်င္ပါေသးတယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7470546657691229353?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-74865908913403527132009-12-23T16:25:00.005+04:002009-12-23T16:51:27.447+04:00<div align="justify"><span style="color:#660000;">ငယ္ငယ္တုန္းက လက္သံေျပာင္ေအာင္ ကစားခဲ႔ေသာ ကိုအိမ္မွ ေရးေပးဆိုလို႔ ေရးရတာ။ ရွက္ေတာ့ ရွက္သား။ ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီလိုပဲ ကစားခ်ိန္ကစား ၊ စာက်က္ခ်ိန္ စာက်က္နဲ႔ ၾကီးျပင္းလာတာ။ ပံုမွန္ကေလးတေယာက္လိုပါပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာင္ႏွမတေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကစားခဲ႔ၾက ၊ စိတ္ေကာက္ခဲ႔ၾကတာေတြကို အမွတ္ရမိပါတယ္။ </span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#660000;">အဲဒီလို အမွတ္ရေနတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးထဲမွာမွ အမွတ္တရအျဖစ္ဆံုး ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ငယ္တုန္းကလို ေျပာရေအာင္ ဂ်ီတီအိုင္ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသူဘ၀ ေရာက္ေနျပီီ။ :)) ျဖစ္ပံုက သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ညေလးမွာေပါ့။ အိမ္မွာ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ပဲရွိေနတယ္။ အေဖနဲ႔အေမက အဘြားတို႔အိမ္မွာ။ အမၾကီးဆံုးနဲ႔ ေမာင္ေလးက ဧည္႔ခံမွာ၊ ကၽြန္မနဲ႔ အမလတ္က ဘုရားခန္းမွာ။ ဧည္႔ခန္းနဲ႔ ဘုရားခန္းက တဆက္တည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေပါ့။ အမလတ္က ဘုရားရွိခိုးေနတယ္။ ကၽြန္မက ဘုရားမီးကို လ်ပ္စစ္မီးေတြနဲ႔ ထိန္ထိန္ညီးေနေအာင္ ထြန္းထားကို အားမရလို႔ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္ထုတ္လံုးနဲ႔ ထြန္းပါေတာ့တယ္။ ဘုရားစင္ရဲ႔ အေနအထားက ပုလႅင္ႏွစ္ဆင့္နဲ႔ပါ။ ကၽြန္မက ဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို စီတန္းျပီး ေထာင္ျပီးသြားေတာ့ ေအာက္တဆင့္ကေန အေပၚဆင့္ဆီသို မီးညွိသြားေတာ့တယ္ေလ။ အမွန္က ကေလးသြားေမးတာေတာင္ သိပါတယ္။ မီးညွိရင္ အေပၚကေန ေအာက္တဆင့္ကို ညွိလာသင့္တယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။<br /><br />အဲခ်ိန္မွာ အမလတ္က ဘုရားရွိခိုးရင္း ေညွာ္နံ႔ရလို႔ ဘုရာရွိခိုးလ်က္က မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည္႔ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အကၤ်ီီစ မီးစြဲေနတယ္ေလ။ ပင္ေလာင္းျမိဳ႕ည အေအးကနက္ေတာ့ အေပၚက အေႏြးထည္ သိုးေမြးနဲ႔ အေႏြးထည္ေအာက္မွာ ႏိုင္လြန္သားပါတဲ႔ တီရွပ္၀တ္ထားေတာ့ ေလာင္စာျဖစ္ေနတာေပါ့။<br /><br />ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ မီးေလာင္လို ေလာင္မွန္းမသိေနတဲ႔ကၽြန္ ရုတ္ရက္လန္႔ျဖတ္သြားျပီး ဘာလုပ္ရမယ္ မသိျဖစ္ေနေတာ့ေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလဲ လန္႔သြားျပီး အက်ီေအာက္နားေလးမွာ စြဲေနတဲ႔ မီးကို လက္နဲ႔ ပုတ္ခ်လိုက္တာ ႏိုင္လြန္သားပါေတာ့ မီးတခ်ိဳ႕က က်မသြားပဲ လက္မွာစြဲပါေလေရာ။ အမလတ္လဲ ေၾကာင္ျပီးၾကည္႔ေနခ်ိန္ အမၾကီးနဲ႔ ေမာင္ေလး ေျပးလာျပီး ေမာင္ေလးက ဘုရားစင္ရွိ ေသာက္ေတာ္ေရပံုးမွ ေရနဲ႔ ေလာင္းခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္သား ထိုင္ငိုရလိုက္ၾကတာ။<br /><br />အဲဒီမီးေလာင္တာ ကံေကာင္းလို႔ တကိုယ္လံုး မီးမစြဲပဲ လက္မွာစြဲတာကလဲ အေပၚယံေလးပဲ ျဖစ္သြားလို႔ေပါ့ အဲဒီမီးစြဲသြားတဲ႔ လက္မွာလဲ အေပၚယံေလာက္ပဲ စြဲျပီး လက္သန္းေအာက္က အိမ္ေထာင္ေရးလမ္းေၾကာင္း စတဲ႔ေထာင့္ေလးမွာေတာ့ အေတာ္နက္သြားတယ္ေလ။ အခုခ်ိန္ထိ ဒဏ္ရာေလးရွိေနဆဲေပါ့။ လကၡဏာၾကည္႔တိုင္း ရွင္းျပရတာ ဒါလဲ အလုပ္တခုမို႔ အမွတ္ရေနတယ္ေလ။ ေတြးမိပါတယ္။ အမလတ္သာ ေညွာ္နံ႔မရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ မီးစြဲေနမွန္းမသိ ျဖစ္ေနမွာမ်ားေနာ္.ၾကက္သီးေတာင္ထတယ္။<br /><br />ေနာက္တခု ကေတာ့ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ျဖစ္ခဲ႔တာေပါ့။ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေဘာလံုးပစ္တိုင္း ကစားၾကတာ ေျခေခ်ာ္ျပီး ပန္းခံုေပၚက ျပဳတ္က်တာ ဘယ္သူ႔မွ ျမင္လိုက္ဘူး။ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ေလး က်ေနတာမ်ား နာလြန္းလို႔ ျပန္ေတာင္မလွည္႔ႏိုင္ဘူး။ ေနာက္မွ ေမာင္ငယ္ဖိုးခြား ျမင္လို႔ ေျပးလာျပီး ထူတာေတာင္ မထႏိုင္လို႔ တျခားေမာင္ႏွမေတြ ေျပးလာရတာ ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ဒူးႏွစ္ဘက္လံုး စုတ္ျပတ္ထြက္သြားတာမ်ား ေသြးေတြ ခ်င္းခ်င္းနီေနေတာ့တာပဲ။ ဒဏ္ရာ အနာရင္းခ်ိန္မွာေတာ့ နာလိုက္တာ ေျပာမနနဲ႔ေတာ့။ ဒူးေခါင္းလိုေနရာမွာဆိုေတာ့ ေကြးမရ ျပဳမရနဲ႔ ပိုဆိုးတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ နည္းနည္းေလ သက္သာရံုရွိေသးတယ္။ အဲခ်ိန္မွာ RC2မွာ ေက်ာင္းတက္ေနေတာ့ အျပန္မွာ လိုင္းကားေပၚစီးေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား ကားေပၚတက္လိုက္တယ္ မသိဘူး။ ခလုတ္တိုက္ျပီး ေနာက္တဆင့္နဲ႔ တိုက္မိသြားတာ နာလြန္းလို႔ ကားေပၚမေရာက္ပဲ အေပါက္၀မွာ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္ က်တာမ်ား ရွက္လဲမရွက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ :)) ဒါေပမဲ႔လဲ အခုခ်ိန္ထိလဲ ကစားမယ္ဆိုရင္ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ေရွ႔က ပါခ်င္ေနေသးတယ္။ :)) </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7486590891340352713?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-13676994540072052952009-12-20T14:49:00.010+04:002009-12-20T15:03:24.912+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sy4C8EaQllI/AAAAAAAAAKw/7yv9_EKSWFQ/s1600-h/love.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417270632772572754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sy4C8EaQllI/AAAAAAAAAKw/7yv9_EKSWFQ/s320/love.jpg" border="0" /></a> <div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sy4CWMU_yvI/AAAAAAAAAKo/qweOv630DaU/s1600-h/love.jpg"></a><span style="color:#000099;">ႏွလံုးသားခိုကိုးရာ ဒီရင္ခြင္ထဲ</span> </div><div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#000099;">အိပ္မက္တို႔ ဖန္ဆင္းရာ ဒီရင္ခြင္ထဲ</span></div><div align="center"><span style="color:#000099;">ေၾကာက္ရြ႔ံြ တုန္လွဳပ္မွဳ႕ေတြေ၀းရာ ဒီရင္ခြင္ထဲ</span></div><div align="center"><span style="color:#000099;">ကႏ ၱာရ ေရၾကည္စက္တေပါက္ က်ဆင္းရာ ဒီရင္ခြင္ထဲ</span></div><div align="center"><span style="color:#000099;">ထာ၀ရအိပ္စက္ ျပံဳးရယ္ခ်င္တာ ဒီရင္ခြင္ထဲ</span></div><div align="center"><span style="color:#000099;">ဒီရင္ခြင္ထဲ ဒီတစ္ေယာက္တည္းသာ</span></div><div align="center"><span style="color:#000099;">ျငိမ္းခ်မ္းစြာ နားခိုခြင့္ ရေစေသာ၀္..... </span></div><div align="center"><br /><br /></div><p></p><div><br /><br /></div><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1367699454007205295?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-87697367657420523302009-12-16T23:51:00.003+04:002011-11-17T13:09:38.787+04:00<span style="color:#660000;">ခ်စ္သူေရ..<br />ၾကည္လင္ေနတဲ႔ မင့္မ်က္၀န္းနက္အိမ္ရဲ႕အရိပ္ၾကား<br />ငါ့ကိုျမတ္ႏိုးတဲ႕ အၾကင္နာရိပ္ေတြ လႊမ္းေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">ခ်စ္သူေရ...<br />ပိရိတင္းေနတဲ႔ မငိ့ႏွုတ္ခမ္းပါးလႊာၾကား<br />ငါ့ကိုလြမ္းတဲ႔ အလြမ္းေတြ ဖြဲ႕သီေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">ခ်စ္သူေရ...</span><br /><span style="color:#660000;">တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ခုန္ေနတဲ႔ မင့္ရင္ခုန္စည္းခ်က္ၾကား<br />ငါ့ကိုခ်စ္တဲ႔အခ်စ္ေတြ ယိမ္းႏြဲ႔ေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">ဒီကပြဲေလးမွာ ငါကေတာ့ တိမ္လႊာစီးျပီး လြင့္ေမ်ာေနတယ္။ </span><br /><br /><span style="color:#660000;">17ရက္ေန႔စြဲေရာက္တိုင္း ကပြဲေလး ေရာင္စဥ္ျဖာလို႔<br />ၾကယ္ေရာင္ေတြေအာက္မွာ ပိုအသက္၀င္ေနတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8769736765742052330?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-50116913474725233252009-12-08T15:21:00.006+04:002009-12-08T17:05:39.142+04:00<div align="justify"><span style="color:#660000;">အခုခ်ိန္ဆို ေတာင္ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ႔ ျမိဳ႔ငယ္ေလး မိုးလင္းတာနဲ႔ ျမဴေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဆိုင္းေနမလဲ။ ျမဳေတြအံုဆိုင္းက်တာမ်ား ဘယ္ေနရာၾကည္႔ၾကည္႔ မရွင္းလင္းေနဘူး။ အေအးဓာတ္ကလဲ ပိုကဲလိုက္တာ စိမ္႔ေနမွာပဲ။<br /><br />ေက်ာင္းသားအရြယ္ လုငယ္ေလးေတြ အေႏြးထည္ထူထူ ၊ ေျခအိတ္ ၊ ေခါင္းေဆာင္းတို႔နဲ႔ ေအးခဲလွတဲ႔ ေဆာင္းမနက္ခင္း ေစာေစာမွာ က်ဴ၇ွင္ဆိုတာကို ေျပးရေပမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရေတာ့ သူတို႔မွာလဲ ေအးတယ္မထင္။ ညကက်န္တဲ႔ ေရခြက္ေရစည္ေတြထဲက ေရေတြလဲ ခဲလို႔။ ေရေႏြးနဲ႔ မ်က္ႏွာမသစ္ရရင္ မျဖစ္ေခ်ဘူးေလ။<br /><br />ေနေရာင္က်ေရာက္လာခ်ိန္ ျမဳဆိုင္းေနဆဲ ေတာင္တန္းကိုလွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ပန္းေရာင္ၾကြယ္ေနတဲ႔ ခ်ယ္ရီေတြက ခိုက္ခိုက္တုန္ေနတယ္ေလ။ေတာင္ယာေတာမွာ မီးခိုေငြ႔ေတြေ၀ေနေတာ့ ေတာင္ယာသားတို႔ရဲ႕ မနက္ေစာေစာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းမွာ လုပ္ကိုင္ေနပံုကလဲ တမ်ိဳး ျမင္ကြင္းရယ္ေပါ့။<br /><br />ေတာင္ပတ္လည္ ၀န္းေနတဲ႔ဒီျမိဳ႕ေလးရဲ႔႕ ေနထြက္ခ်ိန္က ေနာက္က်လိုက္တာ။ ေနေရာင္ျပျပ အလင္းေရာက္ခ်ိန္မွာေတာင္ ေအးေနဆဲမို႔ မီးဖိုနံေဘး ၀ိုင္းထိုင္ေနဆဲပဲ။ ေျမနီနီလမ္းမထက္မွာေတာ့ မနက္ခင္းမွာ လူနည္းပါးစြာနဲ႔ မီးဖိုနံေဘးမွာပဲ ၀ိုင္းထိုင္ေနဆဲေပါ့။ေန႔လည္ ဆယ္႔တစ္နာရီအခ်ိန္ေလာက္မွ ေနေရာင္ေကာင္းေကာင္း က်ေရာက္လာခ်ိန္မွာလဲ အေႏြးထည္မ်ား ခၽြတ္မထားရဲပဲ ေနပူစာလွံုတယ္ေလ။ညေန ေန၀င္ခ်ိန္ကေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့ ေမွာင္ရိပ္ေစာသလို အေအးဓာတကလဲ ပိုပိုနက္လာတယ္။ ျမိဳ႕ငယ္ေလးမွာေတာ့ ေစာစီးစြာပဲ လူေျခတိတ္လို႔ ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ယာမွာပဲ မီးဖို နံေဘး၀ိုင္းထိုင္ေနဆဲေပါ့။ အခါးရည္ပူပူကို ေခါက္ပုတ္ေၾကာ္ေလးနဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြး အစားစာကိုသာ ၀ိုင္းဖြဲ႔စားေသာက္ရင္း မိသားစု စကား၀ိုင္းေလး ဖြဲ႔ေနၾကတယ္ေလ။<br /><br />လြမ္းလိုက္တာ ျမိဳ႔ငယ္ေလးရယ္။။။။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5011691347472523325?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-30910661906843398492009-12-03T12:18:00.005+04:002009-12-03T23:58:09.766+04:00<div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTrC1XGiI/AAAAAAAAAKE/V9nH2s9fFJE/s1600-h/Cap+Image1530.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411096582501636642" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTrC1XGiI/AAAAAAAAAKE/V9nH2s9fFJE/s320/Cap+Image1530.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTqlYROmI/AAAAAAAAAJ8/YXG8gsqHJMU/s1600-h/Cap+Image1529.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411096574594988642" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTqlYROmI/AAAAAAAAAJ8/YXG8gsqHJMU/s320/Cap+Image1529.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTqHw2agI/AAAAAAAAAJ0/eT-mDnpUH0s/s1600-h/Cap+Image1528.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411096566645025282" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTqHw2agI/AAAAAAAAAJ0/eT-mDnpUH0s/s320/Cap+Image1528.jpg" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTrYefVoI/AAAAAAAAAKM/nEtHSOot7V0/s1600-h/Cap+Image1531.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411096588311287426" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTrYefVoI/AAAAAAAAAKM/nEtHSOot7V0/s320/Cap+Image1531.jpg" /></a><br /><span style="color:#660000;">( အျဖဴေရာင္သံစဥ္ ေရဒီယိုကေနျပီး ေမြးေန႔သီခ်င္း ေတာင္းျပီး လက္ေဆာင္ေပးတဲ႔ ေမာင္ငယ္အဆိပ္ခြက္အတြက္ စပယ္ရွယ္ ငရုတ္သီးမ်ားမ်ားနဲ႔ :)) ) </span><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTr45MPaI/AAAAAAAAAKU/Fo0PoD7541A/s1600-h/Image1156.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411096597013216674" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgTr45MPaI/AAAAAAAAAKU/Fo0PoD7541A/s320/Image1156.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;">ေမြးေန႕ အထိမ္းအမွတ္ေလးအျဖစ္ ေမာင္ႏွမသူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္မ တစ္ခုခု ကိုယ္တိုင္လုပ္ေကၽြးခ်င္တာနဲ႔ ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုး အစားအစာကို ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေကၽြးခဲ႔တယ္။ ဒီအာလူးထမင္းနယ္ကို ကၽြန္မအေဖ ခဏခဏ လုပ္ေကၽြးပါတယ္။ ရွမ္းထမင္းနယ္ ပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မက အာလူးထဲ႔နယ္လိုက္လို႔ပါ။ ရွမ္းထမင္း အစစ္က်ေတာ့ ထမင္းနဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအႏွစ္သာ ထဲ႔နယ္တာပါ။ အင္းသားမ်ား လုပ္နည္းကေတာ့ ငါးကိုဆီသတ္ျပီး အေပၚမွာ ျဖဴးလိုက္ပါေသးတယ္။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#660000;"><br />လုပ္နည္းေလးက လြယ္လြယ္ေလး...<br />ထမင္းခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးခ်က္ထားတယ္ ( နယ္ရတာ လြယ္ေအာင္လို႔ပါ)။ ျပီးေတာ့ အာလူးျပဳတ္ ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို အေရာင္တင္မွဳန္႔ ၊ ဆႏြင္းတို႔နဲ႔ ဆီနည္းနည္းေလးပဲ ထဲ႔ျပီး ေရနဲ႔ပဲ ျပဳတ္ျပီး အႏွစ္ခ်က္လိုက္တယ္ေလ။<br /><br />အဲဒါေတြ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္တာနဲ႔ အားလံုးကို ဆား ၊ ဟင္းခ်ိဳမွဳန္႔ ၊ ၾကက္သြန္ျဖဳ ဆီခ်က္တို႔နဲ႔ ေရာသမနယ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ခပ္နာနာေလး နယ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ လက္ေတာ့ အေတာ္ေညာင္းတယ္။ :)<br /><br />26.11.2009 ည open beach မွာ လုပ္တဲ႔ ပြဲေလးကို အမ္စီယူုုျပီး လာပါဆိုတာ မလာႏိုင္ခဲ႔ၾကတဲ႔ (ဖုန္းနဲ႔ပဲ သူမ်ားေပ်ာ္တာ ေပ်ာ္ႏိုင္တဲ႔ )ကိုျဖိဳး ( လင္းၾကယ္ျဖဴ) ၊ ေမာင္ေ၀ယံ ၊ ကိုပီတာ ၊ အေ၀းေရာက္ သမီးပ်ိဳ နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္ တို႔နဲ႔ ေမြးေန႔ အေကၽြးအေမြးအျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြကိုဧည္႔ခံလိုက္တယ္ေနာ္။ မႏွင္း(ႏွင္းနဲ႔မာယာ)ရဲ႕ တို႔ဟူးေၾကာ္းေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါ။ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းမ်ားအတြက္ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /></div></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgV00_LQ9I/AAAAAAAAAKc/eCqvP7uvtVs/s1600-h/Cap+Image1552.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411098949606654930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxgV00_LQ9I/AAAAAAAAAKc/eCqvP7uvtVs/s320/Cap+Image1552.jpg" /></a><br /><span style="color:#660000;">( ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးေတြေပါ့ ) </span><br /><br /><br /><div align="justify"></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-3091066190684339849?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-48306773949756029742009-11-30T00:44:00.000+04:002009-11-30T00:45:23.740+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxLWkeEVZkI/AAAAAAAAAJs/jUFNaGijU54/s1600/DSC00797.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 119px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409622024460265026" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxLWkeEVZkI/AAAAAAAAAJs/jUFNaGijU54/s200/DSC00797.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxLWjn0z_BI/AAAAAAAAAJk/dVdryIR1jjA/s1600/DSCF2462.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 134px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409622009899645970" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxLWjn0z_BI/AAAAAAAAAJk/dVdryIR1jjA/s200/DSCF2462.jpg" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxLWi6XXdgI/AAAAAAAAAJc/SPS4WNwnJ7E/s1600/DSCF2470.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 134px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409621997696546306" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SxLWi6XXdgI/AAAAAAAAAJc/SPS4WNwnJ7E/s200/DSCF2470.jpg" /></a><br /><div><div align="justify"><span style="color:#660000;"><span style="color:#ff0000;">Myy,Suung Pi Mai Tai - 2104 !!!</span><br /><br />ႏို၀င္ဘာ ၁၉ ရက္ ည ၈:၃၀အခ်ိန္တြင္ ဒူဘိုင္းရွိ open beach မွာ ရွမ္းႏွစ္ကူးပြဲေလးကို ဒူဘိုင္းေရာက္ ရွမ္းေမာင္ႏွမမ်ားက က်င္းပဲ႔ၾကတယ္။ ဒူဘိုင္းေရာက္ ရွမ္းမ်ားအေနနဲ႔ လူအနည္းအက်ဥ္းမွ်သာရွိသည္က တစ္ေၾကာင္း ၊ ရွမ္း၀တ္စံုမ်ား ပါလာျခင္းမရွိလို႔ အမ်ိဳးသားမ်ားေလာက္သာ ရွမ္းေဘာင္းဘီကို ၀တ္ဆင္ျပီး အထိမ္းအမွတ္ ပိုစ္႔ရွပ္မ်ားကိုသာ ဆင္တူ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ ရွမ္းေမာင္ႏွမမ်ား စံုစံုညီညီ လာေရာက္ၾကသလို နီးစပ္ရာ ျမန္မာမ်ားမွလဲ ဒီပြဲကိုလာေရာက္ၾကပါတယ္။</span><br /></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;">အမွတ္တရ အက်ီၤေလးေပၚမွာ ေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးကေတာ့ <span style="color:#ff0000;">"လူကသာ သဲကႏၱာရတိုင္းျပည္မွာ ဝမ္းစာရွာေနေပမယ့္ က်ားစိတ္ဓါတ္ကေတာ့ ရွမ္းေတာင္တန္းမွာပဲ ေမြ႔ေပ်ာ္တယ္ "</span>တဲ႔။ ဘယ္ေလာက္ အဓိပၸာယ္ရွိလိုက္လဲ။ <span style="color:#ff0000;">လူမ်ိဳးအသီးသီးမွာ ကိုယ္စားျပဳ သေကၤတေလးေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရွမ္းဆိုတာနဲ႔ အားမာန္ျပည္႔တဲ႔ က်ား သေကၤတေလးကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ားဆိုေသာ သေဘာသဘာ၀က ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲမွာပဲ က်င္လည္က်က္စားတတ္ေပမဲ႔ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေနရင္းေတာေတာင္ေရေျမနဲ႔ ေ၀းလံတဲ႔ သဲကႏၱာရပင္လယ္ေလးမွာ ၀မ္းစာေရးအတြက္ လာေရာက္ ရွာေဖြစားေသာက္ရတဲ႔ ဘ၀ ၊ ဒါေပမဲ႔ ဒီခႏၶာကိုယ္က သဲကႏ ၱရပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ က်က္စားေနေပမဲ႔ ၀ိညာဥ္နဲ႔ အိမ္မက္မ်ားကေတာ့ ေနရင္းေတာေတာင္ ( ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီး)ကို တမ္းတေနတယ္ေလ။</span> </div><div align="justify"><br />ရွမ္းရုိးရာ ကုိယ္ပုိင္ျပကၡဒိန္တြက္ကိန္းမ်ားအရေတာ့ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူးရက္ဟာ ႏွစ္စဥ္ နတ္ေတာ္လဆန္း ၁ ရက္ေန႔ ပုံမွန္က်ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ရွမ္းျပကၡဒိန္အရ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ားဟာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုိ စတင္ေရတြက္တဲ့ေနရာမွာ တန္ခူးလမွာ စတင္ၿပီး မေရတြက္ပါဘူး။ နတ္ေတာ္လမွာ အၿမဲစတင္ ေရတြက္ပါတယ္။ ရွမ္းဘာသာနဲ႔ဆုိရင္ နတ္ေတာ္လဟာ “လိန္စိန္”(ပထမဦးဆုံးလ)လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ရွမ္းရုိးရာ ျပကၡဒိန္ကိန္းခန္းအရ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕အစကုိ ျမန္မာလုိ နတ္ေတာ္လမွာ စတင္ေရတြက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။</div><div align="justify"><br />အခုေရာက္ဆဲ့ ရွမ္းႏွစ္သစ္အရကေတာ့ ၂၁၀၄ ခုႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက မသိလုိ႔ ေမးၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရွမ္းခုႏွစ္သကၠရာဇ္က ျမန္မာေကာဇာသကၠရာဇ္ထက္ ပုိမ်ားေနတာလဲ-ဆုိၿပီး ေမးၾကတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေျဖရရင္ေတာ့ ျမန္မာသကၠရာဇ္ကုိ ျမန္မာဘုရင္မ်ားက ရာဇ၀င္သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သုံးႀကိမ္သုံးခါ သကၠရာဇ္ေတြ ၿဖိဳခဲ့ၾကတယ္။ ရွမ္းသကၠရာဇ္ကေတာ့ စတင္ေရတြက္သည္မွစၿပီး ဘယ္ဘုရင္ ဘယ္ေစာ္ဘြား ဘယ္အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားကမွ မၿဖိဳခဲ့လုိ႔ အခုလုိ အေရအတြက္အားျဖင့္ ပုိမ်ားေနတာျဖစ္ပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရွမ္းသကၠရာဇ္ဟာ သာသနာေတာ္သကၠရာဇ္က အရင္းခံခဲ့လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းမ်ား မုိင္းေမာျပည္ေထာင္(ယခု တရုတ္ႏုိင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္)ေခတ္မွာ စ၀္ခြန္ေဟာင္လုိ႔ ဘြဲ႕ေတာ္တြင္ခဲ့တဲ့ ရွမ္းရဟန္းေတာ္တစ္ပါးဟာ ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါမ်ားနဲ႔အတူ အိႏၵိယ သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ ပိက်ပဋကတ္သုံးပုံက်မ္းမ်ား သြားေရာက္ေလ့လာ ပင့္ေဆာင္ခဲ့တယ္လုိ႔ သမုိင္းမ်ားက ဆုိပါတယ္။ စ၀္ခြန္ေဟာင္နဲ႔သာသနာျပဳအဖြဲ႕မ်ား ေနရင္းမုိင္းေမာျပည္ေထာင္သုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္လာေသာ ခုႏွစ္မွာ သာသနာသကၠရာဇ္ ၄၅၀ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ စ၀္ခြန္ေဟာင္နဲ႔အဖြဲ႕သားမ်ား ပိဋကတ္သုံးပုံက်မ္းျမတ္မ်ားပင့္ေဆာင္လာေသာခုႏွစ္ကုိ အထြဋ္အျမတ္ခုႏွစ္အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး မုိင္းေမာဘုရင္နဲ႔ သာသနာေတာ္ကုိ ၾကည္ညုိေလးစားသူမ်ားက သာသနာသကၠရာဇ္ ၄၅၀ မွာ ရွမ္းသကၠရာဇ္ကုိ စတင္ေရတြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သည္ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၄၅၀ သည္ ရွမ္းမ်ားရဲ႕သကၠရာဇ္အစျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွမ္းသကၠရာဇ္ကုိ သိခ်င္ရင္ ေရာက္ဆဲသာသနာသကၠရာဇ္ကုိတည္ ၄၅၀ ႏုတ္လုိက္ရင္ အဲဒါ ရွမ္းသကၠရာဇ္ပါပဲ။</div><div align="justify"><br />ေနာက္ အစီအစဥ္မ်ားကိုစတင္ေတာ့ ကိုစိုင္းျမထြန္းမွ အခမ္းအနားမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးျပီး ကိုစိုင္းခြန္ဆစ္မွ ႏွုတ္ဆက္စကားေျပာေပးပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကိုစိုင္းျမထြန္းမွ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူးနဲ႔ ပက္သက္ျပီး သိေကာင္းစရာ ရာဇ၀င္ကို ေျပာျပျပီးေနာက္ တက္ေရာက္လာၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားမွ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးၾကတယ္ေလ။ </span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#660000;">ညသန္းေခါင္ ၁၂နာရီအေရာက္မွာေတာ့ ကိုစိုင္းစံထြန္းမွ ရွမ္းႏွစ္ကူးဆုေတာင္းကို ေျပာၾကားေပးျပီး ရွမ္းအမ်ိဳးသားအလံေတာ္ သီခ်င္းကို သီဆိုၾကပါတယ္။ Gwamm Zom Bi Nawng သီခ်င္းကို စုေပါင္းဆိုျပီး လပ္တီးသီခ်င္္းျဖင့္ ၀ိ္ုင္းဖြဲ႔ကၾကေတာ့ ေဘးမွာ ၾကည္႔ေနၾကေသာ ကမ္းေျခကိုေရာက္ေနၾကတဲ႔ အပန္းေျဖလူမ်ားမွလဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကည္႔ၾကသလို ၀င္ေရာက္လဲ ကၾကပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ စုေပါင္းဓာတ္ပံုရွိုက္ၾကျပီး အေကၽြးအေမြးမ်ားနဲ႔ စုေပါင္း၀ိုင္းဖြဲ႔စားေသာက္ၾကပါတယ္။ ျပီးေနာက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား လဲလွယ္ၾကျပီး တညလံုး စုေပါင္းသီဆိုကၾကျခင္းျဖင့္ ကမ္းေျခေလးမွာ ရွမ္းႏွစ္ကူးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲခဲ႔ၾကပါတယ္။<br /><br />ဒူဘိုင္းေရာက္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ားမွာ အနည္းအက်ဥ္းသာရွိလို႔ အခုလုိပဲ က်င္းပၾကိဳဆိုႏိုင္ေပမဲ႔ ေနာင္ႏွစ္မ်ားမွာ ဒီထက္ပိုျပီး ေကာင္းေအာင္ ေနာက္ အျခားသူမ်ားပါ လာေရာက္ ၾကည္႔ရူ႕ေလ႔လာႏိုင္ေအာင္ က်င္းပၾကမယ္လို႔ ေျပာဆိုၾကပါတယ္။ တျခားအေ၀းေရာက္ ရွမ္းေမာင္ႏွမမ်ားလဲ စည္းစည္းကားကား က်င္းပၾကတာကို ေတြ႔ျမင္ရတယ္ေလ။ ၾကားသိရသေလာက္က<br /><br />ကယ္ရီဖိုးနီးယား, LA, စကၤာပူ…ႏို၀င္ဘာလ 14 ရက္ေန႔ ၊<br />ထိိုင္းႏိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္....ႏို၀င္ဘာလ 16 ရက္ေန႔ ၊<br />မေလးရွား….ႏို၀င္ဘာလ 17 ရက္ေန႔ ၊<br />ယူေက …..ႏို၀င္ဘာလ 20 ရက္ေန႔ ၊<br />ကိိုးရီးယား...ႏို၀င္ဘာ 22 ရက္ေန႔<br /><br />ဘယ္လိုပဲ က်င္းပခြင့္ရပေစ။ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ားအေနနဲ႔ ကိုယ္႔ႏွစ္သစ္ေလးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ က်င္းပတာ ျမင္ရေတာ့ ၀မ္းသာတယ္။ မႏွစ္ ၂၁၀၃ခုႏွစ္ ရွမ္းႏွစ္ကူးမွာ ထုတ္တဲ႔ အက်ီၤဒီဇိုင္းေပၚမွာ ေရးတဲ႔ စာသားေလးအတိုင္းေပါ့။ <span style="color:#ff0000;">" ေရျခားေျမျခား ေရာက္ေနလဲ ရွမ္းဟာ ရွမ္းပါပဲ"</span>တဲ႔။ ရွမ္းျပည္နယ္မွာလဲ ရွမ္းႏွစ္ကူးပြဲေလးကို ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ေအးျမမွဳ႕ေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲေနၾကတာကို သတိရမိတယ္။ ဒူဘိုင္းေဆာင္းရာသီေလးကေတာ့ မေအးေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ဒီပြဲကိုေရာက္လာတဲ႔ ရွမ္းေမာင္ႏွမတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္တဲ႔ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးရဲ႕ ေအးျမမွဳ႔နဲ႔ ခ်ယ္ရီေတြကို ခံစားေနရတယ္။<br /><br />ဒီရွမ္းနွစ္သစ္ကူးပြဲၿဖစ္ေၿမာက္ေအာင္ အေကာင္အထည္ ေဖၚေဆာင္သူမ်ား ၿဖစ္ၾကေသာ ကိုစိုင္းမုိင္းစင္၊ ကိုစိုင္းၿမထြန္း နွင့္ ကိုစိုင္းစံထြန္းတို႕အား၄င္း၊အက်ီၤ ဒီဇုိင္းဆြဲေပးသူ ကိုစိုင္းဆိုင္မြန္ ( ပြဲစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာလဲ ကင္မရာမန္း တာ၀န္ယူပါတယ္) ၊ အက်ီၤမွာယူေပးေသာ မဦး အား၄င္း၊ အခ်က္အၿပဳတ္ နွင္႕ ေနရာထိုင္ခင္း အတြက္ တာ၀န္ယူ စီစဥ္ေပးေသာ ကိုစိုင္းမိုင္းစင္ နွင့္ မမ်ဳိးသီရိေအာင္ တို႕အား ၄င္း၊ တာ၀န္ယူခ်က္ၿပဳတ္ ေပးၾကေသာ ကိုေစာလြင္ေအာင္၊ ကိုစိုင္းဥာဏ္၀င္း၊ ကိုစိုင္းမိုး၀င္း၊ ကိုစိုင္း၀င္းဦး၊ ကိုနန္းထိုက္ တို႕အား၄င္း၊ လက္ေဆာင္မြန္မ်ားကို တာ၀န္ယူစီစဥ္ေပးၾကေသာ duty free မွ ညီမငယ္ အာလူး၊ စိုးစိုး၊ ထူးေရာ္ တို႕အား၄င္း၊ ဂီတာၿဖင္႕ေဖ်ာ္ေၿဖေပးၾကေသာကိုရဲနွင္႕ကိုနိုင္မ်ုိဳးတို႕အား၄င္း၊ မအားမလပ္သည္႕ၾကားမွ လာေရာက္အားေပးခ်ီးၿမင္႕ၾကေသာ ဧည္႕သည္ေတာ္မ်ားနွင္႕ညီအစ္က ိုေမာင္နွမမ်ား အားလံုးကို (tai youth အဖြဲ႕)ကုိုယ္စားေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္၊။ ျပီးေတာ့ ဒီႏွစ္ကူးပိုစ္႔အတြက္ ျပင္ဆင္စရာလိုအပ္သည္႔ အခ်က္အလက္မ်ားကို ကူညီေပးေသာ ကိုစိုင္းျမထြန္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။<br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4830677394975602974?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-82797276312981646162009-11-24T00:00:00.004+04:002009-11-24T00:40:35.028+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SwryZrHvivI/AAAAAAAAAJU/c6tIcmZav90/s1600/%E1%80%B1%E1%80%99%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%B1%E1%80%99%E1%80%BC%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%94%E1%82%94%E1%80%9C%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%86%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 208px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407400825497553650" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SwryZrHvivI/AAAAAAAAAJU/c6tIcmZav90/s320/%E1%80%B1%E1%80%99%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%B1%E1%80%99%E1%80%BC%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%94%E1%82%94%E1%80%9C%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%86%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9.gif" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;">ႏို၀င္ဘာ ၂၄ရက္ စေနေန႔ ညေနေစာင္းမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္ ေလာကထဲေရာက္လာတယ္။ အေတာ္ဂ်ီက်တတ္တဲ႔ ၊ ၾကံဖန္ဆိုးတတ္တဲ႔သူ တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုးလိုက္တာမ်ား ညဆိုရင္ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရဘူး။ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ့သိပ္လို႔မရဘူးးတဲ႔။ အိမ္ေပၚထပ္မွာ ရွိေနရင္ ေအာက္ထပ္ဆင္းမယ္ ေအာက္ထပ္ဆင္းမယ္နဲ႔ ေအာ္ေန ၊ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေပၚတက္မယ္ အိမ္ေပၚတက္မယ္နဲ႔ ေသာင္းက်န္း၊ ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္္ ထမင္းစားမယ္ ထေအာ္တယ္။ ဒီသမီးအက်င့္ဆိုးကို သိတဲ႔ မိဘကလဲ ေနာက္ေန႔ညေတြမွာလဲ နားပူနာဆာ လုပ္ဦးမယ္ဆိုတာ သိေတာ့ ၾကိဳတင္ျပီး အိပ္ရာေဘးခ်ထားေပမဲ႔ တကယ္လဲ ေတာင္းေရာ မီးဖိုခန္းက ထမင္းမွတဲ႔။ ရိုက္သာရိုက္ပစ္လိုက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ ။<br /><br />ေက်ာင္းေနရမဲ႔ အရြယ္ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္အေရာက္မွာလဲ ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူး။ ေပတီးလုပ္လုိက္တာ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္မွ သူငယ္တန္း စတက္တယ္ေလ။ ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည္႔နဲ႔ အားလံုးရဲ႕ ၀ိုင္း၀န္းၾကီးၾကပ္မွဳ႔ေၾကာင့္သာ စာေတာ္တယ္ေပါ့။ စာသာေတာ္တယ္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ပါ။ ေက်ာင္းေျပးတယ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ။ ဆရာ ဆရာမေတြ ေျပာေျပာေနတဲ႔ ေက်ာင္းေျပးတယ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို သေဘာက်ျပီး ေက်ာင္းေျပးတယ္ေလ။ ဘယ္လိုေျပးတာလဲဆိုေတာ့ အိမ္ကေန ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အမေတြက လြယ္အိတ္ယူျပီး သြားမယ္လုပ္ေတာ့ ေပကပ္ကပ္နဲ႔ထိုင္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ စိတ္ပူျပီးေမးေတာ့ ေက်ာင္းေျပးပါမယ္ဆို ေက်ာင္းေျပးမယ္ဆို ေအာ္ေအာ္ျပီး ပတ္ေျပးေနတာေလ။ အဲ ေက်ာင္းတက္ခ်င္ေတာ့လဲ သူ႔ေလာက္ တက္ခ်င္တဲ႔သူမရွိဘူး. ေက်ာင္းသြားခ်င္ လြန္တာမ်ား လြယ္အိတ္မယူ ဘာမယူနဲ႔ ေက်ာင္း၀တ္စံုလဲျပီး ေက်ာင္းကို ေမာ့ေကာ့ျပီးထြက္သြားလိုက္တာ ေနာက္က လိုက္ပို႔ရတဲ႔အထိပဲေပါ့။<br /><br />အရြယ္ေလး နည္းနည္းပိုေရာက္လာေလ ေပကပ္ကပ္ ပိုလုပ္လာေလပဲ။ မ်က္စိပါ၀ါအားက ပုလင္းဖင္ေလာက္ရွိေနျပီ။ မ်က္မွန္မတပ္ပဲ ေပေတေနတယ္။ ဘယ္သူမွ ေျပာမရတဲ႔အဆံုး အားလံုးလက္ေလ်ာ့ထားလိုက္ရတာမ်ား ေက်ာင္အုပ္ဆရာမၾကီအးပါအ၀င္ေပါ့။<br /><br />ဒီၾကားထဲ မရဏဖြားပီသစြာနဲ႔ ေသရင္ေျမၾကီး ရွင္ရင္ေရႊထီး လုပ္လုိက္ေသးတယ္။ ေသေတာ့ မေသခဲ႔ဘူး။ ေရႊထီးလဲ မေဆာင္းရေသးပါဘူး။( ဘယ္ေတာ့ ေဆာင္းရမယ္မသိ)။ ေသလုမတတ္ျဖစ္ေနတာကို ဆရာ၀န္က အရည္ေလးပဲ ေသာက္ေစခ်င္တာကို ထမင္းမွထမင္း တျခားအခ်ိန္က်ေတာ့ ထမင္းစားဆို မုန္႔စားတယ္။ အခုလို က်ေတာ့ ထမင္းတဲ႔။ ထမင္းမစားရရင္ပဲ မျဖစ္မဲ႔ပံုအသြင္နဲ႔ ေကာက္ေတာ္မူေနလိုက္တာ အေဖ႔ခမ်ာ သနားလြန္းလို႔ ခ်စ္လြန္းလို႔ ထမင္းေလး နည္းနည္းေကၽြးလုိက္မိတယ္။ ေဆးရံုကို တန္းေျပးရေတာ့တာပဲ။ အဲဒီကိစၥက မျပီးျပတ္တာမ်ား. မိဘႏွစ္ပါးကို ရန္တုိက္ေပးသလိုျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />ဘ၀အတြက္ အေေရးၾကီးတဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာလဲ ငါတေကာေကာ လိုက္တာမ်ား.ကံေကာင္းလို႔ ေအာင္လာတာေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ နည္းနည္း အေၾကာက္တရားပိုသြားျပီး ခင္းေပးတဲ႔လမ္းကို အသာေမ်ာျပီး ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ၂၅ႏွစ္ျပည္႔အထိပဲ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းကေန အခုခ်ိန္ထိ အမ်ားအျမင္မွာ သိပ္လိမၼာတယ္ ထင္ရ ၊ ေျပာခံရျပီး အမွန္က လုပ္ခ်င္ရာစြတ္လုပ္ေနဆဲ စိတ္ပူေအာင္လုပ္ေနဆဲပဲ။<br /><br />ဒီလိုေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့တာ ပိုၾကာေနတတ္တယ္။ အျပစ္ေတြ မ်ားလြန္းေနတယ္ေလ။ ဘယ္ေတာ့့ခါမွမ်ား ရင့္က်ပ္လာေလမလဲ ၊ စိတ္ပူတာေလ်ာ့မလဲလို႔ မိဘနဲ႔ အဘြား ေတြးေနမလဲနာ္။ ကိုယ္႔ေမြးေန႔ေတာင္ ကိုယ္ေမ႔ေနျပီး ျပကၡဒိန္ၾကည္႔မွ ျမန္မာေမြးေန႔ရက္ေလးကို ၾကည္႔မိလို႔ ဒါေၾကာင့္ ညက မိသားစု၀င္ေတြ အားလံုးကို အိပ္မက္မက္တာကိုးဆိုျပီး ကိုယ္႔ေမြးေန႔ကို အမွတ္ရေနတဲ႔ အေ၀းက မိသာစုကိုေတာ့ တအားလြမ္းမိသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အခုအသက္အရြယ္အထိ ဘာလုပ္ျပီးျပီးလဲ ။ ဘာအက်ိဳးကိစၥေဆာင္ရြက္ေပးဖူးလဲ။ အသက္သာ တႏွစ္ၾကီးသြားတယ္။ ဒီအခ်ိဳးေတြ မေျပာင္းေသးပါလား။။ ဒီႏွစ္လဲ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ဆန္းစစ္ျပီး ထံုးစံအတိုင္း SWOT Analysis ေလး ခ်ေရးျပီး တလြဲလုပ္ဦးမယ္ထင္တယ္။<br /><br />ေမြးေန႔ေလးမွာ ေက်းဇူးတင္စကားေလးလဲ ေျပာခ်င္တယ္။ ကိုးလလြယ္ ဆယ္လဖြားျပီး ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ၾကီးျပင္းလာေအာင္ ေမြးေပးတဲ႔ မိဘႏွစ္ပါး ၊ အမၾကီးအမိအရာေတြ ပီသၾကတဲ႔ အမႏွစ္ေယာက္ ၊ တစ္ဦးတည္းေသာ ေမာင္ေလး ၊ ေျမးေတြထဲမွာ အခ်စ္ဆံုးအျဖစ္ ေရြးခဲ႔တဲ႔ ဘြား ၊ တူမဆိုေပမဲ႔ သမီးအၾကီးဆံုးတေယာက္လို ယေန႔ထက္ထိ အခ်စ္ပိုေပးတဲ႔ ပါးပါးနဲ႔ မိုးမိုး ၊ ေနာက္ စုစုစည္းစည္းနဲ႔ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဘယ္သြားသြား ၊ ဘာလုပ္လုပ္ တအုပ္တမၾကီး သြားၾက သိပ္ျပီး စည္းရံုးစရာမလိုတဲ႔ ခ်စ္ရတဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ၊ စိတ္ေကာက္တဲ႔ ဆိုးႏြဲ႕တဲ႔ဒဏ္ေတြကို အမ်ားၾကီး ခံေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ အၿမဲနားလည္ေပးတဲ႔ ခ်စ္သူ ကိုစိုင္းေနာ္ခမ္း၊ ေနာက္ ကၽြန္မရဲ႕ မိသားစု၀င္ေတြရဲ႕ ေမြးေန႔ရက္ေလးေတြမွာ တင္တဲ႔ပိုစ္႔ေတြကို လာေရာက္ျပီး ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေမာင္ႏွမမ်ား ၊ ၾကိဳးစားျပီး ေရးသားဆဲ ပိုစ္႔မ်ားကို လာေရာက္ျပီးဖတ္ေပး၊ အိမ္ေလးကို လာလည္ေပးၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုး အားလံုး (က်န္ခဲ႔တာ ရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ေနာ္) ေက်းဇူး တအားတင္ပါတယ္။ ေမြးေန႔ေလးမွာ ဘာနဲ႔မွလဲ ဧည္႕မခံရဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္လွတဲ႔ ငယ္ရုပ္ဘ၀ကို လာေရာက္ အားေပးၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ဧည္႔ခံခ်င္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ပိတ္ရက္ေလးမွာ ေမြးေန႔အတြက္ ျပင္ဆင္ျပီး ေမာင္ႏွမေတြကို ဧည္႔ခံပါဦးမယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8279727631298164616?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-41733615170857431222009-11-18T01:10:00.000+04:002009-11-18T01:56:13.114+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SwMYcsolKvI/AAAAAAAAAJM/j5o7KGjIr60/s1600/pp.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; DISPLAY: block; HEIGHT: 264px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405190859071498994" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SwMYcsolKvI/AAAAAAAAAJM/j5o7KGjIr60/s320/pp.jpg" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;">ဒီေန႔ ႏို၀င္ဘာ ၁၈ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ေမ႔ေမြးေန႔ပါပဲ။ ေမ႔ ရဲ႕ ေမြးေန႔ေလးအတြက္ အေ၀းကေန ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳ႔ျပဳျပီး ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ေမ႔ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာနဲ႔ သာသနာအက်ိဳးကို ဆထက္တပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစေနာ္။ အဓိက က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါေနာ္။ အခုတေလာ အေမ႔ က်န္းမာေရး မေကာင္းဘူးလို႔ ၾကားေနရတယ္ေလ။ </span><br /><br /></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">ေမ႔ေရ...ျပီးေတာ့ေလ သားသမီးေတြကို တအားစိတ္ပူတတ္တာေလး ေလ်ာ့ေပးပါေနာ္။ သူ႔ကံနဲ႔သူ ၊ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္လာမွာပါ။ ေမ႔ အျမဲေျပာတတ္တဲ႔စကားေလးက အေမ႔သားသမီးေတြကို ယံုတယ္တဲ႔။ အဲဒီစကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ အေမ႔ေနာက္ကြယ္မွာ အေမ႔ယံုၾကည္မွဳ႕ကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ရဲဘူး။ ကိုယ္႔ကို အေမ က ယံုေနတယ္ေလ။ </span><br /><br /></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">အၿမဲထူးဆန္းတာေလးက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ အေ၀းေရာက္ေနျပီး အိမ္ကိုလြမ္းဆြတ္လို႔ ၊ အဆင္မေျပၾကံဳလို႕ တအား၀မ္းနည္းခံစားရခ်ိန္ေတြမွာ အေမ႔ အိမ္မက္မက္တတ္တယ္ေလ။ အဲဒီခါဆို အေမ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ စိုးရိမ္ပူပန္ရတယ္ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္႔အတၱအတြက္ ၊ ကိုယ္႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ ရြက္လႊင့္ေနတယ္။ </span><br /><br /></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">မိသားစုအတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရပိုစ္႔ေလးကို ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ႔တာ ဒီဘေလာ့ဂ္အိမ္ေလး စတည္ကတည္းကေပါ့။ မိခင္ေမတၱာနဲ႔ပက္သက္ျပီး ေရးျပလို႔ မကုန္ႏိုင္တာေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။ စိ္တ္ထဲမွာ ေရးခ်င္တာ မ်ားေပမဲ႕ စကားလံုးေတြက ထြက္မလာဘူးေလ။ ကၽြန္မရဲ႕အစ္ကို ကိုေနလင္း( ခ်ယ္ရီလန္း) က ေတာင္ေပၚသားတို႔ဆံုဆည္းရာ ( ေတာင္ပိုင္းရွမ္း)မွာ ေရးတဲ႔ ပိုစ္႔ေလးတပုဒ္ကို တအားသေဘာက်ခဲ႔တယ္။ မႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႔ ဘေလာ့ဂ္မွ ရရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္မ ကိုၾကီးကို အေမ႔ေမြးေန႔က်ရင္ ဒီစာသားေလး ေ၀မွ်ခြင့္၊ ေမြးေန႔အမွတ္တရေပးခြင့္ ေတာင္းခဲ႔ပါတယ္။ ခြင့္ျပဳေပးခဲ႔တဲ႔ ကိုၾကီးေနလင္းကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီစာပုဒ္ေလးကို ၾကဳိက္လြန္းလို႔ ခဏခဏဖတ္ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ အခုလဲ ဒီပိုစ္႔မေရးခင္ တစ္ေခါက္သြားဖတ္ျပီး ေကာမန္႔ထပ္ေရးခဲ႔ေသးတယ္။ ကိုၾကီးရဲ႕ ပိုစ္႔မွာ ေရးထားတာေလးက...</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">အေမ…..“ငါအိုသြားတဲ့အခါ”</span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ငါအိုသြားတဲ့အခါ ငါဟာ အရင္က ငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ႔ကို နားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အကၤ်ီေပၚ ေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ၾကိဳးေတြ ခ်ည္ဖို႔ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳျပီး နားေထာင္ေပးပါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္တည ပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို သတိရေပးပါ။မလႈပ္မရွားနိုင္လို႔ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ အကူအညီ လိုတဲ့အခါ ငါ့ကိုမျငိဳျငင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ဳိးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။ေခတ္သစ္၊ နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကိုမေလွာင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ ငါျပန္ေျဖခဲ့တာကို သတိရေပးပါ။စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ျပီး လမ္းမေလ်ာက္နိုင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ ငါကုိကူတဲြေပးပါ၊ လမ္းေလွ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းေလ်ာက္က်င္႔ေပးခဲ့ ဖူးတာကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။အသက္ၾကီးလာလို႔ စကားေျပာရာမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ငါေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားခြင့္ေပးပါ၊ စကားအေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အိုစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊ နားလည္ေပးပါ အားေပးပါ၊ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းညႊန္ခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔ ေအးမွ်မႈေတြကို ငါျပံဳးျပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၲာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။</span><br /></div><div align="justify"><span style="color:#660000;">ကြ်န္မ ဒီပိုစ္႔ကို ဖတ္ခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ထိန္းထားရင္း မနားတမ္းဆံုးေအာင္ ဖတ္လိုက္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ မ်က္ရည္က်ခဲ့ပါတယ္….</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#660000;">အေမေတြရဲ႕အသက္အရြယ္ၾကီးလာတဲ႔အခါ သားသမီးအေပၚကေန လိုခ်င္တာ ဒီအခ်က္ေလးေတြပါ။ ကၽြန္မလဲ ဒီအခ်က္ေလးေတြကို ထပ္တူနားလည္ေပးႏိုင္တဲ႔ သမီးျဖစ္လာပါ့မလား အေမ..</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4173361517085743122?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-86256336728271947522009-11-17T00:06:00.000+04:002009-11-17T00:52:45.267+04:00<span style="color:#660000;">ေမာင္ေရ… ႏြယ္ပင္လိုပဲ တစ္ရစ္ျပီး တစ္ရစ္ တိုးလို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔လာလိုက္တာ ဒီၾကိဳးေလး ျဖတ္မရေတာ့ဘူးေနာ္။ ကံေကာင္းျခင္းေတြ စုေ၀းျခင္း ခံရလို႔ ဒီၾကိဳးမွ်င္ေလးကို ျဖတ္မဲ႔သူ မေပၚလာဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအတိ ျပီးေျမာက္ေစဖို႔ ေပးလိုက္တဲ႔ ကံေကာင္းျခင္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ရမယ္ေနာ္။<br /><br />ေမာင္ေရ… ပိယိင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္အခန္႔မသင့္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ပေစဦးေတာ့ အၿမဲေျပာေနက် စကားေလးအတိုင္းပဲေနာ္။ </span><br /><span style="color:#000099;">Hao Har Saung Kaw Am Phat Kan Kwa Naw, Hak Kwa Taw Soe Taw Pan </span><br /><span style="color:#000099;">( မခြဲေၾကး .. ရာသက္ပန္ခ်စ္မယ္ေနာ့)</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-61001e3ea45a6d08" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v24.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D61001e3ea45a6d08%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D625EE0D3B3FAC60BB6D11DD872E027B4D67571AF.6206A0B931AB40AD576F8380526CF155B33222C8%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D61001e3ea45a6d08%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DE3zuiiDMDCF6_Ud6loS_8fRyjS4&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v24.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D61001e3ea45a6d08%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D625EE0D3B3FAC60BB6D11DD872E027B4D67571AF.6206A0B931AB40AD576F8380526CF155B33222C8%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D61001e3ea45a6d08%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DE3zuiiDMDCF6_Ud6loS_8fRyjS4&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />(vedio ေလးကို googleမွ ရွာေဖြတင္ျပထားပါသည္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8625633672827194752?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-17316889754996448462009-11-15T19:18:00.000+04:002009-11-15T22:59:23.978+04:00<span style="color:#ff0000;">မိုင္ဆြန္ခ...</span><br /><span style="color:#ff0000;">ရွမ္းႏွစ္ကူးမွာ ရွမ္းေမာင္ႏွမသားခ်င္းမ်ားအတြက္ ေပ်ာ္စရာသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္တယ္။ </span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e18f630208549a31" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v7.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3De18f630208549a31%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D207997A2F553EB580E9BE657D48574631A2ED2FA.1896EB1B56250F31357A04C01FEA12A6D3C3658C%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De18f630208549a31%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DDvFRP9b317B19OD5-uxU6PDKvi8&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v7.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3De18f630208549a31%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D207997A2F553EB580E9BE657D48574631A2ED2FA.1896EB1B56250F31357A04C01FEA12A6D3C3658C%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De18f630208549a31%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DDvFRP9b317B19OD5-uxU6PDKvi8&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1731688975499644846?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-9259384189830790902009-11-03T17:20:00.000+04:002009-11-03T17:32:41.394+04:00<div align="center"><span style="color:#330000;">မပီ၀ုိးတ၀ါး လင္းေရာင္ေအာက္ၾကား</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ေငးေမာေနတဲ႔ မ်က္၀န္းနက္တစ္စံု</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ခ်စ္ျခင္းျဖင့္သာ ထံုမႊမ္းျခံဳသည္။</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ၾကယ္ေရာင္ေအာက္မွ ေနေရာင္ေရာက္ခ်ိန္တိုင္</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ေဘးရန္သီကြာ လံုျခံဳျခင္းငွာ</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ေမွးစက္ေနေသာ ခ်စ္သူ႔မ်က္ႏွာ ေငးၾကည္႔ရင္းသာ</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">အခမဲ႔ပင္ တာ၀န္ယူသည္။</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ျဖဴစင္ေနတဲ႔ မ်က္၀န္းအိမ္ၾကား ႏြမ္းနယ္လို႔ပင္ေနေလျပီ။</span></div><div align="center"><span style="color:#330000;">ဒီတေန႔လံုး အိပ္ဖန္ေစာင့္ငယ္ႏြမ္းေနေရာ့မယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-925938418983079090?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-43274944538738732042009-10-30T12:48:00.000+04:002009-10-30T13:03:39.855+04:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SuqrShMZ-1I/AAAAAAAAAJE/zRgVj7fKNlc/s1600-h/miss.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 125px; DISPLAY: block; HEIGHT: 125px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398315437993360210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SuqrShMZ-1I/AAAAAAAAAJE/zRgVj7fKNlc/s320/miss.jpg" /></a><br /><span style="color:#330000;">စကၠန္႔ေလးေတြ တိုက္စားသြားတိုင္း<br />အလြမ္းေတြ ကိုယ္စားျပဳသြားတယ္။<br />မ်က္ေတာင္ေလး တစ္ခ်က္ခတ္လိုက္တိုင္း<br />အလြမ္းေတြ ဆင့္သြားတယ္။<br />ႏွလံုးခုန္သံ တထိတ္ထိတ္ၾကား<br />အလြမ္းေတြ ပိုသြားတယ္။<br />ငံု႔မိုးၾကည္႕ေနတဲ႔ မင္းမ်က္၀န္းအိမ္ၾကား<br />ငါ့ႏွလံုးသားေလး အလြမ္းေတြ ေ၀သြားတယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4327494453873873204?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-39503674230315216002009-10-29T14:04:00.000+04:002009-10-29T17:08:50.594+04:00အိုးးးးးးးးးကမ ၻာၾကီးပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုပါလား..ဘယ္ေတာ့လဲ ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ ၂၀၁၂တဲ႔။ ကမ ၻာပ်က္ရင္ မငံု တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ သိခ်င္တဲ႔ မႏွင္း နဲ႔ မသီတာတို႔ေရ..<br /><br /><span style="color:#3366ff;">ဘယ္သူေတြနဲ႔ရွိေနခ်င္သလဲ<br /></span><span style="color:#330000;">မိသားစုနဲ႔ ..သိပ္ခ်စ္တဲ႔ မိသားစုနဲ႔ ေနာ္ခမ္းအပါအ၀င္ေပါ့။ ဒါေပမဲ႔ ေနာ္ခမ္းကိုေခၚထားလိုက္ရင္ တရားမွ်တပါ့မလား။ သူခ်စ္တဲ႔ မိသားစုေလးနား ေနခ်င္ရွာမွာမို႔ သေဘာပါ။</span> <span style="color:#330000;">ဒါေပမဲ႔ ေမးၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္ေနာ့.</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">ဘာေတြခံစားေနရမလဲ<br /></span><span style="color:#330000;">ဒီမိသားစုေလးနဲ႔ အျပီးခြဲရေတာ့မယ္ဆိုတဲ႔အေတြးေၾကာင့္ နင့္ေနေအာင္ခံစားရလိမ္႔မယ္။</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">ဘာေတြျပင္ဆင္ထားသလဲ<br /></span><span style="color:#330000;">ေသျခင္းတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေကာင္းဆံုးက မိသားစုေတြနဲ႔အတူ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕တရားကိုႏွလံုးသြင္းရင္းေနမယ္။</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">၀မ္းနည္းမိမွာက</span><br /><span style="color:#330000;">ဘာတစ္ခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မလုပ္ရေသးပဲ ေလာကၾကီးကေန ထြက္သြားရေတာ့မွာမို႔ </span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">ေၾကာက္လန္႔မိတာက</span><br /><span style="color:#330000;">ကမ ၻာပ်က္ခ်ိန္မွာ ၾကံဳေတြ႔ရမဲ႔ နာက်င္မွဳ႕</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">ေဆာင္ထားခ်င္တာက</span><br /><span style="color:#330000;">ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ရဲတဲ႔ သတၱိေလးတစ္ခု</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">ဘာေတြေရးမိမလဲ</span><br /><span style="color:#330000;">စိတ္ထဲမွာ ရွိသမွ်ခံစားခ်က္ေတြ ကာရန္ညီညီ မညီညီ ခ်ေရးမယ္။<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">ေတြးမိေတြးရာ အေတြး</span><br /><span style="color:#330000;">ေနာ္ခမ္းေရာ ဘယ္လိုေနမလဲ။</span> ( မငံုအနားမွာသာ သူမရွိေနရင္ေပါ့)<br /><br /><span style="color:#3366ff;">ဂုဏ္ယူခ်င္တာက</span><br /><span style="color:#330000;">မိဘအတြက္ သမီးအလိမၼာတေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ မဆိုးခဲ႔ဘူးလို႔ ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူမယ္။</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">ရွာၾကံေျဖသိမ္႔တတ္တာ</span><br /><span style="color:#330000;">ငါတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူးေလ။</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ႔ဥဒါန္း</span><br /><span style="color:#330000;">အသင္ေလာက..အခုေတာ့ သင္ေျပာသမွ်ျဖစ္ေနပါျပီ။ ( စိတ္ထဲရွိသလို ေအာ္လိုက္မွာေလ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-3950367423031521600?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-77256807891957770912009-10-26T23:21:00.000+04:002009-10-26T23:31:34.418+04:00<div align="justify">ဒီပိုစ္႔ေလးကို မၾကာခင္ ကႏ ၱာရေျမေလးမွ အျပီးထြက္ခြာေတာ့မဲ႔ ညီမေလး <a href="http://angelshaper.blogspot.com/">AngleShaper</a>အတြက္ေပါ့။ သူ႔အတြက္ ႏွုတ္ဆက္ပြဲေန႔မွာ ကိုပီတာဆီမွ ငွားလာတဲ႔ <span style="color:#ff0000;">မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ ၀န၀ါသီေဥယ်ဓမၼာမိေထရ္ ရဲ႕ ဥာဏဒသနကထာ</span> စာအုပ္ေလးထဲက အေျမွာက္အပင့္ဆိုတဲ႔ တစ္ပုဒ္ကို ၾကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာဖူးတယ္ေလ။ Dim ေရ အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္ေလး ေပးပါရေစေနာ္။<br /><br /><span style="color:#000099;">“ အေျမွာက္သည္ ပင့္တင္ေပးမွသာ ေျမာက္ေစ၏။ ပင့္လွ်င္လည္း ေျမွာက္ျပီးသား ျဖစ္ေနတတ္၏။ ထိုေျမွာက္ပင့္မွဳသည္ တြန္းပို႔ျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္ျပီး အတြန္းအပို႕ ၊ အေျမွာက္အပင့္ အားကုန္လွ်င္ေသာ္ ခ်ေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာျပီ “<br /></span><br />ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ေလာကမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျမွာက္ပင့္ေျပာဆိုျပီး လုပ္ကိုင္ေပး ေျပာေပးျခင္းသည္ သူတို႔အက်ိဳးစီးပြားေရးအတြက္္ ျဖစ္ေစတယ္ေနာ္။ တစ္ခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေျမွာက္ပင့္ ေျပာျပီး ေပါင္းသင္ျခင္းမွာ မနာလိုျပီး ေပါင္းျခင္းျဖစ္တယ္ေနာ္။ ေျမွာက္ပင့္ေပးျပီး အက်နာေအာင္ လုပ္တယ္ေလ။ လူ႔ေလာကမွာ အေျမွာက္အပင့္ၾကိဳက္သူတိုင္းကို သူတို႔အလိုက် ေျပာဆိုေပးလိုက္ပါက ေျမာက္ေပးလွ်င္ စဥ္းစားဥာဏ္မရွိ ၊ မသံုးေတာ့ပဲ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္အထင္ၾကီးျပီး ငါမွငါ တေကာေကာကာ လႊတ္ထြက္သြားၾကေတာ့တယ္။<br /><br />ျပီးေတာ့ ဒီစာအုပ္ေလးမွာ ေဖာ္ျပထားတာက ဆရာေတာ္ရဲ႔ေရးသားထားတဲ႔ ဥပမာေလးက သိပ္သဘာက်ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။<br /><br /><span style="color:#000099;">" ငါစြဲမကင္းေသးေသာ ပုထုစဥ္လူသားတိုင္းတို႔၏ မ, စမွဳသည္ ငွင္းခ်ဖို႔ရန္အတြက္ခ်ည္းပင္ မဟုတ္ေလာ "</span> တဲ႔။<br /><br /><span style="color:#000099;">ႏြားရွင္သည္ ခိုင္းစားႏြားၾကီးတို႔ကို အစာေကၽြးေနျပီ။<br />ၾကက္ေမြးသမားက သူ႔ၾကက္ေတြကို က်က်နနထားသည္။<br />၀က္ေမြးသမားက သူ႔၀က္ကို စနစ္တက် ေကၽြးထားသည္။<br /><br />အဲဒီဥပမာကိုၾကည္႔တာနဲ႔တင္ သူတို႔ရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ အသီးသီးကို ေခါက္ၾကည္႔က အမနဲ႔ အခ်အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိႏိုင္တယ္</span>လို႔ ေရးသားထားတယ္ေလ။<br /><br />ေနာက္ <span style="color:#000099;">မယားက သူ႕လင္သား အလုပ္စိတ္ဓာတ္မက်ရန္ အားေပးသည္။<br />ဇာတ္ရံုပိုင္ရွင္က ဇာတ္မင္းသား အားမငယ္ရန္ ေျမွာက္စားသည္။<br />စီးပြားေရးသမားက အလုပ္သမားမ်ားကို စိတ္ဓာတ္ျမွင့္တင္ေပးသည္။<br />ေလာင္းကစားသမားက အားကစားသမားမ်ားကို လာဘ္ေပးေနသည္။<br /><br />ဒီဥပမာကိုၾကည္႔ရင္ အေျမွာက္အပင့္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး ရိပ္မိတတ္ရာ၏။<br /><br />ေျမွာက္တိုင္း မေျမာက္ပါနဲ႔။ ေျမာက္တိုင္းအခ်ခံရမွာေသခ်ာျပီ။ အခ်ဟူေသာ စကားသည္ အေျမွာက္မွ ကပ္ပါလာေသာ အဓိပၸာယ္ခ်ည္း။ ဘယ္ကိစၥမဆို မေျမွာက္ပဲ ခ်လို႔မရ ။ဒါေပမဲ႔ မခ်ပဲ ေျမွာက္လို႔တယ္</span> တဲ႔။<br /><br /><span style="color:#000099;">အခ်မခံလိုလွ်င္ အေျမွာက္မခံပါေလႏွင့္။<br />အေျမွာက္မခံလိုလွ်င္မပင့္မခံပါေလႏွင့္။ </span><br /><br />အၾကိမ္တဆယ္တရာ ေျမာက္ပင္ ေျမွာက္ျငားေသာ္လည္း မိမိဘက္မွ မေျမာက္ပါက အခ်မခံရပါ။ ကိုယ္မေျမွာက္သေရြ႕ သူတို႔ႏွဲ႔ေနၾကမယ္။ ပသေနၾကမယ္။ သူေျမွာက္တိုင္း တခါေျမာက္ပါက အဲဒီမွာတင္ အခ်ခံရမည္လို႔ ဆရာေတာ္က ဆံုးမေရးသားထားပါတယ္။<br /><br />ဒီပိုစ္႔ေလး ျဖစ္လာေအာင္ စာအုပ္ေပးငွားတဲ႔ <a href="http://kopeter.blogspot.com/">ကိုပီတာ (ကိုပီတာရဲ႔အေတြးပံဳရိပ္မ်ား)</a>နဲ႔ ဒီစာစုေလးကို ၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ႔ ညီမေလး Dimတို႔ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႔အေရးအသားမ်ား မပ်က္ေအာင္ ၾကိဳးစားေရးေပးထားပါတယ္။ အမွားပါသြားရင္ ဒါဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပါ။ မူရင္းစာမွ အမွားမ်ား မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာပါရေစရွင့္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7725680789195777091?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-4731465713774764522009-10-16T23:35:00.000+04:002009-10-17T01:45:31.170+04:00<p><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-6b48af00953d29cc" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v14.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D6b48af00953d29cc%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DF3BD58D40830979C885A235B5502A804580B442.EDE29BB8C0746E059D27A51372D2683C36F6A2B%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D6b48af00953d29cc%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DD_JeH0N8mk-XiZ2nGrYNKQnNUDs&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v14.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D6b48af00953d29cc%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DF3BD58D40830979C885A235B5502A804580B442.EDE29BB8C0746E059D27A51372D2683C36F6A2B%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D6b48af00953d29cc%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DD_JeH0N8mk-XiZ2nGrYNKQnNUDs&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာတဲ႔ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခုကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားေတြအတြက္ျဖစ္ျဖစ္ ပိုစ္႔တစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ခ်ေရးဖို႔ ျမန္ဆန္ခဲ႔ေပမဲ႔ ဘာလို႔မ်ား ခ်စ္ရသူအတြက္က်ေတာ့ စာတစ္လံုးဆိုတာေတာင္ ထြက္မလာတာလဲ။ ေရးလိုက္ ဖ်က္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ယူျပီး ေရးေပမဲ႔လဲ စိတ္တိုင္းမက်ေနဘူး။ ဘယ္လိုမွ မၾကိဳက္ေနဘူး။ လိုအပ္ေနတယ္။ အမ်ားၾကီးလိုအပ္ေနတယ္။ ခ်ေရးလို႔မရေနဘူး။ တစ္ခုခုကိုဆို ခ်ေရးလိုက္ရင္ ေျဖာင့္ေနတာပဲ။ လက္ကလဲ သြက္တယ္။ ေမာင့္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ေရးမယ္ဆို ဘာတစ္ခုမွ ထြက္မလာဘူး။ အရင္ကတည္းက ေမာင့္အတြက္ ေရးခ်င္တယ္။ ကိုယ္႔ခ်စ္သူအတြက္ ေရးေပးၾကတဲ႔ ပိုစ္႔ေလးေတြကို ဖတ္ၾကည္႔ျပီး သေဘာက်ရတယ္။ ေမာင့္အတြက္လဲ ေရးေပးခ်င္စိတ္ေတြ တအားျဖစ္မိတယ္။ </span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ေမာင့္ရဲ႕ ေနရာတကာ ပိယိင္း စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ၊ ပိယိင္းအတြက္ပဲ ဦးစားေပးနံပါတ္တစ္ေနရာမွာ ထားတာတို႔ ၊</span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ပိယိင္း ေပ်ာ္ရင္ ေမာင္ပိုေပ်ာ္သြားျပီး ပိယိင္း စိတ္ဆုိးရင္ ေနလို႔မရေအာင္ ပ်ာယာခတ္ေနတာတို႔ ၊ </span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ပိယိင္း မ်က္ရည္က်ရင္ ေမာင္ ထပ္တူ ခံစားျပီး မ်က္ရည္က်ေပးခဲ႔တဲ႔ ဘယ္သူ႔မွ နားမလည္ႏိုင္တဲ႔ ျဖစ္ရပ္ေတြတို႔ ၊ </span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">တမင္ဂ်ီက် ဂ်စ္တိုက္ျပီး ကေလးေခ်ာ့ကဗ်ာ ၊ ပံုျပင္ေတြကို ေျပာခိုင္း ၊ ရြတ္ခိုင္းတာေတြကို အလိုလုိက္ျပီး ရြတ္ခဲ႔ ေျပာေပးခဲ႔တာတို႔ ၊ </span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ပိယိင္း မ်က္ႏွာ ျပဲံဳးေနတာပဲ လိုလားျပီး။ မ်က္ႏွာတခ်က္အညွိဳးမခံတဲ႔ ေမာင့္အခ်စ္ေတြ ၊ </span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">တခါတခါ လူၾကီးတေယာက္လို စိတ္ပူျပီး ဆူပူေနေပမဲ႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ ယုန္ေလးလို တကယ္႔ျဖဴျဖဴစင္စင္ေလး နာခံေနတဲ႔ ေမာင့္မ်က္ႏွာ ၊</span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ပိယိင္း ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ စိတ္ပူျပီး လူနာေစာင့္သဖြယ္ ၊ လိုအပ္ခ်ိန္တိုင္း ေနေပးခဲ႔တာေတြ တျခားတျခား ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတယ္။ ေမာင့္ခ်စ္ခဲ႔ ဂရုစိုက္ခဲ႔ အလိုလုိက္ခဲ႔တာေတြကို စာလံုးစီျပီး ေရးျပခ်င္တယ္။ ေရးလို႔မရေနဘူး။</span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ဒီလိုပဲ ေမာင္ ခ်စ္မွန္း အလိုလိုက္မွန္း အေလ်ာ့ေပးမွန္း သိလို႔ ကန္းတက္ျပီး အႏိုင္ယူခဲ႔ ၊ ခဏခဏ စိတ္ေကာက္၊ မရမက ဂ်ီတိုက္၊ ျပႆနာအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာ ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ ၊ မ်က္ရည္က်ေအာင္ လုပ္ခဲ႔တာေတြ ျပန္ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္။ ဘယ္လိုစကားလံုးမ်ိဳးေတြနဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ ေျပာမျပတတ္ေနဘူး။ </span></p><p align="justify"><span style="color:#000000;">ေမာင့္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မွဳ႕ေအာင္ စိတ္ပူမွဳ႔ေအာက္မွာ ေနသားက်ေနလို႔ ေမာင္မရွိရင္ မလုပ္တတ္၊ မေနတတ္သလိုျဖစ္ေနတာေတြ ေျပာျပခ်င္ေနတယ္။ မနက္ဆိုလဲ ေမာင္ မႏိုးရင္ အိပ္ရာက မထတတ္သလို၊ ေန႔လည္ဆိုလဲ အလုပ္ေတြ မ်ားေနတာကို သိရက္နဲ႔ စိတ္ေကာက္ခ်င္တာက ေမာင့္ကိုလြမ္းလို႔ ၊ ညေရာက္ေတာ့လဲ စာဖတ္ေနတာကို ရေအာင္ေႏွာက္ယွက္ျပီး ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ ဆံုးရွံဳးေအာင္ လုပ္မိေနတာေတြက ေမာင့္ကို ခ်စ္လို႔ ဆိုတာေတြ သိေအာင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ စကားလံုးလွလွ သံုးျပီး ေမာင့္အတြက္ အမွတ္တရေလးတစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ေရးလို႔မရေတာ့ ေမာင့္အတြက္ ပိယိင္းတို႔ ျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ ထပ္တုူက်ေနတဲ႔ ဒီသိခ်င္းေလးကို နားေထာင္ျပီး ပိယိင္းေျပာခ်င္တာေလးကို နားလည္ေပးပါေနာ္။<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-473146571377476452?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-44418685433510310272009-10-13T21:23:00.000+04:002009-10-13T21:43:49.491+04:00<div align="justify">ခ်စ္လွစြာေသာ ဘြားကီမွ တဂ္လိုက္ပါတယ္။ ေျမးမေလး မငံု (Ngon)ကလဲ အဂၤလိပ္စာ အေရးအသားကို ေကာင္းမြန္ေအာင္ မေရးတတ္ေနဘူး။ (အၾကြားမ်ားလြန္သြားလား မသိဘူး။)ဘယ္လို ေရးရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒစ္ရွင္နရီလွန္ရမွာလဲ ပ်င္းေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး Quotesမ်ားကို ၀င္ဖတ္တတ္တဲ႔ အက်င့္အတိုင္း ဖတ္ေနရာမွ တေရးႏိုး အၾကံေပၚဆိုသလို ဒီ Quotes မ်ားထဲမွ Buddha Quotes မ်ားကို ဖတ္ရင္း ေ၀မွ်ခ်င္တာနဲ႔ ကူးယူျပီး ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ခုႏွစ္ခ်က္ေလာက္ပဲ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။<br /><br />All things appear and disappear because of the concurrence of causes and conditions. <span style="color:#ff0000;">Nothing</span> ever exists entirely alone; everything is in relation to everything else.<br /><br />All that we are is the result of what we have thought. If a man speaks or acts with an evil thought, pain follows him. If a man speaks or acts with a pure thought, happiness follows him, like a shadow that <span style="color:#ff0000;">never</span> leaves him.<br /><br />Believe nothing, <span style="color:#ff0000;">no matter</span> where you read it, or who said it, no matter if I have said it, unless it agrees with your own reason and your own common sense.<br /><br />Just as treasures are uncovered from the earth, so virtue appears from good deeds, and wisdom appears from a pure and peaceful mind. To walk safely through the maze of human life, one <span style="color:#ff0000;">needs</span> the light of wisdom and the guidance of virtue.<br /><br />On life's journey faith is <span style="color:#ff0000;">nourishment</span>, virtuous deeds are a shelter, wisdom is the light by day and right mindfulness is the protection by night. If a man lives a pure life, nothing can destroy him.<br /><br />There are only two mistakes one can make along the road to truth; <span style="color:#ff0000;">not</span> going all the way, and not starting.<br /><br />To enjoy good health, to bring true happiness to one's family, to bring peace to all, one must first discipline and control one's own mind. If a man can control his mind he can find the way to Enlightenment, and all wisdom and virtue will <span style="color:#ff0000;">naturally</span> come to him.<br /><br /><br />(၀န္ခံခ်က္။။ကၽြန္မရဲ႕အေရးအသားမ်ားမဟုတ္ပါဘူး။<a href="http://www.brainyquote.com/quotes/authors/b/buddha.html">့http://www.brainyquote.com/quotes/authors/b/buddha.html</a> မွBuddha Quotes မ်ားကို ကူးယူေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4441868543351031027?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-81821829791892444062009-10-08T12:05:00.000+04:002009-10-08T12:24:24.354+04:00<div align="justify">Happy birthday ကိုရဲ<br /><br />ဒီကႏ ၱာရမိုးစက္ေလးမ်ားကို စတင္ရြာသြန္းေစတဲ႔ ေမာင္ေလး ကိုရဲ ဒီေန႔ ၈.၁၀.၂၀၀၉ မွာက်ေရာက္တဲ႕ ေမြးေန႔မွစ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိပါေစေနာ့။<br /><br />ကိုရဲေရ..နင္နဲ႔ ငါစတင္ ခင္ခဲ႔တာေတြကို ျပန္ေတြးမိေတာ့ ရယ္စရာေတြခ်ည္းပဲေနာ္။ စခင္ခ်ိန္ကတည္းကေန ဒီေန႔ခ်ိန္ထိ ေမာင္ႏွမအရင္းသဖြယ္ ခင္မင္ခြင့္ရၾကတယ္။ နင္ေျပာတဲ႔အတိုင္းေပါ့။ ငါက နင့္ရဲ႕တသက္လံုးအစ္မအရင္းတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဆက္ျပီးေတာ့ ရန္ျဖစ္ဆဲ ၊ တစ္ေယာက္ ၀မ္းနည္းမွဳ႔ကို တစ္ေယာက္ မွ်ေ၀ေပးေနဆဲ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕ေတြ ခြဲေ၀ေနဆဲပဲေပါ့။ နင့္ေမြးေန႔အၾကိဳရက္မွာ ငါနဲ႔နင္ ရန္ျဖစ္ၾကတာကို ငါစိတ္မေကာင္းပါဘူး။ အခု ျပန္ေခၚျပီေနာ္။<br /><br />နင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ဒီ"မငံု "ဆိုတဲ႔နာမည္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးေနာ့။ နင္စာေတြ ျပန္ေရးသင့္တယ္။ နင္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ႔လို႕ ဒီကႏ ၱာရမိုးစက္မ်ား ကဆက္လက္ရြာသြန္းႏိုင္သလို နင့္ရဲ႕ <a href="http://www.laylwintnaythu.co.cc/">ေလလြင့္သူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာအေတြးမ်ား</a>ဆိုတဲ႔ ပိုစ္႔ေကာင္းေလးေတြ ေ၀မွ်တဲ႔ေနရာေလးကိုလဲ ငါေမွ်ာ္ေနတယ္ေလ။<br /><br />အမွန္ဆို နင္ ပါ၀င္လွဳပ္ရွားထားတဲ႔ ေတာင္ေပၚသားတို႔ ဆံုဆည္းရာ (ေတာင္ပိုင္းရွမ္း) နဲ႔ ေမာ(၀္)ရွမ္းေျမတို႕ ရွိေသးတယ္ေလ။ ျပန္လာခဲ႔ပါေတာ့။ ငါတ္ု႔ ေမာ(၀္) ေမာင္ႏွမေတြ ေစာင့္ေနတယ္။<br /><br />အခု ေမာ(၀္)ရွမ္းေျမမွာတင္ထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးကို နင့္ေမြးေန႔အမွတ္တရ အျဖစ္ ငါ့အိမ္ေလးမွာ ေ၀မွ်ခ်င္တယ္။ ေမေမကို လြမ္းေနတဲ႔ နင့္အတြက္ ေမြးေန႔ေလးမွာ ငါတို႔လဲ မွ်ေ၀ခံစားလြမ္းေပးတယ္ေနာ္။ နင္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူးေလ ကိုရဲ ရ။<br /><br /><span style="color:#3366ff;">လြမ္းတရ္ “ေမေမ”<br />တစ္ခ်ိန္က<br />ေမေမ ခ်က္ေကြ်းခဲ့တဲ့ ဟင္းခြက္ေလးေတြကိုေပါ့<br />ျမိဳ ႔ျပမြမ္းက်ပ္မႈေတြရဲ ႔အလည္<br />အားငယ္စြာရုန္းကန္ရင္း<br />သားအေရာက္ျပန္ခဲ့မယ္ “ေမေမ”<br /><br />လြမ္းတရ္ “ေမေမ”<br />တစ္ခ်ိန္က<br />ေမေမ ခ်ဳပ္ေပးခဲ့တဲ့ အက်ႋေလးေတြကိုေပါ့<br />ေဆးဆိုးပန္းရိုက္မ်က္ႏွာေတြရဲ ႔အလည္<br />ႏြမ္းလွ်စြာျပန္လည္ျပံဳးျပရင္း<br />သားအေရာက္ျပန္ခဲ့မယ္ “ေမေမ”<br /><br />လြမ္းတရ္ “ေမေမ”<br />တစ္ခ်ိန္က<br />ေမေမ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အားေပးစကားေလးေတြကိုေပါ့<br />ဟန္ေဆာင္မုသားစကားေတြရဲ ႔အလည္<br />တိုးေ၀ွ႔လို႔ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း<br />သားအေရာက္ျပန္ခဲ့မယ္ “ေမေမ”<br /><br />လြမ္းတရ္ “ေမေမ”<br />တစ္ခ်ိန္က<br />ေႏြးေထြးတဲ့ ေမေမရဲ ႔အခ်စ္ေမတၱာေတြကိုေပါ့<br />မာယာေတြျပည့္ေနတဲ့ အခ်စ္ေမတၱာေတြရဲ ႔အလည္<br />ႀကိဳးစားလို႔ရုန္းထြက္ရင္း<br />ေႏြးေထြးတဲ့ “အေမ့ရဲ ႔အိမ္” ေလးဆီကို သားအေရာက္ျပန္လာခဲ့မယ္ “ေမေမ”<br /><br />ေ၀းတေျမမွ ေမေမ့ကို ေအာက္ေမ့လြမ္းဆြတ္လွ်က္ (ကိုရဲ)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8182182979189244406?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-61798389977978438952009-10-03T01:23:00.001+04:002009-10-03T01:28:38.465+04:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SsZwRztxprI/AAAAAAAAAI0/a4pBnc9jVzk/s1600-h/Paper+Lanptamp+(5).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/SsZwRztxprI/AAAAAAAAAI0/a4pBnc9jVzk/s200/Paper+Lanptamp+(5).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388117455437670066" /></a><br /><br />(မီးပံုေလးကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပးပို႔ရမွ ယူသံုးထားပါသည္။)<br /><br /><div align="justify">သီတင္းကၽြတ္အခါကို ေရာက္လို႔လာျပီ။ ဒီလိုေန႔ထူးေန႔ျမတ္မွာ ေမာင္ႏွမအေပါင္းတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာ ရွိၾကျပီး ဘာသာ ၊ သာသနာအက်ိဳးကို ပိုေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးတယ္ေနာ့။ ဒီလို သီတင္းကၽြတ္ျပီဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမေလးမွာ သီတင္းကၽြတ္ကာလ ျဖတ္သန္းရပံုေလးကို သတိရမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ ဓေလ႔အတိုင္း သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔မတိုင္ခင္ အဖိတ္ေန႔ညမွာ ဘိုးဘြားမိဘဆရာသမား လူၾကီးသူမမ်ားကို သြားေရာက္ကန္ေတာ့ ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ကန္ေတာ့ေရာက္လာၾကသူမ်ားကို အိမ္ရွင္မ်ားမွ ဟင္းထုတ္မ်ား ၊ အေၾကာ္မ်ား ၊ ေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ တျခား ဧည္႔ခံစရာမ်ားနဲ႔ ဧည္႔ခံၾကပါတယ္။<br /><br />သီတင္းကၽြတ္အဖိတ္ညကတည္းက တာ၀တိ ံမွ ပတၱျမားေစာင္းတန္း ၊ ေရႊေစာင္းတန္း ၊ ေငြေစာင္းတန္းမွ ၾကြျမန္းလာတဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားကို ရည္းစူးျပီး ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ပံုေလးမ်ားကိ္ု ရွမ္းစကဴျဖင့္ ျပဳလုပ္ျပီးေရာင္းခ်ထားတာကို ၀ယ္ယူျပီး သစ္သီးပန္းမန္မ်ားျဖင့္ အိမ္ေလသာတံခါးကို ဖြင့္ကာ ဆီမီးထြန္းျပီး ၾကိဳဆိုၾကပါတယ္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔မွာေတာ့ ျမိဳ႔ရွိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားသုိ႕ တစ္ျမိဳ႔နယ္လံုးမွ သြားေရာက္ အတူတူကန္ေတာ့ ၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔မနက္မွာ ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းသစ္သီးပန္းမန္မ်ားျဖင့္ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့သလို အိမ္ရွိ ေထာင့္တိုင္းတြင္လည္းေကာင္း ၊ ေရတြင္းမ်ား ၊ ေရကန္မ်ား ၊ ေလွကားမ်ား ၊တံခါးမ်ား စသည္ျဖင့္ ေနရာမ်ားတြင္ ငွက္ေပ်ာအူတိုင္ျဖင့္ ဖက္ခြက္လုပ္ျပီး ငွက္ေပ်ာ္ရြက္ခင္းကာ ထမင္းသစ္သီးမ်ားနဲ႔အတူ စကဴအလံတိုင္ငယ္ေလး စိုက္ျပီး အိမ္ေစာင့္နတ္မ်ား ၊ မျမင္ရတဲ႔ နတ္မ်ားကို ေကၽြးေမြးၾကပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ကေလးမ်ားကေတာ့ ေဗ်ာက္အိုးမ်ား ၊ မီးရွဴးမီးပန္းမ်ား ေဖာက္ျပီး ကစားၾကသလို လူၾကီးလူငယ္မ်ားမွလဲ အိမ္ကို ဆီးမီးမ်ား ထိန္ထိန္ညီးေအာင္ ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကတယ္ေလ။ ေန႔လည္က ငွက္ေပ်ာဖက္ခြက္ထားခဲ႔တဲ႔ ေနရာမ်ားမွာလဲ ဆီးမီးထြန္းကာ အမွ်ေ၀ေပးပါတယ္။<br /><br />လမ္းတိုင္း အိမ္တိုင္းတြင္ လ်ပ္စစ္မီးမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ျခင္း ၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားနဲ႔ အလွဆင္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ထားၾကလို႔ အေတာ္လွပ ေအးခ်မ္းတဲ႔ညေလးတညေပါ့။ ထို႔အျပင္ ျမိဳ႕ရဲ႕အျမင့္ဆံုးေတာင္ တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ ဂ်ဴးေတာင္ေပၚသို႔ ပအို၀္႔တိုင္းရင္းသားမ်ားမွ ျမင့္မိုရ္ပြဲအျဖစ္ ဆီးမီးတိုင္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ကာ သြားေရာက္ပူေဇာ္ၾကသလို ၊ ျမိဳ႕လယ္ဘုရားသို႔လဲ ဆီးမီးျဖင့္ စီတန္းလွည္႔လည္ျပီး သြားေရာက္ပူေဇာ္ပါတာ္။ ဂ်ဴးေတာင္ထိပ္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ စီတန္းသြားလာေနတဲ႔ ျမင္ကြင္းေလးကို ေငးၾကည္႔ရတာ သိပ္လွတာပဲ။ ကၽြြန္မတို႔ျမိဳ႕ရဲ႕ ျမိဳ႔လယ္ဘုရားၾကီးမွာလဲ အသံမစဲပဌာန္းရြတ္ျခင္းကို သီတင္းကၽြတ္မတိုင္မီ ခုႏွစ္ရက္ကတည္းက ရြတ္ဖတ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႕ေလးမွာေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ဆိုရင္ မိုးတအားရြာေကာင္းေနဆဲပါပဲ။ မိုးစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ ေအးေနေပမဲ႔ လူၾကီးမိဘအိမ္မ်ားကို လွည္႔လည္ ကန္ေတာ့ၾကတဲ႔အမွဳ႕ကေတာ့ မပ်က္ၾကပါဘူး။<br /><br />ေနာက္ေန႔မ်ားမွာလဲ ျမိဳ႕နီးစပ္မွ ရြာမ်ားမွ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား ၊ ေတာင္ေပၚရွိ ဘုရားမ်ားသို႔ သြားေရာက္ အုပ္စုဖြဲ႕ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔ရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ကေတာ့ ခုႏွစ္ရက္ခုႏွစ္လီလို ဆိုလိုလို႔ရပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား ၊ တျခားေဆြမ်ိဳးလူၾကီးမ်ားဆီ ကန္ေတာ့လို႔မျပီးႏိုင္ပါဘူး။ ပအို၀္႔လူမ်ိဳးမ်ားလွတဲ႔ ကၽြန္မတို႔နယ္ေလးမွာေတာ့ လယ္ယာခြင္နားက တစ္လလံုးနီးပါး တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္ ကန္ေတာ့သြားၾကပါတယ္။<br /><br />ဒါေလးကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕႔ေလးရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ရိဳးရာေလးပါ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-6179838997797843895?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-56425256166052358692009-09-26T23:35:00.000+04:002009-09-27T00:33:32.633+04:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56BMt7aEI/AAAAAAAAAIE/R5yHSCCOhDM/s1600-h/%E1%80%96%E1%80%B0%E1%80%B8%E1%80%9E%E1%80%85%E1%80%B9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 67px; height: 100px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56BMt7aEI/AAAAAAAAAIE/R5yHSCCOhDM/s200/%E1%80%96%E1%80%B0%E1%80%B8%E1%80%9E%E1%80%85%E1%80%B9.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385876365394012226" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56BqcEpII/AAAAAAAAAIM/DTaJ26CK83c/s1600-h/%E1%80%A1%E1%80%96%E1%80%B0%E1%80%B8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 67px; height: 100px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56BqcEpII/AAAAAAAAAIM/DTaJ26CK83c/s200/%E1%80%A1%E1%80%96%E1%80%B0%E1%80%B8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385876373372183682" /></a><br />ပင္ယံထက္ၾကား ဖူးႏုသစ္ငယ္<br /><br />ပြင့္ရန္ရည္သန္ စိတ္ကူးမွန္လို႔<br /><br />ေနမင္းေရာင္ျခည္ စြမ္းအားယူသည္<br /><br />ေရၾကည္ပက္ျဖန္း ဖ်ားႏွားခိုသည္ ။<br /><br />ငါ့တာ၀န္က ဘာလဲ။ ငါ့တာ၀န္က ပန္းတစ္ပြင့္ အျဖစ္ ပြင့္လန္းလာဖို႔ မဟုတ္လား။ ဒီအပင္မွာ တျခား အဖူးေလးေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ ပြင့္လန္းေနျပီ။ ငါ့လဲ ပြင့္လန္းသင့္ေနျပီ။ ပြင့္လန္းဖို႔ ေနေရာင္ျခည္ဒဏ္ ခံႏိုင္ရမယ္။ သူ႔ရဲ႕ေႏြးေထြးတဲ႔ အပူေလးကို ခံယူရမယ္။ ေနာက္ ေရလဲ လိုအပ္တာပဲ။ ဒီတခါ ေရပက္ျဖန္းလာရင္ ငါမေရွာင္ပုန္းေတာ့ပဲ အလိုက္သင့္ ခံယူဦးမွ။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56B1-W7fI/AAAAAAAAAIU/TY6FAENSKIM/s1600-h/%E1%80%95%E1%80%BC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 74px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56B1-W7fI/AAAAAAAAAIU/TY6FAENSKIM/s200/%E1%80%95%E1%80%BC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385876376468778482" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56CZ27K1I/AAAAAAAAAIc/EiKIw7pP6yo/s1600-h/%E1%80%95%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%9C%E1%80%B6%E1%80%AF%E1%80%B8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 67px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56CZ27K1I/AAAAAAAAAIc/EiKIw7pP6yo/s200/%E1%80%95%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%9C%E1%80%B6%E1%80%AF%E1%80%B8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385876386101275474" /></a><br /><br />ႏုႏွယ္ျဖဴလြ တုမရျပီ<br /><br />ခ်ိန္ခါေရာက္လို႔ ပြင့္အားယူသည္<br /><br />သန္႔ရွင္းေမႊးပ်ံ႕ သင္းထံုေလျပီ<br /><br />ေၾကြႏြမ္းမတိုင္ သူ႔တာ၀န္ၾကား<br /><br />ငြားငြားစြင့္စြင့္ စြမ္းကုန္ပြင့္ျပီ ။<br /><br />ဒီေန႔ဟာ ငါပြင့္လန္းဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။ ေလာက သေဘာသဘာ၀အရ ငါတို႔ဟာ ဖူး မယ္။ ပြင့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ေၾကြမယ္။ ဒီေတာ့ မေၾကြခင္ အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းျပီး ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ရနံ႔ေမႊးမ်ားနဲ႔ အေမာေျပေစခ်င္ေသးတယ္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56CouzxMI/AAAAAAAAAIk/Ne8CEI9cFdE/s1600-h/%E1%80%B1%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%BC.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 100px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_P9o59NEGTP8/Sr56CouzxMI/AAAAAAAAAIk/Ne8CEI9cFdE/s200/%E1%80%B1%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%BC.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385876390093767874" /></a><br />ပန္ဆင္ထိုက္သူ ေမွ်ာ္ရင္းေစာင့္စား<br /><br />ခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ေလမင္းက်ီစယ္<br /><br />ခ်ဴေလေတာ့သည္ ေရာ္ရီညွိဳးႏြမ္း<br /><br />ရနံ႕မျပယ္ ေၾကြျပေလသည္။<br /><br />ေၾသာ္..ၾကည္႔စမ္း တစ္ခ်ိဳ႕ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္လန္းေတာ့ ပန္ဆင္ထိုက္သူေတြက ခူးယူျပီး ပန္ဆင္ၾကေတာ့ ဆံမွ်ညွာထက္မွာ ၀င့္ၾကြားေနၾကပါလား။ ပန္ဆင္သူ အလွတိုးေအာင္ သူ႔တာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ေနၾကပါလား။ ငါ့ကို ပန္ဆင္မဲ႔သူ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္လို႔ လာမလဲေနာ္။ ေဟာ…လာေနျပီ။ ဒါေပမဲ႔ သူခူးဆြတ္သြားတာ ငါမဟုတ္ပါလား။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေစာင့္ေနဦးမယ္။ တကယ္႔ပန္ဆင္ထိုက္သူ ေပၚလာလိမ္႔မယ္။ ပန္ဆင္ခံရတဲ႔ ပန္းေလးေတြ..နင္တို႔ ေပ်ာ္ရဲ႕လား။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီလိုေျဖတယ္။ ပန္ဆင္ျပီး ညွိဳးႏြမ္းတာနဲ႔ ဒီအတိုင္း စြန္႔ပစ္သြားတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔က်ေတာ့လဲ မညွိဳးႏြမ္းခင္ခ်ိန္ေလးမွာ ဆံမွ်ညွာထက္က ျပဳတ္က်လို႕ လမ္းေလးေပၚမွာ က်န္ေနရစ္ရတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕တန္ဖိုးေလး ရသူကေတာ့့ ယြန္းဘူးေလးထဲမွာေပါ့။ ပန္းပြင့္တိုင္း ခံယူရတဲ႔ တန္ဖိုးေလးက မတူညီၾကပါလား။ ပန္ဆင္သူမဲ႔လို႔ ဒီအတိုင္း ေၾကြလြင့္ရျပီး လမ္းေလးေပၚမွာ နင္းေလွ်ာက္သူ အမ်ားအျပားၾကား ေက်နပ္စြာ ခံယူျပီး ႏြမ္းေၾကြရတဲ႔သူလဲ အမ်ားသားပါလား။ ငါလဲ ဘာျဖစ္လာမလဲ။<br /><br />ဒီေန႔ ေနလို႔မသာ ျငိဳးငယ္ေနပါလား။ ေနမင္းရဲ႕ေတာက္ေလာက္မွဳ႕ကလဲ ျပင္းျပလိုက္တာ။ ၾကည္႔စမ္း ေလႏုေအးေလး ေသြးေနတာေတာင္ ညွာတံငယ္က လွဳပ္ခါရမ္းေနေတာ့ ဒီေန႔ ငါေျမခရေပေတာ့မယ္။ ေျမခသည္႔တိုင္ ရနံ႔ေလး မျပယ္ေစပဲ ေၾကြျပလိုက္မယ္။ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ တာ၀န္ေပါ့။<br /><br />ပံုမ်ားကို google serach မွ ရွာေဖြတင္ျပထားပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5642525616605235869?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-23980347267255558132009-09-24T21:03:00.000+04:002009-09-24T21:40:37.737+04:00<div align="justify">နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ခ်ိန္မွာ good morning ဆိုတဲ႔စကားနဲ႔အတူ ႏွုတ္ဆက္စကားဆိုရင္း ႏိုးထေစတဲ႔ ခ်စ္တဲ႔သူရဲ႕ တေန႔တာ နိစၥဒူ၀ စတင္ေဆာင္ရြက္ရန္ ႏိုးလိုက္မွဳ႔နဲ႕အတူ မနက္ခင္းေလး ျပီးျပည္႔စံုသြားတယ္။ ဘ၀အတြက္ အလုပ္ၾကိဳးစားရန္ Dateသီးပင္မ်ား တစ္ဘက္တခ်က္ၾကားထဲမွ အရိပ္ရျပီး ေအးေဆးျငိမ္သက္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ႔ ကြန္ကရစ္လမ္းေလးအတိုင္း လွမ္းရင္း တေန႔တာအတြက္ လွဳပ္ရွားသြားလာေနၾကတဲ႔ လူေတြကို စတင္ၾကံဳေတြ႕ရျပီ။<br /><br />မနက္ခင္းဆိုေပမဲ႔ ကႏ ၱာရေနရဲ႕ အပူရွိန္က ေတာက္ေလာင္ေနလိုက္တာေနာ္။ တစ္ခ်ိ္ဳ႕မွာ မျပီးျပတ္ေသးတဲ႔ မွတ္တိုင္ရွိ ဘတ္စ္အိမ္ေလးေၾကာင့္ ပူပူေလာင္ေလာင္ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ဆယ္မီနစ္တစ္စီးဆိုေပမဲ႔ မီနစ္ႏွစ္ဆယ္ ၾကာေညာင္းခ်င္ရင္လဲ ၾကာေနတတ္တဲ႔ ဘတ္စ္ကား အလာလမ္းကို ရံုးခ်ိန္အမွီေရာက္ရန္ ယာဥ္ေၾကာမပိတ္ရန္ ဆုေတာင္းရင္း ေမွ်ာ္ေငးေနရတာမ်ား မနက္ခင္းဆိုေပမဲ႔ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေနထိပန္းမို႔ ညွိဳးႏြမ္းေနတယ္ေလ။ ဒီၾကားထဲ ကိုေရႊဒရိုင္ဘာမ်ားက ဆယ္မီနစ္ခရီးကို ရြာက လွည္းအလား ေမာင္းေနလိုက္တာ ဆယ္ငါးမီနစ္ မီနစ္ႏွစ္ဆယ္လဲ ၾကာတတ္ေသးတယ္။ ယာဥ္ေၾကာတာပိတ္ ပိုလို႔သာ ဆိုးေပေတာ့တယ္။ ျမန္ခ်င္ေတာ့လဲ မိုင္ကုန္ေမာင္းလိုက္တာမ်ား တစ္ခ်က္မွ အရွိန္မေလ်ာ့ပဲ မီးပြိဳင့္နားေရာက္မွ မလြတ္ေတာ့မွ ရူတ္တရက္ ဘရိတ္အုပ္လိုက္တာမ်ား မၾကာမီႏွစ္အတြင္းမွာ ဒူဘိုင္းဆိုတာ ကမၻာေပၚမွာ ယာဥ္တိုက္မွဳ႕အျဖစ္ပြားဆံုး ျမိဳ႕ေလးျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလို အရွိန္မေလ်ာ့ ကားကို မိုင္ကုန္ေမာင္းတာကို ခြင့္ျပဳတာ ဒီျမိဳ႕ေလးပဲရွိတယ္ထင္ပ။ ကိုယ္ဆင္းမဲ႕ မွတ္တိုင္မေရာက္မီ stopကို ႏွိပ္လိုက္ေပမဲ႕ စိတ္ကူးေတြ ရြက္လြင့္ေနတဲ႔ ဒရိုင္ဘာေၾကာင့္ ေနာက္တမွတ္တိုင္ေရာက္မွ ဆင္းရျပီး ရံုးနဲ႔ မွတ္တိုင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ သံုးမီနစ္ေလာက္သာ ၾကာတဲ႔လမ္းကို ဆယ္မီနစ္နီပါး မွတ္တိုင္ကြာျခားမွဳ႕ၾကား စိတ္ပ်က္စြာ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ရေပဦးမယ္။ sorry ဆိုတဲ႔ စကားေလးတခြန္းပဲ ဆိုေပမဲ႔ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္သြားရတယ္ေလ။ နံနက္ခင္းရဲ႕ ၾကည္လင္သာယာမွဳ႕က တေန႔တာအတြက္ အားျဖစ္ေစသလို မိုးလင္းတာနဲ႔ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရလို႕က တေန႔တာအတြက္ စိတ္ရွဳပ္စရာနဲ႕ မ်က္ႏွာမၾကည္မသာ ျဖစ္ရတာေပါ့။<br /><br />လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ား စတင္ဖို႔ ရံုးခန္းအေရာက္မွာေတာ့ complainဆိုတဲ႕ စကားသံကို အရင္ဆံုးၾကားရတယ္။ လူေတြမ်ား တယ္ျပီး တက္ႏိုင္လိုက္တဲ႔ complainတစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးေစရဘူး။ လုပ္ငန္းခြင္နဲ႕ ရံုးဆိုတာ တစ္ေနရာစီဆိုေတာ့လဲ လုပ္ငန္းခြင္ရွိရာကို ဖုန္းဆက္ျပီးပဲ ေမးျမန္းႏိုင္တယ္။ အေကာင္းဆံုး ျပန္လည္ေျဖရွင္းေပးတယ္။ ဒါကို မေက်နပ္ခ်င္းမ်ားစြာနဲ႕ လိုင္းေပၚကေန non-stop ေျပာဆိုေနလိုက္တာမ်ား ဘယ္ေလာက္မ်ား ပူေလာင္ေနလိမ္႔မလဲေနာ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ေပး အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးေပမဲ႕ ဘာလို႔မ်ား မေက်မနပ္ျဖစ္ေနရတာလဲ မသိပါဘူး။ ဥံဳ ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ျပီးစီးေစလို႔ရတာမွ မဟုတ္တာ။ အေသးအဖြဲေလးမ်ားကို ပံုၾကီးခ်ဲ႕ ခ်ဲ႔ကားေနတဲ႔ complainမ်ားကို နိစၥဒူ၀ေတြ႔ေနရေတာ့ စိတ္မသက္သာရပါလားေနာ္။ complain မ်ား ၊ စာရင္းမ်ား ၾကား ႏွစ္ျမွ႔ပ္ျပီး ၾကိဳးစားရတာပဲေလ။ သူ႔ဆန္စားမွေတာ့ ရဲရေပေတာ့မေပါ့။ ခ်စ္ရတဲ႔သူထံမွ ေရာက္ရွိလာတဲ႔ မက္ေဆ႔ေတြက အနားမွာ ေနျပီးအားေပးသလို ခံစားရေတာ့ ေျဖသိမ္႔စရာ ရွိေသးတာေပါ့။တိုးတက္ေခတ္မီလြန္းေလ လူေတြရဲ႕ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေခါင္းပါးေလ ဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲ။ တိုးတက္လမ္းအတြက္ ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ားၾကား တြန္းတိုက္ျပီး ေက်ာ္တက္ေနရာယူဖို႔ ၀န္မေလးတဲ႔ လူမ်ား ၊ ၀န္ထမ္းအေပၚ မိသားစုမရွိတဲ႔ လူမ်ားအမွတ္ ၊ ေပးထားတဲ႔ လစာနဲ႔ အင္မတန္ေလာက္ငျပီး ပိုလွ်ံေနတယ္ထင္ျပီး လစာေပးဖို႔ ေမ႔ေလ်ာ့ေနတဲ႔ အလုပ္ရွင္မ်ားလဲ ဒီ နိစၥဒူ၀မွာ ပူေလာင္စြာ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတယ္ေလ။<br /><br />ညေနဘက္ရံုးဆင္းခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ တေန႔တာ နိစၥဒူ၀ေဆာင္ရြက္ျပီးလို႔ အိမ္အျပန္လမ္းေလးမို႔ အားလံုးးက မနက္ကႏ ၱာရ ေနေရာင္မွ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရတဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ားနဲ႔မတူ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနေပမဲ႔ ၾကည္လင္ေနတယ္။ ကႏ ၱာရအပူရွိန္ကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေတာ့ အလိုက္သိေလ်ာ့ပါးေပးေတာ့ ၾကာေညာင္းစြာ လွမ္းလာေနတဲ႔ ဘတ္စ္ကားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနေပမဲ႔ နားခိုရာ အိမ္အျပန္လမ္းမို႕ တက္ၾကြရႊင္လန္းေနတယ္။ ကိုယ္႔နားခိ္ုရာ ကိုယ္စီေလးမွာ အေမာေျပေစတဲ႔ ႏွုတ္ခြန္းဆက္ စကားနဲ႔အတူ ကုိယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြ ေစာင့္ေနတယ္ေလ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တေန႔တာ ၾကံဳေတြ႕ရတာေတြကို နားလည္စြာ နားေထာင္ေပးေတာ့ တေန႕႔တာမ်ားက ေရထိတဲ႔ၾကာပန္းေလးလို႔ လန္းေနရျပန္ေရာေပါ့။ ခ်စ္တဲ႔သူရဲ႕ ေနာက္တေန႔အတြက္ အားအင္ျဖစ္ေစမဲ႔ အျပံဳးနဲ႔အတူ အိပ္ေတာ့ေနာ္ ဆိုတဲ႔ ႏွုတ္ဆက္စကားနဲ႔ တေန႔တာေလးကို ႏွုတ္ဆက္ရျပန္တယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-2398034726725555813?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-64134324898640660082009-09-21T11:30:00.000+04:002009-09-21T11:35:36.581+04:00<div align="justify">ေမာင္ငယ္ေလး အဆိပ္ခြက္တဂ္္လိုက္တာပါ။ (၅)ခုထဲလားလို႔ ေမးခ်င္တယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ႔ အိမ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ အိမ္တိုင္းလိုလိုကို သေဘာက်တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔အိမ္ဆို ၀င္သြားတာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႔ခံစားရသလို ၊ တစ္ခ်ိဳ႔အိမ္ေလးက်ေတာ့ ေႏြးေထြးေနတယ္။ ဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ေတြ ၊ ရယ္စရာ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြကို အားလံုး အတူတူမွ်ေ၀ခံစား ေပးလို႔ရတဲ႔ ဒီအိမ္ေလးတိုင္း အားလံုးလိုလိုကို လည္ပတ္ေရာက္ေနျဖစ္တယ္။ ေျခရာေလးမခ်န္ထားလိုက္မိေပမဲ႔ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ႔ အိမ္ေလးေတြလဲ ရွိတယ္။ ဒီအထဲမွ (၅)ခုတည္းဆိုေတာ့ …..<br /><br />(၁) ဓမၼရသ<br /><br />ျမတ္ဘုရားရဲ႕ဆိုဆံုးမေတြ ၊ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြ မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြကို က်မ္းအကိုးအကားနဲ႔ ျပည္႔ျပည္႔စံုစံု ေဖာ္ျပေလ႔ရွိတဲ႔ အိမ္ေလးေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႔ပိုစ္႔ေလးေတြကို ပံုပမာနဲ႔ တင္ျပသြားတာ ေကာင္းတယ္။ ဖတ္ရတာ ရွင္းေနတယ္။<br /><br />(၂) SONATA CANTATA<br /><br />ျမတ္္ဘုရား ေဟာၾကားတဲ႔ တရားေတာ္မ်ားကို ကၽြန္မဆိုရင္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ပါဠိလိုသာ ရြတ္ဖတ္တတ္ျပီး အဓိပၸာယ္မသိတာေတြရွိတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ဒီအိမ္ေလးမွာက ပါဠိ ႏွင္ ျမန္မာလိုပါ သိေအာင္ေဖာ္ျပထားေပးတယ္။ တစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာတရား အႏွစ္သာရကို ေဖာ္ျပထားေပးလို႔ သိပ္ႏွစ္သက္မိတယ္။ တခါတရံ ကဗ်ာမ်ားကိုလဲ ေရးသားထားတာ လွတယ္။<br /><br />(၃) ကိုမိုးကုတ္သား<br /><br />ကိုဘိုဘိုရဲ႕ အိမ္ေလးမွာေတာ့ စာသားကို ေရြးသံုးတတ္တာမ်ား ႏုဖတ္ေနတာပဲ။ စကားလံုးသံုးတာ လွရံုတင္မကဘူး။ စာအေရးအသားလဲ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ သြားသြားဖတ္ျပီး စာသံုးႏွဳန္းပံုကို ေလ႔လာေနရတဲ႔အိမ္ေလးပါ။<br /><br />(၄)ႏွင္းဆီျဖဴရဲ႕ ကဗ်ာပ်ိဳးခင္း<br /><br />မြန္းၾကပ္မွဳ႕ေတြ ရွိလာတိုင္း မၾကီးေရာင္ရဲ႕ ႏွင္းဆီပ်ိဳခင္းေလးက ထပ္တူက်ေအာင္ ေဖာ္ျပေပးေနတတ္တယ္။ အိမ္အ၀င္မွာ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္း ဆင္းရဲမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ…..လို႔ ဆုေတာင္းစာတန္းေလးနဲ႔ ၾကိဳဆိုေနတယ္ေလ။<br /><br />(၅) မိုးစက္အိမ္<br /><br />ဒီအိမ္က ကဗ်ာေလးေတြက ရသတစ္မ်ိဳးျပီး တစ္မ်ိဳးေပးတယ္။ စကားလံုး သံုးႏွုန္းထားတာေလးေတြကို တစ္ခါတစ္ရံဆို ထပ္တူက်လြန္းလို႔ အမွတ္တရ ကူးယူးသိမ္းထားလိုက္မိတယ္။ (မိုးစက္ေရ..အခုမွ ၀န္ခံလိုက္တယ္ေနာ္ :D ) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-6413432489864066008?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-33489930024702312002009-09-05T00:33:00.001+04:002009-09-05T00:43:14.726+04:00<div align="justify">မၾကီးကီအိမ္မွာ တစ္သွ်ဴးbox ေလးေတြ အေၾကာင္းတင္ထားေတာ့ ဖတ္ရင္း ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ရပ္ေလးတစ္ခုကို သြားသတိရမိတယ္။ ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ကို ဖုန္းေခၚတိုင္း ကိုယ္႔mobile နဲ႔ဘယ္ေတာ့မွ မဆက္ပါဘူး။့ ေစ်းသက္သာတဲ႔ ဖုန္းဆိုင္ေလးကေန ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မသြားေနက်ေတာ့ Burdubai မွာရွိတဲ႔ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေပါ့။ တမီနစ္ကို ဒဟမ္း ၂.၅၀ ဆိုေတာ့ သက္သာတယ္ေလ။<br /><br />ကၽြန္မက အိမ္နဲ႔ ဘယ္ခါေတြ႔ေတြ႔ မ်က္ရည္ေခ်ာင္းစီးေနၾကေလ။ မ်က္ရည္သာေပါတယ္ လက္ကိုင္ပ၀ါတို႔ တစ္သွ်ဴးတို႔က်ေတာ့ မေဆာင္ထားတတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မဖုန္းဆက္တိုင္း ငိုမွ သတိရတာက တစ္သွ်ဴး။ ငိုေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ တစ္သွ်ဴးကလိုအပ္လာျပီ။ အခုခ်ိန္မွ ၀ယ္လို႔ရတာလဲမဟုတ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မက ဖုန္းဆိုင္မွာရွိေနတဲ႔ တစ္သွ်ဴးbox ထဲကေနျပီး ငိုလုိက္ ဆြဲထုတ္လိုက္ သုတ္လိုက္ေပါ့။ ဆိုင္ရွင္ကုလားၾကီးကလဲ ၾကည္႕ေတာ့ၾကည္႕ေနတယ္ ဘာမွေတာ့ မေျပာရွာပါဘူး။ ေနာက္တခါ သြားဆက္လဲ အခ်ိဳးက မေျပာင္းဘူး။ ငိုျပီဆို သူ႔တစ္သွ်ဴး box ထဲက တစ္သွ်ဴးပဲ ယူူယူသံုးေနတယ္။<br /><br />တေန႔ ကၽြန္မ ဖုန္းဆက္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္း လူေမာ္နဲ႔သြားျဖစ္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေျပာရင္းငိုေတာ့ တစ္သွ်ဴးရွာျပီေလ။ ဒီတခါမွာေတာ့ ခံုေပၚတင္ေနက် တစ္သွ်ဴးbox ေလးမရွိေနဘူး။ ဒီေတာ့ လူေမာ္ကို တစ္သွ်ဴးေပးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ပါလာမလဲတဲ႔။ သြားျပီ ဒီတခါမွေတာ့ မငံုတို႔ ငိုသာငိုျပီး သုတ္စရာမရွိေနဘူး။<br /><br />အဲဒီဖုန္းဆိုင္က အထြက္မွ လူေမာ္ေျပာလိုက္တာက နင္ ဆိုင္ထဲ၀င္လာတာလဲျမင္ေရာ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က သူ႔တစ္သွ်ဴးbox ၾကီးသိမ္းလိုက္တာေနမွာတဲ႔ :) ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-3348993002470231200?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-78499910878132571212009-09-01T23:51:00.000+04:002009-09-02T00:16:22.646+04:00ဒီေန႔တေနကုန္ ဒီတပုဒ္ထဲပဲ နားေထာင္ျဖစ္ေနလို႔ ေမာင္ႏွမေတြကိုပါ နားေထာင္ေစခ်င္တယ္။ :)) ဆားခ်က္တာ ဟုတ္ဘူးေနာ္။ <br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-8c9916112699a708" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v13.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8c9916112699a708%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6307BCE7DC4C2DA0A10C38DD8BFD21192C676C2E.10C49BF9829CAABEA75A101E8E3DC40CF5C25963%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8c9916112699a708%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DSh7Zfl358iukiE5MlSa8tqj-I1A&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v13.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8c9916112699a708%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329894029%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6307BCE7DC4C2DA0A10C38DD8BFD21192C676C2E.10C49BF9829CAABEA75A101E8E3DC40CF5C25963%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8c9916112699a708%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DSh7Zfl358iukiE5MlSa8tqj-I1A&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7849991087813257121?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-82576016725700545272009-08-30T22:05:00.000+04:002009-08-30T22:12:54.036+04:00<div style="text-align: justify;">ဒီလို ေတာ္သလင္းလဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ ေမြးရပ္ေျမေလးမွာေတာ့ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲေတာ္ရွိပါတယ္။ ဒီေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရားက ပင္ေလာင္းျမိဳ႕ရဲ႕ အနီးနားက ပင္ေလာင္းၾကီးဆိုတဲ႔ ရြာေလးမွာ တည္ရွိတယ္ေလ။ ဒီပင္ေလာင္းၾကီးေဒသဟာ ေတာင္ထူထပ္ျပီး ဂူေပါင္းမ်ားစြာရွိတယ္။ ဒီဂူေတြထဲကို အဂၤလိပ္ေခတ္ ၊ ဂ်ပန္ေခတ္ စတဲ႔စစ္ၾကီး ေခတ္ေတြမွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ ခိုေအာင္းၾကရတယ္လို႔ လူၾကီးသူမမ်ားေျပာတာ ၾကားဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ပင္ေလာင္းျမိဳ႕႔ေလးကို လူအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိတာက ပအို၀္႕လူမ်ိဳးအမ်ားစု ေနထိုင္ရာေပါ့။ မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္မေမြးရပ္ေျမရဲ႕နယ္ေျမေလးမွာ အမ်ားစုက ပအို၀္႔လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ျပီး ရွမ္း ၊ေတာင္ရုိး အသင့္အတင့္ ေနထိုင္ပါတယ္။ ဒီပင္ေလာင္းၾကီးေက်းရြာမွာေတာ့ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားခ်ည္းသာ ေနထိုင္ပါတယ္။ အဓိက လက္ဖက္ေျခာက္လုပ္ငန္း ၊ ရွမ္းစကၠဴလုပ္ငန္းနဲ႔ အသက္ေမြးပါတယ္။<br /><br />ဒီေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲကို ပင္ေလာင္းျမိဳ႔နယ္တစ္ခြင္ ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွ တိုင္းရင္းသားမ်ား လာေ၇ာက္ၾကပါတယ္။ ဒီအတြက္လာေရာက္သမွ် ဧည္သည္မ်ားကို ေကၽြးေမြးရန္ ပင္ေလာင္းၾကီး ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲရဲ႕ဟင္းလို႔ သတ္မွတ္ရေလာက္တဲ႔ မွ်စ္စင္းဟင္းပါပဲ။ မွ်စ္မ်ားကို ပင္ေလာင္းနယ္တခြင္မွ လူၾကီးလူငယ္မ်ားက ပြဲမစမီ သံုးရက္အလိုကတည္းက မိမိတို႔အိမ္မွ ဓားကိုယ္စီနဲ႔ သြားေရာက္ၾကျပီး အတူတကြ စင္းၾကပါတယ္။ ဒါေလးက တကယ္႔ခ်စ္စရာ အေလ႔အထေလးပါ။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တိုက္တြန္းမွဳ႔မပါပဲ တေပ်ာ္တပါး လာေရာက္ မွ်စ္စင္းၾကပါတယ္။ မွ်စ္စင္းရာမွ ထြက္လာေတာ့ ဒုတ္..ဒုတ္ ဆိုတဲ႔ ဓားခ်က္သံေတြ ၊ အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာျခင္း ၊ ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆိုျခင္းမ်ားျဖင့္ ညီညႊတ္စြာ စုေပါင္းလုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ ဒီစင္းျပီးသားမွ်စ္မ်ားကို ၀က္သားသံုးထပ္သားနဲ႔ ခ်က္ၾကပါတယ္။ ေနာက္အခ်ဥ္ပြဲအေနနဲ႔ သရက္သီးစင္းသုပ္ေလးပါ။ မလာေရာက္ႏိုင္တဲ႔ အိမ္မ်ားကိုလဲ ခ်ိဳင့္မ်ားျဖင့္ ထဲ႔ေပးျပီး ပို႔ေဆာင္ေပးပါတယ္။ ဒီမွ်စ္စင္းဟင္းကို မစားလိုက္ရရင္ တစ္ႏွစ္တာမျပည္႔စံုသလိုအထိ ပင္ေလာင္းၾကီးေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲ မွ်စ္စင္းဟင္းက နာမည္ၾကီးလွပါတယ္။<br /><br />ဒီဘုရားပြဲကို ပေဒႆပင္မ်ား သီကံုးျပီး သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ရပ္ကြက္အလိုက္ ေက်းရြာအလိုက္အျပင္ ပင္ေလာင္းျမိဳ႕ရွိ ေက်ာင္းမ်ားမွလဲ ပေဒႆပင္သီကံုးျပီး သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသူမ်ားကေတာ့ စိန္ေရာင္ျခည္ဘုရားပင့္ကို ပြဲေတာ္အတြက္ ႏွစ္ပတ္အလိုကတည္းက ဆရာမမွ ေလ႔က်င့္သင္ၾကားေပးျပီး သြားေရာက္ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းဆိုရင္ အတန္းအၾကီးဆံုးျဖစ္တဲ႔ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူမ်ားမွ ပူေဇာ္တယ္။ မူလတန္းဆိုရင္ ေလးတန္းေက်ာင္းသူမ်ားမွ ပူေဇာ္တယ္။ အဲဒီလို ပြဲေတာ္ရက္ ေတာ္သလင္းလျပည္႔ေန႔မွာ စည္းကားသိုက္ျမိဳက္စြာ က်င္းပတဲ႔ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲ႔အေၾကာင္းေလးကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ အလည္တစ္ေခါက္အေရာက္လာကာ ဘုရားဖူးရင္ ပြဲေတာ္ရဲ႕ မွ်စ္စင္းဟင္းကို လာေရာက္ျမည္းစမ္းဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။။။။။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-8257601672570054527?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-76363105407720686392009-08-28T15:14:00.000+04:002009-08-28T19:04:41.115+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span>ေမလရဲ႕ တညေနခင္းမွာ မိုးမိုးက အျပင္သြားမယ္ေျပာလို႔ လိုက္သြားရာကေန ငါးေပရွစ္လက္မ အရပ္အေမာင္း အသားညိဳမေယာင္နဲ႔ျဖဴ၀င္းေနျပီး ရယ္ျပံဳးေနတဲ႔ မ်က္ႏွာထားခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ သူ႔ကိုစျမင္လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးခင္မင္ေနခဲ႔မိတယ္။ မိုးမိုးနဲ႔စကားေတြ ေျပာေနတဲ႔ပံုက မာနရိပ္ဆိုတာမရွိပဲ ရိုေသေလးစားမွဳ႔အျပည္႔ရွိေနခဲ႔တယ္။ အျပန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကိုပါ ေခါင္းျငိမ္႔ျပီး အသိအမွတ္ျပဳ ႏွုတ္ဆက္လိုက္တဲ႔ အျပံဳးေလးက စြဲျမဲျပီးထင္က်န္ရစ္လာတယ္ေလ။ အဲဒီေန႔ရက္မွစ စေနေန႔တိုင္း ကၽြန္မအတြက္ တာ၀န္ေလးတစ္ခု ရရွိလာပါေတာ့တယ္။ သူ႔အေဆာင္ဆီသို႔သြားျပီး လိုအပ္တဲ႔ပစၥည္းေလးေတြ ပို႔ေဆာင္ေပးရတဲ႔ ၀တၱဳရားေလးကို ေက်နပ္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔တယ္။<br /><br />ဧည္႔ေတြ႔ေဆာင္ရဲ႕ ဆက္တီခံုမွာ ထိုင္ေနေပမဲ႔ ေနာက္ဘက္ဆီက ေလွ်ာက္လမ္းလာတဲ႔ ေျခသံဖြဖြေတြအၾကား ႏွစ္ေျမာေနမိတယ္။ ပုဆိုးအျပာရင့္ရင့္ကို ရွပ္အက်ၤီ၀ါႏုႏုေလးနဲ႔ တြဲဖက္၀တ္ထားတဲ႔ အဲဒီစေနညေနေလးက ေမ႔မရျဖစ္ခဲ႔မယ္ဆိုတာ မယံုၾကည္ရဲခဲ႔ဘူး။ “ ညီမေလး sorry ေနာ္။ ေစာင့္ေနတာၾကာသြားလား “ တဲ႔။ ေတြ႔တာနဲ႔ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းျပီး ျပံဳးရယ္ေနတတ္တဲ႔ မ်က္ႏွာထားေလးနဲ႔ အားတံု႔အားနာပံုျဖင့္ ေျပာဆိုလာပံုက ေႏြးေထြးေနတယ္။ အသက္အရြယ္ခ်င္း တစ္ႏွစ္သာကြာေပမဲ႔ လူၾကီးဆန္လွတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေမးျမန္းမွဳ႔ေတြနဲ႔အတူ စကားေတြေျပာေနေပမဲ႔ ရွက္ရြံ႕မွဳ႕ေတြက အလိုလိုျဖစ္ေပၚလာမိတယ္ေလ။ ကားထဲအေရာက္ ပို႔ေဆာင္ေပးျပီး ႏွုတ္ဆက္ထြက္သြားတဲ႔ သူ႔ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ကားေပၚကေန အလိုိုအေလ်ာက္ ေငးေမာေနမိတယ္။<br /><br />တနဂၤေႏြေန႔လည္ခင္းမွာေတာ့ သူ႔အေဆာင္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေနထိုင္ရာ အိမ္ေလးက မေ၀းေပမဲ႔ လမ္းက သြားရခက္တာမို႔ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းေပၚကေနပဲ ျဖတ္လမ္းျဖင့္ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ေရာက္ရွိလာျပီး အိမ္မွာပဲ သူ႔မိသားစုနဲ႔ဖုန္းေျပာ၊ ေန႔လည္စာစား၊ စကားေျပာျခင္းမ်ားျဖင့္ ညေန ငါးနာရီမထိုးမခ်င္း အခ်ိန္ကုန္ခဲ႔တယ္ေလ။<br /><br />တနလၤာေန႔ကေန ေသာၾကာေန႔အထိ အရင္ကဆို အေမာင္းသင္ေလယာဥ္သံမ်ားကို အမွဳ႔မဲ႔အမွတ္မဲ႔ ရွိေနခဲ႔သူက အခုဆို ေက်ာင္းျပန္လာခ်ိန္တိုင္း အိမ္ထဲမ၀င္ျဖစ္ေသးပဲ အိမ္ကေန ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ ျမင္ကြင္းေလးကို ေငးေမာေနတတ္လာခဲ႔တယ္ေလ။ စေနေန႔ရက္မ်ားကိုလဲ ရင္ခုန္စြာ မွန္ေရွ႔မွာ အခ်ိန္ပိုၾကာျမင့္စြာ ေနတတ္လာသလို တနဂၤေႏြေန႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလဲ ဒန္းေလးေပၚကေန စာထဲစိတ္၀င္စားသေယာင္နဲ႔ လာရာလမ္းေလးဆီ ေငးေမာေနတတ္လာခဲ႔တယ္။ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ အရိပ္ေလးကို ေတြ႔ျမင္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ လက္ဖ်ားေျခဖ်ားေတြ ေအးစက္လာမိျပီေလ။<br /><br />နာ၇ီစကၠန္႔တိုင္း ရက္ေတြတိုင္းျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ႔ရသလို သူနဲ႔ရင္းႏွီးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနရတဲ႔အခ်ိန္တိုင္းကို စိန္စီထားမိလာတယ္။ အခၽြဲႏြဲ႔လြန္းျပီး “ကိုး “ လို႔ေခၚလိုက္တိုင္း ရယ္ဟဟနဲ႔ သေဘာက်ေနတတ္တဲ႔ ၊ စိတ္ေကာက္ေနတဲ႔ ကၽြန္မကို ေခါင္းပုတ္ျပီး ေခ်ာ့လိုက္ဖို႔ ၀န္မေလးတတ္သလို ၊ ကၽြန္မ စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္မွာ အင္မတန္မွ ေၾကာက္သူေပါ့။ တစ္ခါတစ္ရံ မိန္းကေလးပါးစပ္ဖ်ား ထြက္ေပၚလာတဲ႔ သူ႔နာမည္ကို ၾကားရရင္ေတာင္ ပူေလာင္စြာ သ၀န္တိုမိေနျပီး မ်က္ႏွာစူပုတ္ေနတတ္ေပမဲ႔ အဲဒီမိန္းကေလးေတြအေရွ႔မွာ ေနပူမွာစိုးလို႔ အရိပ္ေအာက္မွာ ေနဖို႔ နဲ႔ ျမင္ရေလာက္တဲ႔ေနရာကေန ရပ္ျပီး မၾကာခဏ စိတ္ပူစြာ လွမ္းၾကည္႔ေနတတ္တဲ႔ အခ်ိန္က်ေတာ့ဲ ေမာ္ၾကြားစိတ္နဲ႔ ျပံဳးေနမိတယ္ေလ။<br /><br />အမ်ားအျမင္မွာ လက္တြဲခိုင္ၿမဲမယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ၾကား ကြဲကြာခဲ႔ရေပမဲ႔ ဒီေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဒိုင္ယာရီေန႔ရက္ေလးကိုေတာ့ မေမ႔ေဖ်ာက္မိေသးဘူးေလ။<br /><br />မၾကီးေက်နပ္တယ္မလား?? ဒို္င္ယာရီရက္စြဲမ်ားထဲကေနျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရတဲ႔ ဒိုင္ယာရီေန႔စြဲေလးကိုပဲ ဖတ္ျပလိုက္မိတယ္ေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-7636310540772068639?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-7621982286527400842009-08-25T00:02:00.000+04:002009-08-25T00:16:24.068+04:00<div align="justify">မမေရ..ဒီေန႔ ၾသဂတ္ ၂၅ ရက္ေန႔ မမရဲ႕ေမြးေန႔ေရာက္လာျပန္ျပီ။ ေမြးေန႔မွာ အတူမရွိတာ ႏွစ္ႏွစ္ရွိသြားျပီေနာ္။ အစ္မေကာင္းတေယာက္ ပီသတဲ႔ မမ ေမြးေန႔ရက္မွစ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာနဲ႔ ရွိေနပါေစ။<br /><br />မမေရ သိလား. ဒီေန႔ျပန္ေတြးၾကည္႔မိတယ္။ မမ ဘယ္လိုအစ္မမ်ိဳးလဲ?? ဘယ္လိုသမီးမ်ိဳးလဲ?? ဆိုတာကိုေလ။ မမ အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးၾကည္႔ျပီး ရယ္မိတာေတြရွိသလို သနားတာေတြလဲ အမ်ားၾကီးပဲ။ မမ က မိသားစုကိုခ်စ္တာ တအားတရားလြန္ေအာင္ ခ်စ္တတ္တယ္ေနာ္။ မမက မိသားစုကိုထိရင္ တစက္ကေလးမွ မၾကိဳက္ဘူးေနာ္။ လူၾကီးေတြေျပာျပလို႔သိရတာက မမက ေမ႔ႏို႔ကို ေျခာက္လပဲစို႔လိုက္ရတယ္တဲ႔။ ႏို႔မျဖတ္ရပဲ ျပတ္သြားရတဲ႔ အေၾကာင္းေလးကေတာ့ သနားစရာပဲ။ ေျခာက္လအရြယ္ ေလးဘက္ေထာက္တတ္ေနျပီ ျဖစ္တဲ႔ မမက တစ္ေန႔ ပင္ေလာင္းရဲ႕အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ ေရေႏြးအိတ္ကပ္ထားတဲ႔ အေမ႔ရင္ခြင္ေပၚ မေျပာမဆို တက္ျပီး ႏို႔စို႔မလို႔အလုပ္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးျဖစ္ေနတဲ႔ ေရေႏြးအိတ္ရဲ႕ အထိေၾကာင့္ လန္႔ျဖန္႔သြားျပီး အဲဒီေန႔ကစ ဘယ္လိုမွ ႏို႔တိုက္လို႔မရေတာ့တာတဲ႔လို႔ ၾကားလိုက္ရေတာ့ ရယ္ရမလိုလို ငိုရမလိုလုိနဲ႔ သနားမိပါတယ္။<br /><br />ဒါ့အျပင္ ေၾကာင္ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ငါရဲ႕အျဖစ္ဟာ မမရဲ႕ေၾကာင္ေၾကာက္မွဳ႕ကိုေတာင္ မမွီဘူးေနာ္။ ေမြးပြအရုပ္ေလးရဲ႕အေမႊးအမွ်င္ကိုလဲ ေၾကာက္တတ္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ငါ နဲ႔ ေမာင္ေလး သားသားတို႔ရဲ႕ စ စရာကိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေၾကာက္တတ္မွန္းသိတဲ႔ မမကို က်ားသားေရနဲ႔ လိုက္လိုက္ေျခာက္ၾကတာ ငယ္တုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ႔ေပမဲ႔ အခုျပန္ေတြးၾကည္႔ေတာ့ မမေရ..ငါ နင့္ကိုသိပ္သနားတာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္လိုက္မလဲေနာ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေၾကာက္ျပီး လန္႔ျဖန္႔ငိုတာကို သေဘာက်ခဲ႔မိတာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ႔တာပဲေနာ္။<br /><br />သားသားကိုလဲခ်စ္လိုက္တာ လြန္ေရာ။ တစ္ဦးတည္းေမာင္မို႔လို႔ ငါတို႔လဲ ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ နင္က သည္းက္ိုသည္းလြန္းပါတယ္ဟယ္။ ငါတို႔ သူ႔ကိုေျပာရင္ေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး။ ေမ႔နဲ႔ နင္ ဒီေလာက္အလိုလိုက္ေနလို႔ သားသားက ဆိုးေနတာသိလား။ အဟဲ ငါက လိမၼာတယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာတာေပါ့။ ပညာေတြခ်ည္းပဲ သင္ေနလိုက္တာ ပညာေလာဘကို ၾကီးလြန္းေနတယ္ေနာ္။ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ ပညာေလာဘၾကီးတိုင္း ငါ့ကိုလဲ အလြတ္မေပးပါလား။ တစ္ခ်ိန္လံုး စာဆက္သင္ဖို႔ပဲေျပာေနတယ္။ ေတာ္ျပီဟာ ဆက္မသင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုေတာင္ ေလးေနျပီ။ ထပ္မထဲ႔ခ်င္ေတာ့ဘူး။<br /><br />ငါေတြးမိတယ္။ စိတ္ထားျဖဴစင္လြန္းျပီး ႏူးညံ႔လြန္းတဲ႔နင္ဟာ တကယ္႔ဘ၀ထဲကို ၀င္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ဘူးေနာ္။ ဒီေတာ့ မိသားစုနဲ႔စာပဲ သိတဲ႔နင့္ကို ငါအပ်ိဳၾကီးလုပ္ခိုင္းမယ္။ ဒါေပမဲ႔ နင္က ငါဒီမထြက္လာခင္ရက္ေတြမွာ ဟိုေရာက္ရင္ ဘယ္လိုေနထိုင္၊ ဘယ္လိုဂရုစိုက္နဲ႔ အၾကီးပီပီ မွာေနတာ ျပီးကို မျပီးႏိုင္ဘူး။ နားျငီးလို႔ အိပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္လိုက္တာ မသိဘူးမလား။ နားေထာင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ မွတ္ေနတယ္မလား။ အငိုသန္တဲ႔နင္က ငါေတာင္အိမ္က မထြက္ရေသးဘူး ငိုေနျပီ။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့လဲ နင့္ကိုၾကည္႔ျပီး ငါေတာင္ မသြားခ်င္စိတ္ေတြ ပိုေပၚလာတယ္။ ငါက စိတ္ညစ္လို႔ငိုပါတယ္။ နင့္ေရွ႔ေရာက္ရင္ ငိုေတာင္မငိုရဲသေလာက္ပဲ။ ငါခံစားရတာထက္ ပိုျပီးနင္က ခံစားရသလိုျဖစ္ေနေတာ့ ငါ့မွာ မငိုရဲဘူးဟ။ ေနာက္အြန္လိုင္းမွာေတြ႔ရင္ မငိုနဲ႔ ၾကားလား။<br /><br />မမေရ..နင့္ေမြးေန႔အတြက္ ငါကုသိုလ္ေကာင္းမွဳ႔ျပဳေပးတယ္ေနာ္။ စိတ္သိပ္မေကာက္နဲ႔။ ေနေကာင္းေအာင္ေန။ ဟိုတခါလို ဖိနပ္ေလး တခ်က္ေခ်ာ္တာနဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေလး က်ိဳးတဲ႔ေလာက္အထိ မျဖစ္နဲ႔ေနာ္။ ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ ခ်စ္တဲ႔မိသားစုနဲ႔အတူ ဘ၀တေလ်ာက္လံုး သာသနာအက်ိဳးကို ဆထက္တပိုး သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အသက္ရွည္ရွည္ ေနထိုင္သြားၾကရေအာင္ေနာ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-762198228652740084?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-35813939544155826162009-08-21T20:51:00.000+04:002009-08-21T21:23:45.555+04:00<div align="justify">ကၽြန္မအႏွစ္သက္ဆံုးေသာ ရွမ္းပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းကလဲ အျမဲနားေထာင္ခဲ႔ရသလို ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့လဲ သင္ခဲ႔ရတယ္။ ေမာင္ႏွမမ်ား သိျပီးသားျဖစ္ေပမဲ႔ ကၽြန္မသိပ္ႏွစ္သက္တဲ႔ ပံုုျပင္ေလးကို ေျပာျပခ်င္တယ္။<br /><br />ခြန္ဆန္ေလာဆိုတဲ႔ ရွမ္းေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဖခင္နဲ႔ မိေထြးလက္မွာ ၾကီးျပင္းလာျပီး ဖခင္ေသဆံုးေတာ့ မိေထြးျဖစ္သူနဲ႔ေနထိုင္ျပီး ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ အလုပ္နဲ႔အသက္ေမြးသတဲ႔။ တစ္ေန႔ ခြန္ဆန္ေလာဟာ ကုန္ကူးရင္း ရြာေလးတစ္ရြာအေရာက္မွာေတာ့ ေမာလို႔ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထိုင္နားေနတုန္း သူ႔နားထဲကို ပုေလြသံခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔အတူ သီခ်င္းဆိုသံေလးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အသံေလးက တအားနားေထာင္လို႔ေကာင္းေတာ့ အသံပိုင္ရွင္ကို လိုက္ရွာမိေတာ့ ေတြ႔လိုက္ပါျပီ။ သိပ္ေခ်ာလွတဲ႔ ရွမ္းမေလးတစ္ေယာက္ သီခ်င္းဆိုေနတာေလး ေတြ႔သြားတယ္။ အဲဒီ ရွမ္းမေလးနာမည္က နန္းဦးျပင္တဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာဟာ အဲဒီရြာမွာ တည္းခိုရင္း နန္းဦးျပင္နဲ႔ ခ်စ္မိသြားၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကသတဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာလဲ တျခားျမိဳ႔ရြာကို ကုန္ကူးထြက္တာေပါ့။ သူ႔ရြာျပန္ေရာက္ေတာ့ မိေထြးျဖစ္သူက သူသေဘာတူတဲ႔ မိန္းကေလးကို ျပသတဲ႔အတြက္ ခြန္ဆန္ေလာ က လက္မထပ္ႏိုင္ပဲ သူ႔ခ်စ္သူကိုပဲ သစၥာရွိခဲ႔တယ္ေလ။ ဒါ့အျပင္ လေပါင္းမ်ားစြာၾကာေတာ့ နန္းဦးျပင္ကိုလဲ လြမ္းတာနဲ႔ နန္းဦးျပင္ရွိရာ ရြာေလးဆီျပန္လာျပီး အျပန္မွာေတာ့ တစ္ခါတည္း လက္ထပ္ေခၚေဆာင္လာပါေတာ့တယ္။<br /><br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ မိေထြးျဖစ္တဲ႔သူက လံုး၀သေဘာမတူေပမဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာေရွ႔မွာေတာ့ သမီးရင္းပမာခ်စ္ျပျပီး ေနာက္ကြယ္မွာ ႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔ ခြန္ဆန္ေလာ ကုန္ကူးသြားေတာ့တယ္။ မိေထြးက ခြန္ဆန္ေလာလဲ မရွိေရာ ပိုမိုႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္။ စားမဲ႔ ထမင္းဟင္းခြက္ထဲမွာ အပ္ေတြျမွ႔ပ္ျပီး ေကၽြးတာတို႔ ၊ ေလွကားေတြမွာ နန္းဦးျပင္ေျခရွေအာင္ ၀ါးႏွီးေတြ ေထာင္ထားတာတို႔ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးစံုကို ႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္။ နန္းဦးျပင္ခမ်ာ ခြန္ဆန္ေလာကို ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနေပမဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာကလဲ သူ႔မိေထြးနဲ႔ နန္းဦးျပင္ အဆင္ေျပတယ္ထင္ျပီး ဒီတစ္ခါ ခရီးသြားတာ နည္းနည္းၾကာသတဲ႔။ ေနာက္ဆံုး ႏွိပ္စက္မွဳ႕ဒဏ္ကို လံုး၀မခံႏိုင္တာနဲ႔ မိဘေနရပ္ရြာေလးဆီကို ကိုယ္၀န္အရင့္အမာနဲ႔ ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />လမ္းခရီးမွာပဲ ရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားလိုက္ေပမဲ႔ ကေလးေလးက အသက္မရွင္ေတာ့ သစ္ပင္ခြၾကားေပၚေလးမွာ တင္ထားခဲ႔ရျပီး မိဘရွိရာရပ္သို႔ ဆက္ထြက္ခြာလာရျပန္တယ္။ အဲဒီကေလးေလးဟာ ဥၾသငွက္ေလးျဖစ္သြားျပီး အေဖျဖစ္သူကို လိုက္ရွာပါသတဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြနားမွာ “ဥၾသ “လို႔ အသံထြက္ၾကားေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြနားမွာေတာ့ “ေပါ့ေ၀႕ “(အေဖေရ)လို႔ ေခၚသံၾကားရပါတယ္။ တကယ္လဲ ကၽြန္မေသခ်ာနားေထာင္ၾကည္႔တာ ဒီအသံေလးအတုိင္းပါပဲ။<br /><br />နန္းဦးျပင္တစ္ေယာက္ မိဘအိမ္အေရာက္မွာေတာ့ ႏွိပ္စက္မွဳ႔ဒဏ္ ၊ ခရီးပင္ပန္းဒဏ္ ၊ ရင္ေသြးဆံုးရွံဳးရတဲ႔ဒဏ္စတဲ႔ ဒဏ္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲလဲသြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ခြန္ဆန္ေလာတစ္ေယာက္ ရြာျပန္အေရာက္မွာေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႕ေျပာျပမွဳ႕ေတြေၾကာင့္ အေၾကာင္းစံုသိရျပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ နန္းဦးျပင္ရွိရာသို႔ လိုက္လာခဲ႔ေပမဲ႔ နန္းဦးျပင္က ဆံုးသြားခဲ႔ျပီေလ။ ဒီမွာတင္ပဲ ခြန္ဆန္ေလာလဲ ႏွလံုးကြဲေၾကလို႔ ေသဆံုးသြားပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕မီးသၿဂိဳလ္ရာသို႔ မိေထြးျဖစ္သူက လိုက္လာခဲ႔ျပီး သူက ေရွးအဆိုအရ စုန္းကေ၀အတတ္ကိုလဲ တတ္ေတာ့ အေလာင္းယွဥ္ထားတာကို ၾကားကေန ၀ါးလံုးတစ္ေခ်ာင္းျခားလိုက္တယ္တဲ႔။ ေသတာေတာင္ လုိုက္ခြဲေသးတယ္ေနာ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မီးသၿဂၤိဳလ္လိုက္ေတာ့ မီးခိုးႏွစ္ခုက ေကာင္းကင္ထက္သို႔တက္သြားျပီး ေပါင္းစံုမိျပီး ၾကယ္ေလးအျဖစ္ ျဖစ္တည္သြားေပမဲ႔ ေပါင္းဆံုခြင့္မရရွာပါဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ( ၾကယ္ႏွစ္လံုးၾကားထဲ) ၾကယ္တစ္လံုး ၀င္ေရာက္တားဆီးေနတယ္ေလ။ အခုေကာင္းကင္မွာ ျမင္ေနရတဲ႔ တခ်ိဳ႕အေခၚကေတာ့ ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္ေပါ့ေနာ္။ တစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွာ ရွိေနတဲ႔ ၾကယ္ေလးႏွစ္လံုးကေတာ့ ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔ နန္းဦးျပင္ျဖစ္ျပီး အလယ္ကေတာ့ မိေထြးရဲ႕တားဆီးလိုက္တဲ႔ ၾကယ္ေပါ့။ ညမိုးေကာင္းကင္မွာ ထြန္းလင္းေနေပမဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ ဆံုဆည္းခြင့္မရွိေသးတဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔ နန္းဦးျပင္ဆိုတဲ႔ ဒီၾကယ္ေလးႏွစ္လံုးကို ေတြ႕မိတိုင္း သနားေနရဆဲေပါ့။။။။။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-3581393954415582616?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-15427999919660113972009-08-10T22:07:00.000+04:002009-08-10T23:13:37.317+04:00တုနန္ တဂ္လိုက္ျပန္ျပီ။ ခုတေလာ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိခ်င္တယ္တဲ႔။ အင္းးး ေျပာရရင္ေတာ့ အခုတေလာ အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ေကာင္းတာ တခုမွ ရွိဘူးရယ္။ ကဲ..မငံု အခုတေလာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ၾကည္႔ရေအာင္…<br /><br />ေတြးေနမိတာက<br />ဘာေတြမ်ား ေသခ်ာလုပ္ျပီးျပီလဲ။ ( ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ နဲ႔ ဖြထားတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ )<br /><br />ကုိယ့္ကုိကုိယ္ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက<br />စိတ္အလိုတအားလိုက္ေနတယ္။ ( စိတ္ထဲရွိတာ ေလွ်ာက္လုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ စိတ္ပ်က္လာတယ္)<br /><br />က်န္းမာေရး<br />၂၀၀၉ ႏွစ္စကတည္းက ခ်ဴခ်ာလိုက္တာ ေဆး နဲ႔ ဆရာ၀န္ ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာင္ မၾကည္႕ခ်င္ေတာ့ဘူး။ :P<br /><br />ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက<br />ရွမ္းယဥ္ေက်းမွဳ႔သမိုင္း ( တူေတာ္ေမာင္ခ်ီခန္႔ ေပးထားတာေလ။ ဖတ္လဲ ဖတ္သင့္ေနတယ္ )<br /><br />ေရာက္ေနၿဖစ္တာက<br />လမ္းထိပ္က ကေလးကစားကြင္း ( ဒန္းစီးရတာကို ၾကိဳက္လို႔္)<br /><br />ေရးၿဖစ္ေနတာက<br />တဂ္ေၾကြးေတြဆပ္ေနတယ္။ ( ဒီတပုဒ္ေနာက္ဆံုးပဲ )<br /><br />နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက<br />cry on my shoulder ( ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ ႏွစ္သိမ္႔ေနတာပါ )<br /><br />ရြတ္ေနမိတဲ့ ကဗ်ာက<br />မရြတ္ၿဖစ္ပါဘူး။ ( သီခ်င္းေတာ့ လိုက္ေအာ္ေနမိတယ္)<br /><br />ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက<br />အိမ္ေစာင့္နတ္ ( ဒါဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔အိမ္မွာ အျမဲေနရမယ္ေနာ္)<br /><br />စားၿဖစ္ေနတတ္တာက<br />မစားခ်င္လဲစား ၊ စားခ်င္လဲစားေနရတဲ႕ မိသားစုမပါ ထမင္းဟင္းပြဲ<br /><br />သနားေနမိတာက<br />သူေဌးအပါအ၀င္ ၀န္ထမ္းတေယာက္မွ မရွိတဲ႔ ရံုးခန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ <br /><br />လြမ္းေနမိတာက<br />မိသားစု ( တအားကိုလြမ္းေနတာ)<br /><br />ေမ့ေလ်ာ့ပစ္မိေနတာက<br />အသက္ကို ကံ တင္မကဘူး။ ဥာဏ္ပါေစာင့္တယ္ဆိုတဲ႔ စကား ( အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ကံေကာင္းေနေသးတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူး )<br /><br />ခါးသက္ေနမိတာက<br />ေႏြးေထြးမွဳ႔မရွိတဲ႔ အရပ္ေဒသမွာ ေနေနရတာ ( ဘာတခုမွ မက္ေမာစရာမရွိပဲ ေနေနတာ အံ႔ၾသလာျပီ)<br /><br />တမ္းတေနမိတာက<br />ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္ (အေမ ၊ အမေတြကို ဖက္ျပီး အားရပါးရ ငိုခ်င္ေနတယ္)<br /><br />ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက<br />ေမတၱာတရားနဲ႔ ေနႏိုင္တဲ႔သူေတြ ( ကိုယ္က ေမတၱာထက္ အတၱေတြမ်ားေနတယ္)<br /><br />ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက<br />အၾကင္နာကင္းျပီး ငါမွငါသမားမ်ား ၊ ကိုယ္႔အက်ိဳးပဲၾကည္႔တဲ႔လူစားမ်ား ( ကိုယ္ေတာင္ ပါ၀င္ေနသလားလို႔ အလန္႔တၾကား ျပန္ေတြးေနမိတယ္ :D )<br /><br />ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ<br />ဒူဘိုင္း ( မရွိလဲ ေနေနရတယ္ )<br /><br />ဆႏၵရွိေနတဲ့ ကိစၥ<br />ပင္ေလာင္းျပန္ျပီး အိမ္မွာ မိသားစုနဲ႔ အားရပါးရရယ္ေမာခ်င္တယ္ ( ဟက္ဟက္ပက္ပက္မရယ္ရတာၾကာေနျပီ။ လူကစက္ရုပ္ျဖစ္ေနျပီ)<br /><br />ခ်စ္ေနတာက<br />Laptop ပိစိေကြးေလး နဲ႔ Wireless Network ( အဲဒါေတြရွိေနလို႔ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ေနရတာ)<br /><br />စိတ္ပ်က္ေနမိတာက<br />ျပန္လာတိုင္း ၾကိဳဆိုေနတဲ႔ ႏွစ္ထပ္ကုတင္ ( အိမ္ထဲ၀င္ရမွာေတာင္ ေၾကာက္လာတယ္)<br /><br />စြဲလန္းေနမိတာက<br />Facebook က Farm Ville နဲ႔ တျခားဂိမ္းေတြထဲပဲဲ စိတ္ေရာက္ေနတယ္။ ( စိတ္ၾကိဳက္ကို ခ်ယ္လွယ္စိုက္ပ်ိဳးေနပါတယ္)<br /><br />လုိအပ္ေနတာက<br />ေႏြးေထြးမွဳ႕ ( အသက္မပါတဲ႔ လူေတြမ်က္ႏွာကို ၾကည္႔ရတာမ်ားလာလို႔ တအားလိုအပ္ေနတယ္)<br /><br />ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု<br />၂၀၁၀ ဧျပီ ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစ ( ခြင့္ႏွစ္လ ရမွာမို႔ေလ)<br /><br />ထပ္ၿပန္တလဲလဲ ေအာ္ဟစ္ေနမိတာက<br />အားးးးးးးးးးးးးးးးးးး <br /><br />ဝန္ခံခ်င္တာက<br />ဘာတခုမွ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ မလုပ္ေသးဘူး။ ခ်မွတ္ထားျပီး မလိုက္နာႏိုင္ေသးဘူး။ ( တျခား ၀န္ခံစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ :D )<br /><br />ကဲ တုနန္ မငံုတစ္ေယာက္ အခုတေလာ အလုပ္ၾကီးအကိုင္ၾကီးေတြ လုပ္ေနပါတယ္။ ေရးရင္းနဲ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ဆိုး၀ါးေနပါလားဆိုတာ ပိုပိုသိလာတယ္။ အင္းးးးျပင္ရဦးမွာပါလားေနာ္။ ေျပာျပန္ျပီ။ ျပီးေတာ့လဲ ဒံုရင္းပဲ :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-1542799991966011397?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-57976599581402857942009-08-07T01:39:00.001+04:002009-08-07T01:52:46.056+04:00<div style="text-align: justify;">ဦးလူေထြးအိမ္မွာ ေကာမန္႔အေပးေကာင္းလို႔ သိမ္းၾကံဳတဂ္တဲ႔အထဲ ပါ၀င္သြားတယ္။ ေလးစားရတဲ႔ သူရဲေကာင္းေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ ဦးလူေထြးရ ။ ေရွးေရွးပေ၀သဏီကေနစတာေပါ့။ အစက ကၽြန္မ ၀န္းသိုေစာ္ဘြားၾကီးအေၾကာင္းေရးဖို႔ စိတ္ကူးထားေပမဲ႔ လိုအပ္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြအတြက္ အခက္အခဲ ရွိခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေမာင္ေလး ခြန္ဖ( ယမကာလုလင္) နဲ႔ တူေတာ္ေမာင္ ခ်ီခန္႔ (ငပ်င္းေလး) တို႔ကို အပူကပ္ေနရတာ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အႏုပညာေလာကမွာ ကၽြန္မတို႔ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြသာမက ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးက အသိအမွတ္ျပဳထားရတဲ႔ ေတးေရးဆရာ ဦးစိုင္းခမ္းလိတ္အေၾကာင္း ေရးဖို႔ ေရြးလိုက္ၾကတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><br /><span style="font-weight: normal;">ေတးေရး ဆရာ ဦးစုိင္းခမ္းလိတ္ကို ၁၉၄၉ ခု ဧၿပီလ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ သိႏီၷ ေစာ္ဘြားႀကီးရဲ႕ အမတ္၊ ရွမ္းစာဆုိေတာ္ လုံးခမ္းကာ နဲ႕ ပါစိန္ဥတုိ႔ရဲ႕ သားသမီး ၄ ေယာက္အနက္ ဒုတိယ သားႀကီး အျဖစ္ သိႏၷီၿမိဳ႕ ဟုိတဲန္႔ရပ္ကြက္မွာေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၁ မွာ ေဒါက္တာေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္နဲ႔ လက္ထပ္ၿပီး သားသမီး ၄ ေယာက္ထြန္း ကားခဲ့ပါ တယ္။ ၁၉၇၆ မွာ M.B.B.S ဆရာ၀န္ဘဲြ႔ကိုဆြတ္ခူးရ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ဆရာဦးစုိင္းခမ္းလိတ္ ဟာ ႐ုိးသားႀကိးစား သူူတေယာက္ျဖစ္ကာ ေတာ္ေတာ္ေလး စာဖတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး သူ႔ရဲ႕ ေဆးေက်ာင္းက တကၠသုိလ္ဆရာတခ်ဳိ႕ ကေတာင္သူ႕ဆီ စာအုပ္ေတြ ျပန္ ငွားဖတ္ရတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">ဆရာဦးစုိင္းခမ္းလိတ္ဟာ ၁၉၆၅-၆၆ ကတည္း က ေတးသီခ်င္းမ်ားကို စတင္ေရးစပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေတးသီခ်င္းေတြအေျမာက္အမ်ားေရးစပ္ သီကုံးခဲ့တယ္။</span> <span style="font-weight: normal;">မႏၱေလးေရာက္ရွမ္းတေယာက္ သီခ်င္းနဲ႔ ျမန္မာတျပည္တခုလံုးသာမက တိုင္းရင္းသားေတြၾကားမွာ နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္ လို႔လဲ သိရွိရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">ဆရာဦးစိုင္းခမ္းလိတ္ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေတး အပုဒ္ေရ ၁၀၀၀ ေက်ာ္အနက္ အဂၤလိပ္ေတးသီခ်င္း ၃၅ ပုဒ္၊ ျမန္မာ ေတးသီခ်င္း အပုဒ္ေရ ၅၀၀ ၀န္းက်င္နဲ႕ ရွမ္းေတးေတြအမ်ားအျပားေရးသားတဲ့အတြက္ ပင္လံုၿမိဳ႕ ပရိယတၱိသဒၶမၼပါလပိဋိကတ္ ရွမ္းဘာသာျပန္ ေက်ာင္းတိုက္ ႏွစ္ ၅၀ ျပည့္ ေရႊရတုသဘင္အခမ္းအနား က်င္းပေရး ေကာ္မတီက သွ်မ္းစာဆိုေက်ာ္အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳ ခ်ီးျမင့္ထားပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">ဆရာဦးစိုင္းခမ္းလိတ္ေရး သီခ်င္းေတြထဲမွာ ကၽြန္မ ႏွစ္သက္တဲ႔သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ အဲဒီအထဲမွ အႏွစ္သက္ဆံုးသီခ်င္းကေတာ့ သဘာ၀ ဆိုတဲ႔ အဲဒီသီခ်င္းပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းတယ္။ စာသားေတြလဲ အဓိပၸါယ္ဖြဲ႔စည္းတာ လွတယ္။ ေလးနက္တယ္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္ကဆို ဦးထီးဆိုတာနဲ႔တင္ ဆရာဦးစိုင္းခမ္းလိတ္ကိုပါ တခါတည္းတြဲျမင္လာတယ္။ ဆရာဦးစိုင္းခမ္းလိတ္က ရွမ္္းျပည္အလွအပ၊ လူေနမႈဘ၀ ေဖၚေဆာင္တဲ့ေတးေတြလဲ အမ်ားအျပား ေရးသားခဲ႔တယ္။ ဂီတအႏုပညာက႑မွာ ေတာင္ေပၚ ရွမ္းတုိင္းရင္သားေတြအတြက္ စံျပပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ဂုဏ္ယူခံရတယ္။</span><br /><br /><br />၀န္ခံခ်က္ ၊ ၊ ဒီပိုစ္႔အတြက္ ကၽြန္မက စာဖတ္ျပီး ေရးရံုသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္အလက္မ်ားကို သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္မွ ရယူထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လိုအပ္တဲ႔ အခ်က္အလက္အားလံုးကို ရွာေဖြေပးတဲ႔ ခြန္ဖ( ယမကာလုလင္) ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္အလက္မ်ားကို သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္မွ ရယူထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-5797659958140285794?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-6615255162414661922009-08-02T13:38:00.001+04:002009-08-02T13:46:04.103+04:00<div style="text-align: justify;">ရီႏိုမာန္ က အေၾကြးစာရင္းစာအုပ္ၾကီးနဲ႔ ေတာင္းေနျပီ။ ရီႏိုေမးသလိုပဲ လူတိုင္းမွာ မူလတန္းကေန အထက္တန္းအထိ အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ပါပဲ။ ဒီထဲမွာမွ ဆုလာဒ္အျဖစ္ရရွိခဲ႔သလို ၊ ဆူးစူးခဲ႔ရတာေတြလဲ ရွိခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ပထမဆံုး ဆုအေနနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္မက ပင္ေလာင္းျမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ မူလတန္းကေန အလယ္တန္းအထိ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔တယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ စာေတာ္တဲ႔စာရင္းထဲမွာပါခဲ႔တယ္။ အဆင့္ တစ္ ၊ ႏွစ္ကေန မဆင္းဘူး။ ကၽြန္မနဲ႔ နန္းခမ္းမြန္ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ပဲ တစ္လွည္႔စီ ယူေနၾကတာ ေလးတန္းအထိေပါ့။ သူက အဆင့္တစ္ရလိုက္၊ ကၽြန္မ က ရလိုက္နဲ႔ တစ္လွည္႔စီယူေနေပမဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ထဲမွာ ဘာမွရွိမေနပါဘူး။ စာျပိဳင္ဖက္ ဘာညာဆိုတာမရွိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္က ကစားအတူ ၊ စာက်က္အတူပါပဲ။ ကၽြန္မထင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕က ကေလးေတြက ျပိဳင္ဆိုင္မွဳ႕ေတြ ဘာေတြမလုပ္တတ္ၾကဘူး။ သူစာေတာ္လို႔ဆိုျပီး မနာလိုျဖစ္ေနတာေတြ ဘာေတြလဲမရွိဘူး။ အားလံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ။ ဒါက ကၽြန္မတို႔လက္ထက္တုန္းကေလ ။ အခုေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ေရာက္ေတာ့ နန္းခမ္းမြန္က ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းသြားတယ္။ ဒီလိုနဲပဲ ကၽြန္မတေယာက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကို ပညာသင္ေတာ့ ခဏကလိုပဲ အဆင့္ တစ္၊ ႏွစ္နဲ႔ပဲ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔တယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မတို႔ အထက္တန္းေက်ာင္းကို အလယ္တန္းေက်ာင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ျပီး ေက်ာင္းအသစ္တစ္ေက်ာင္းကို အထက္တန္းေက်ာင္းအေနနဲ႔ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ရီႏို တက္ခဲ႔တာ အဲဒီ အထက္တန္းေက်ာင္းသစ္ပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ မတက္ဖူးလိုက္ပါဘူး။ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကိုေတာ့ ေတာင္ၾကီး အ.ထ.က (၅)မွာ တက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးကကၽြန္မ ေတာင္ၾကီးက လူေတြကို မယွဥ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ စာေတာ္တယ္ဆိုတဲ႔အဆင့္ ၊A အခန္းမွာ ေနရတဲ႔ အဆင့္ပါပဲ။ တစ္ႏွစ္သံုးဆိုတာ ကၽြန္မ မရခဲ႔ေတာ့ဘူး။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ဆုနဲ႔ပက္သက္တဲ႔ ထူးထူးျခားျခား ေအာင္ျမင္မွဳ႔ဆိုလို႕ ကၽြန္မ အစိုးရစစ္ကို မီလိုက္ေသးတယ္။ မူလတန္း ( ေလးတန္းေက်ာင္းသူ) မွာပါ။ ရွမ္းျပည္နယ္တစ္ျပည္လံုးမွာ ပထမဆုကိုရခဲ႔တာ ဒါေလးတစ္ခုပဲ ေအာင္ျမင္မွဳ႔စိုက္ခဲ႔ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဆူးစူးခဲ႔တာေတာ့ မရွိခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စူးလိုက္တာေလးကိုပဲ ေျပာျပမယ္။ ကၽြန္မ စာေပးကူးေကာင္းပံုေလးပါ။ သခ်ၤာဆရာေပါ့။ အိမ္စာေတြအမ်ားၾကီး ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီဆရာက စာသိပ္မစစ္လိုဘူး။ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားအေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ အျပီးမလုပ္ၾကတာမ်ားတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆရာက သူ႔အခ်ိန္မေရာက္ခင္ အခန္းျပင္ကေန ေအာ္သြားတယ္။ ဒီေန႔စာအုပ္စစ္မယ္တဲ႔။ အားလံုးျပဴးတူျပာတာ ျဖစ္ကုန္ေရာ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မကေတာ့ ေအးေဆးေပါ့။ အိမ္စာအားလံုးျပီးျပီးသားဆိုေတာ့။ ေျပာရရင္ ကၽြန္မနဲ႔ သံုးေလးေယာက္ကလြဲ တခန္းလံုးက စာမလုပ္ထားတဲ႔သူမ်ားေနတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ ပုစၧာနားမလည္တာနဲ႔ မတြက္ရေသးတာ၊ စာတစ္ခ်ိဳ႕မရွိတာ မ်ားတာေပါ့။ ဆရာ့ကို ေမးခ်ိန္လဲမရေတာ့ဘူးေလ။ ေရွ႔ခ်ိန္က သမိုင္းဆရာမခ်ိန္။ ဆရာမက တကယ္သေဘာေကာင္းတာ။ ေအးလဲတအားေအးတယ္။ အားလံုး စိတ္ပူေနမွန္းသိလို႔ စာဆက္မသင္ပဲ ျပီးေအာင္တြက္ၾကဆိုျပီး လႊတ္ထားေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္မစာအုပ္ကေတာ့ ေရာင္းေကာင္းေတာ့တာေပါ့။ အားလံုးစုျပီး ကူးၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တခ်ိန္လဲ ေရာက္ေရာ ဆရာက တုတ္ၾကီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ဆရာက စင္ေပၚကေန “ ကဲ စာမျပီးေသးတဲ႔သူ ရွိသလား။” ေမးတယ္။ အားလံုးက ေၾကာက္ျပီး မေျဖၾကဘူး။ စာအုပ္ေတြ အကုန္လာထပ္ခိုင္းျပီး တစ္အုပ္ျပီးတစ္အုပ္ လွန္ၾကည္႕ေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မဆီက ကူးတာျဖစ္လို႔ တူေနတာေပါ့။ ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲကုန္တာပါပဲ။ “တြက္တာေတြက အားလံုးတူေနတယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ဆီ ကူးၾကတာလ”ဲ ဆိုျပီးေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ဆံုး စစ္ရင္း ကၽြန္မစာအုပ္ကေန ျဖစ္ေနေတာ့ တခန္းလံုးကို တုတ္နဲ႔ လက္၀ါးကို သံုးခ်က္ရိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ဘယ္သူထိပ္ဆံုးအရိုက္ခံထိလဲသိလား ။ ကၽြန္မေပါ့။ ကၽြန္မက ေပးကူးတဲ႔သူမို႕ အျပစ္ပိုမ်ားတယ္ဆိုျပီး ငါးခ်က္ရိဳက္ခံခဲ႔ရတယ္။<br /><br />ကဲ.ကၽြန္မရဲ႕ ဆုနဲ႔စူးကေတာ့ ဒီေလာက္ေလးပါပဲ။ ရီႏိုေရ ေက်နပ္တယ္ေနာ္ ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-661525516241466192?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-26469475632059590532009-07-31T13:29:00.000+04:002009-07-31T13:43:32.331+04:00<div align="justify">မက္မက္ေပါ့..တီတီငံုကို ဘာေတြေမးတယ္မသိဘူး။ ကဲ.မက္မက္က သိခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လဲ ဥာဏ္မီသေလာက္ေလးနဲ႔ ေျပာမယ္ေနာ္။<br /><br />ေမြးခါစကေန မူၾကိဳေက်ာင္းမတက္ခင္ အခ်ိန္ထိေလးမွာေတာ့ မိသားစုညီအကိုေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးေတြကို ခ်စ္တယ္ေပါ့။ သိပ္ျဖဴစင္သလို ေအးျမတယ္။ ေနာက္ေက်ာင္းလဲတက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းသင္းေတြကို ခင္ရ၊ ၾကာလာေတာ့ သံေဃာဇဥ္ေၾကာင့္ ခ်စ္ရျပန္ေရာ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္း သူမ်ားကို ကိုယ္႔ထက္ပိုခင္သြားမွာ မလိုခ်င္ဘူး။ ဒါကလဲ ျဖဴစင္စြာေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ခ်စ္ခဲ႔တာေပါ့။ ဆရာ ၊ ဆရာမ ကိုလဲ ခ်စ္လိုက္ရတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က တကယ္ျဖဴစင္တာပါ။ ပူေလာင္မွဳ႔မရွိတဲ႔ အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ျပတာေပါ့။<br /><br />ေနာက္အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလဲ သူတို႔ခ်စ္သူခင္ပြန္းေတြနဲ႔ အဆင္မေျပရင္ ကၽြန္မကို “ဘယ္ေတာ့မွ ရည္းစားမထားနဲ႔ ။ ေယာက်္ားမယူနဲ႔။ သူတို႔အတၱသမားေတြ။ စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ေပါ့။ အဲ..သူတို႔လဲ အခ်င္းခ်င္း အဆင္ေျပေနရင္ ဒီအပ်ိဳၾကီးက ဘာမွနားမလည္ပါဘူး ဆိုျပီးအေျပာခံရျပန္တယ္။ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ေနေနတာ ဟိုလိုလုပ္ပါလား ၊ ဒီလိုလုပ္ပါလားနဲ႔ ေတြ႔ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေၿပာဖူးတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀တစ္ခုလံုးစာ အတြက္မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုပါတဲ႔။ ေနာက္တစ္ေယာက္က်ေတာ့ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ပိုက္ဆံမရွိရင္ အခ်စ္ဆိုတာ ၿပတင္းေပါက္ကေန ခုန္ခ်သြားတတ္တယ္တဲ႔။ ( သင္ေပးၾကတာေလ။။) အဲဒါက မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြေၿပာတာ။အဲ. သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ( ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ေပါ့) က်ေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားက တကယ္ၿပည္႔စံုတယ္တဲ႔။ :P အဲဒီလို ေၿပာၾကတာပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ သိဘူး။ ၀ါးတားတားပဲ။<br /><br />အဲဒိလို အခုခ်ိန္ထိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနလာၿပီးမွ သေဘာက်လာတာက အခ်စ္မဟုတ္ဘူး။ သံေဃာဇဥ္ကို ပိုသေဘာက်တယ္။ ခ်စ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူမဆိုပါ။ သံေဃာဇဥ္နဲ႔သာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျပတ္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ ဒီသံေဃာဇဥ္ကေန ခ်စ္တဲ႔ဘက္ဆီ ေရာက္သြားတတ္တယ္ေနာ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေၿပာင္းလဲသြားမွန္း မသိဘူး။ အဲဒီခါက်ေတာ့ အရင္ကေအးၿမပါတယ္ဆိုတဲ႔ သံေဃာဇဥ္ကေန ပူေလာင္မွဳ႔ ခံစားခ်က္ေတြ ရရွိလာေရာ။ ဒါေပမဲ႔လဲ အဲဒီပူေလာင္မွဳ႔ကို လိုခ်င္တာေလ။ လိုလိုလားလား လက္ခံထားတယ္ေလ။ တခါတေလက်ေတာ့ သိပ္စိတ္ပ်က္မိတယ္။ ဘာလို႔ စိတ္ပ်က္မိတယ္လို႔ ေၿပာတာလဲဆိုေတာ့ မာနနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ဒီပူေလာင္မွဳ႔ကို လက္မခံခ်င္လို႔။ဘာလို႔ စခ်စ္မိတာလဲ ? ဘယ္လို အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားမိလာတာလဲဆိုရင္ ..သနားတာက စမယ္၊ သူ႕အရည္အခ်င္း ၊ စိတ္သေဘာထားေတြကို သေဘာက်ႏွစ္သက္ရာကေန ၿဖစ္မယ္။ ေသခ်ာမသိဘူး။ ၿဖစ္ႏိုင္ေၿခကိုေၿပာတာေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေၿပာတာေပါ့.ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ေမးရင္ ေၿပာရခက္တယ္လို႔။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေၿပာတယ္။ သာယာမွဳနဲ႔ တကယ္႔အခ်စ္က မတူဘူးတဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ရုတ္တရက္ မခြဲၿခားႏိုင္ဘူးတဲ႔။ အဲဒါေတာ့ မသိလို႔ မေရးေတာ့ဘူး။<br /><br />ကၽြန္မသေဘာက်တဲ႔ ပိုစ္႔ေလးတပုဒ္ရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေအာင္ဦး(ဓမၼရသ) ေရးတဲ႔ “ခ်စ္တတ္ၾကရေအာင္” ဆိုတဲ႔ပိုစ္႔ေလးပါ။ အဲဒါ ေအာင္ဦးဆီက ခြင့္ေတာင္းျပီး ကၽြန္မျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။<br /><br />"သဒၶါေမတၱာေရွ႕႐ႈကာ ခ်စ္တာျမင့္ျမတ္သည္။ သတိဉာဏ္ယွဥ္ မုန္းတက္လ်င္ ၀ဋ္ခြင္လြတ္ ေျမာက္သည္။ ဘ၀တုိင္းမွာ ေစာင္းေျမာင္းကာ မဲ့တာကင္းပါေစ။ ဘ၀တုိင္းမွာ မူးယစ္ကာ ေသာက္တာကင္းပါေစ”ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက အခ်စ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးကို က်ေနာ္တုိ႔ လူမွန္းသိတက္စအရြယ္ထဲက ၾကားသိခဲ့ရတာပါ။ “ကေလးေလးက ခ်စ္စရာေလး၊ ငါ့သားေလးက ခ်စ္စရာေလး၊ အဖိုးကလည္း အဘြားကို ခ်စ္တယ္ေျပာမွာဘဲ..စသျဖင့္ေပါ႔”။ ေနာက္ပိုင္းသိလာျပန္ေတာ့လည္း “အခ်စ္ဆုိတာ ပကတိ အေနအထားအတုိင္းရွိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဆုိးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ စိတ္ရဲ႕အမွန္အတိုင္း ခ်စ္တက္ဖုိ႔ပဲလိုတယ္။ ဘာလုပ္ေပးမွ ဘယ္လိုျဖစ္မွ ခ်စ္မယ္ဆုိတဲ့ အတၱကိုေစခိုင္းတာမ်ိဳးက်ေတာ့ အခ်စ္လို႔မေခၚေတာ့ဘူး”တဲ့။ “အခ်စ္ဆုိတာ ပူေလာင္တဲ့ မီးေတာက္ငယ္တစ္ခု ေမတၱာဟာေအးျမတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းငယ္တစ္ခု” စတဲ့ သီခ်င္းစာသားလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြက အခ်စ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိၾကတယ္။ ဓမၼအျမင္နဲ႔ၾကည္ရင္ အခ်စ္ဆုိတာက ေလာဘပါပဲ။ ေလာကမွာ ခ်စ္ျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ သားခ်စ္၊ သမီးခ်စ္၊ ဇနီးခ်စ္၊ ညီအကို ေမာင္ႏွမခ်စ္ စသျဖင့္ေပါ႔။<br /><br />သစၥာေလးပါးမွာ ေလာဘ ဆုိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားကို သမုဒယ လို႔သံုးပါတယ္။ သမုဒယဆုိတာကေတာ့ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒုကၡေလာင္းလို႔ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာစာအုပ္မွာ ေရးသား ထားပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေလာဘေၾကာင့္ပဲ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ ဒုကၡနဲ႔မိတ္ဖြဲ႕ၿပီး တ၀ဲ၀ဲ လည္လည္ ျဖစ္ေနရတာပါ။ အခ်စ္ႀကီးရင္ ဒုကၡၾကီးမယ္၊ အခ်စ္နည္းရင္ ဒုကၡနည္းမယ္၊ အခ်စ္မရွိရင္ေတာ့ ဒုကၡလည္း မရွိေတာ့ဘူးေပါ႔။ (ဒါက အခ်စ္ေၾကာင့္ျဖစ္လာရမဲ့ ဒုကၡေတြကို ေျပာတာပါ)။ ခ်စ္မိၾကၿပီဆုိရင္ အခ်စ္ႏြံ႔က ႐ုန္းႏိုင္ဖုိ႔ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ကို ခက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ “အခ်စ္အခ်စ္၊ ခ်စ္တုိင္းခ်စ္၍၊ ခ်စ္ေလခ်စ္ေလ၊ ခ်စ္မေျပတည္း။ ဆားငန္ေရေနာက္၊ ငတ္တုိင္းေသာက္က၊ ေသာက္ေလေသာက္ေလ၊ ငတ္မေျပသို႔၊ ေပမအရာ တဏွာဖြဲ႕ရစ္၊ ထုိအခ်စ္လည္း အျပစ္မျမင္ မဆင္ျခင္ပဲ၊ ခ်စ္လွ်င္ေပ်ာ္ႏိုး၊ ခ်စ္စပ်ိဳးသည္၊ ခ်စ္႐ိုး ခ်စ္စဥ္ ခ်စ္လမ္းတည္း” လို႔ ေရးစပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေသခါနီးအခ်ိန္ေတြမွာလည္း သားသမီး၊ ဇနီးမယားအေပၚမွာ ခ်စ္ခင္စြဲလန္းမႈ၊ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကို ခ်စ္ခင္စြဲလန္းမႈေတြေၾကာင့္ ၿပိတၱာဘ၀ ေရာက္သြားရတာေတြလည္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ရဟန္းတစ္ပါး မိမိရဲ႕ သကၤန္းအသစ္ေလး အေပၚစြဲလန္းမိတဲ့အတြက္ အဲဒီသကၤန္းေပၚမွာ (၇)ရက္ “သန္း” ျဖစ္ခဲ့ရပါ တယ္။ ခ်စ္ခင္စြဲလန္းမႈေတြဟာ အပါယ္လမ္းအတြက္ ၀င္ေပါက္တံခါး တစ္ခုန႔ဲ တူေနသလိုပါပဲ။ ပံုေသေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ေၾကာင့္ သီလေစာင့္ထိန္းသြားတဲ့ သူေတြကိုလည္း ေတြ႕ဘူးပါတယ္။ (ခ်စ္သူက ဘီယာမေသာက္ပါနဲ႔ေျပာလို႔ လံုး၀ မေသာက္ ေတာ့တာမ်ိဳးပါ)။<br /><br />ျမတ္စြာဘုရားက တရားဦး ဓမၼစၾကာေဒသနာေတာ္မွာ “ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ” (ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူမ်ားနဲ႔ ေ၀းကြာရျခင္းသည္ ဒုကၡ)၊ “အပၸိေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ” (မခ်စ္မႏွစ္သက္သူမ်ားနဲ႔ အတူေနရျခင္းသည္ ဒုကၡ)၊ လို႔ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သူနဲ႔ ဘယ္သူမွ ေကြကြင္းမေနခ်င္ၾကပါဘူး။ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူေတြနဲ႔ ဘ၀သံသရာမွာ ပါရမီျဖည့္ ဖက္အျဖစ္ လက္တြဲသြားခ်င္ရင္လည္း နည္းလမ္းေလး ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ေျပာျပပါ မယ္။ ယခုဘ၀မွာ စိတ္တူကိုယ္တူျဖစ္ၾကေသာ သူႏွစ္ေယာက္က ေနာင္ဘ၀မွာလည္း အၿမဲမ ကြဲ၊ မကြာ ျဖစ္ခ်င္ရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သဒၶါ၊ သီလ၊ စာဂ ပညာအရာတုိ႔ တူေစရပါ မယ္။ တစ္ေယာက္က သဒၶါေကာင္းရင္ က်န္တစ္ေယာက္ကလည္း သဒၶါေကာင္းရပါမယ္။ တစ္ေယာက္က သီလစင္ၾကယ္ရင္ က်န္တစ္ေယာက္ကလည္း သီလစင္ၾကယ္ရပါမယ္။ တစ္ ေယာက္ရဲ႕ ကုသိုလ္လုပ္ငန္းကို တစ္ေယာက္က မတားျမစ္ရဘူး။ မယ္ကလွဴတာကို ေမာင္ကၾကည္ျဖဴတာမ်ိဳး ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒါ႔ေၾကာင့္ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ စမ္းေရေတြအတူ ေသာက္ ပန္းေတြအတူေကာက္ၿပီး ပါရမီျဖည့္ဖက္ဘ၀ ဟန္းနီးမြန္းခရီးသည္မ်ား ျဖစ္ခ်င္ရင္ ေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶေပးတဲ့ အခ်က္ေတြကို ခိုင္ၿမဲစြာက်င့္သံုးရပါမယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ သူတစ္ပါးခ်စ္ ေနဖုိ႔ထက္ မိမိကိုယ္ကို ခ်စ္ေနဖုိ႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးက ဘုရားရွင္အား “အဘယ္သူသည္ မိမိကုိယ္ကို ခ်စ္ရာေရာက္၍ အဘယ္သူသည္ မိမိကိုယ္ကို မခ်စ္ရာေရာက္ပါသနည္း” လို႔ေမးပါတယ္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက “အၾကင္သူသည္ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုးသံုးပါးတုိ႔ျဖင့္ မေကာင္းမႈဒုစ႐ိုက္တုိ႔ကို ျပဳလုပ္ေျပာဆုိၾကံစည္ေနလ်င္ မိမိကုိယ္ကို မခ်စ္ရာေရာက္၏၊ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး သံုးပါးလံုးျဖင့္ ဒုစ႐ိုက္တရားတုိ႔ကို ေရွာင္၍ သုစ႐ိုက္တ ရားတို႔ကိုျပဳေနလ်င္ မိမိကိုယ္ကို ခ်စ္ရာေရာက္၏” လို႔ ျပန္လည္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္သူ၊ သားသမီး၊ ဇနီးမယား၊ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားအေပၚ အခ်စ္ေလ်ာ့ၿပီး သုစ႐ိုက္ တရားမ်ားလိုက္နာက်င့္သံုးကာ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသင့္ပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-2646947563205959053?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-46764053810007026742009-07-28T21:20:00.000+04:002009-07-28T21:31:54.925+04:00<div align="justify">ကဲ တဂ္ေၾကြးမ်ားကို စတင္ဆပ္ပါေတာ့မယ္။ အခုစစခ်င္းေတာ့ ႏွင္းနဲ႔မာယာေပါ့။ ကေလးဘ၀က ေအာ္ခဲ႔တာေလးကို ျပန္ေျပာခိုင္းေနတယ္။ မႏွင္းရယ္ ကေလးဘ၀တုန္းက ပါးစပ္ထဲေတြကရာ ေအာ္ခဲ႔တာေလးကို အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေမ႔ေနတယ္။ မ်ားမ်ားစားစားလဲ မရွိဘူးေနာ္။ မွတ္မိသေလာက္ေလးဆိုရင္ေတာ့…<br /><br />ကုလားစကားကေန စတာပဲ။ :)<br /><span style="color:#cc0000;">“ ကုလားကုလား အာခ်ာဟဲ ကုလားဆိုမွ အာခ်ာဟဲ "</span>လို႔ ေအာ္ခဲ႔တာ ဘာအဓိပၸာယ္မွန္း မသိပါဘူး။ အခု ကုလားျပည္ေရာက္မွပဲ သိလိုက္တာက “ အာခ်ာ့ “ ဆိုတာ လာတယ္ လို႔အဓိပၸာယ္ရတယ္တဲ႔။<br /><br />ေနာက္ျပီး ေအာ္ခဲ႔ေသးတယ္။</div><div align="justify"><span style="color:#cc0000;">“ သံုးဘီးကားၾကီး ခ်ာခ်ာလည္ ……..ရည္းစားပါလာတယ္။<br />သံုးဘီးကားၾကီး ဘီးေပါက္ …..ရည္းစား စိတ္ေကာက္ “</span> တဲ႔ ။ ……..ဆိုတဲ႔ေနရာေလးမွာ နာမည္ေလးေတြ ထဲ႔ထဲ႔ေအာ္တာေပါ့။<br /><br />ေနာက္ မငံုတို႔ျမိဳ႕မွာ ဘုရားမီးလွဳံပြဲလုပ္ရင္ ရွားစည္းထမ္းျပီးဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးေပါ့။</div><div align="justify"><span style="color:#cc0000;">“တီးဒိုတီး..”.</span>ဒါေလးကို ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္က သီခ်င္းျပန္လုပ္ဆိုထားတာ ၾကားဖူးတယ္။</div><div align="justify"><span style="color:#cc0000;">“ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ ဘုရားတစ္ဆူ ၊ ဆူသည္ ဆူကာသီး” </span>ဆိုတာေလ။ မဆိုျပေတာ့ဘူးေနာ္။<br /><br />ေနာက္ျပီး လွ်ာခလုတ္တိုက္တာေလးေတြ ရြတ္ၾကေသးတာေပါ့။<br /><span style="color:#cc0000;">“ ေတာင္ေပၚက ရွမ္းကေလး ေလွ်ာ္ထမ္းလို႔ေျပး ၊ ရွည္တဲ႔ေလွ်ာ္က ရွည္၊ တိုတဲ႔ေလွ်ာက္တို “</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">“ ရြံ႕ေပၚရွဥ္ေျပး၊ ရွဥ္ေမႊြးရြ႔ံ႕မလူး “ </span>ဒါက ကေလးတုန္းက ေအာ္ခဲ႔တာ ။<br /><br />ျပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္ကမွ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္ အစေဖာ္ေနလို႔ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ေအာ္ခဲ႔တာရွိေသးတယ္။<br /><span style="color:#ff0000;"><br />“ ဘီလူးဂတံုးႏွစ္ေကာင္ ဒူးႏွစ္လံုးေထာင္ ၊ ဒူးႏွစ္လံုးေထာင္ ဘီလူးဂတံုးႏွစ္ေကာင္”</span><br /><span style="color:#cc0000;"><br />“ထုတ္ေပၚခြက္တင္ ခြက္ဖင္ၾကြက္တိုး ၾကြက္တိုးခြက္လဲ ခြက္လည္းလဲၾကြက္လည္းလဲ”</span></div><div align="justify"><span style="color:#cc0000;"></span><br />ဒါေတြကို လွ်ာခလုတ္မတိုက္ေအာင္ ေအာိမိပါေသးတယ္။<br /><br />ကဲ.မႏွငး္ေရ စဥ္းစားမိသမွ်ေတာ့ ဒါေလးပဲ။ ေက်နပ္တယ္မလား???<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3275718011321244611-4676405381000702674?l=desertraindrops.blogspot.com' alt='' /></div>desertraindropshttp://www.blogger.com/profile/14104065185789794836noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3275718011321244611.post-57983219348455047282009-07-23T20:04:00.000+04:002009-07-23T20:07:42.683+04:00<div align="justify"><span style="color:#990000;"><span style="color:#ff0000;">Challenges are what we live for</span> </span>တဲ႔<br /><br />Travis White ရဲ႕စာသားနဲ႔ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ေန႔စဥ္ေတြ႔ေနေပမဲ႔ ရိုးမသြားပဲ ျဖတ္သြားတိုင္း ေမာ့ၾကည္႔ဖတ္ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ဒီစာသားကို Challenges Quote မွာTravis White ဒီလိုေရးသားထားတာ ဖတ္ဖူးတယ္။ <span style="color:#ff0000;">Dreams can often become challenging, but challenges are what we live for</span>.<br /><br />လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာနဲ႔ စိန္ေခၚမွဳ႔ေတြၾကား ရွင္သန္ေနရတယ္။ ရိုးရွင္းလွတယ္ဆိုတဲ႔ဘ၀မွာေတာင္ စိန္ေခၚမွဳ႔က မလြတ္ေနပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မွဳ႔ကို ပိုလိုလား ႏွစ္သက္ေလ စိန္ေခၚမွဳ႕က ပိုျမင့္ေလပဲေနာ္။ စိန္ေခၚမွဳ႔ေၾကာင့္ အေရာင္အေသြး ပိုမိုေတာက္ပလာတဲ႔ ၾကယ္ကေလးေတြ လင္းလက္ခဲ႔သလို၊ စိန္ေခၚမွဳ႔ၾကား က်ရွံုးသူမ်ားလဲ ရွိၾကတယ္ေနာ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒီစိန္ေခၚမွဳ႔ေလးကို ျပန္ခုခံခဲ႔ေသးတာပဲ။ ဘ၀ဆိုတဲ႔ခရီးေလွ်ာက္ေနရသမွ်ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔မရတဲ႔ စိန္ေခၚမွဳ႕ေပါင္းစံုေတြကို ၾကံဳေတြ႔ေနရဦးမွာပါလား။ မွန္တယ္ေနာ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ တစ္ခုခုကို စိန္ေခၚမွဳ႕တစ္ခုနဲ႔ မျဖတ္သန္းရပဲ အစမ္းသပ္မခံရပဲ မရရွိႏိုင္ဘူးေနာ္။ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္မွာလဲ ကိုယ္႔ဘက္က�